Tibetan
བྱེའོ། །འདི་ལྟ་སྟེ་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་བསྟན་པ་དང༌། རང་གི་ངོ་བོ་དང་གཟུགས་བརྙན་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་བསྟན་པ་དང༌། བསགས་པ་རྣམ་པར་ཕྱེ་བས་སེམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་པ་དང༌། གསུང་གཅིག་པ་དང་ཐ་དད་པ་རྣམ་པར་དབྱེ་བའོ། །དེ་ལ་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་བསྟན་པ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཕྱི་རོལ་པ་དང་འདོད་དོ། །ཕྱི་རོལ་པའི་གཞུང་ཡང་རྣམ་པ་མང་མོད་ཀྱི། འདིར་རེ་ཞིག་རྣམ་པ་བཞི་ཞིག་བསྟན་ཏེ། མུ་སྟེགས་ཅན་གྲངས་ཅན་ནི་སྒྲའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་འདོད་དོ། །མཆོག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ནི་སྒྲའི་ཡོན་ཏན་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་འདོད་དོ། །འཇིག་རྟེན་རྒྱང་འཕེན་པ་རྣམས་ནི་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་བཞི་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་འདོད་དེ། ཐམས་ཅད་ཀྱང་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ངོ་བོ་ཉིད་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེའོ། །སྒྲར་སྨྲ་བ་རྣམས་ནི་སྒྲ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་འདོད་དེ། རིགས་པའི་བསྟན་བཅོས་ལས་སྒྲ་ནི་རྟག་པས་ངེས་པའི་ཚད་མ་བྱེད་དེ་ཆོས་རྣམས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེའོ། །དེ་ལ་ཆོས་འདི་གཞུང་དང་སྦྱར་ན་ཡང་སོ་སོ་ནས་བཤད་པ་མི་མཐུན་ཏེ་ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་སྨྲ་ བ་དག་ནི། མདོར་ན་ཆོས་ནི་བདུན་ཅུ་རྩ་ལྔ་ལས་མེད་དེ་དོན་ནི་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །བསྟན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་ཡང་སེམས་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་དང༌། མཛོད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་དང༌། བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ཆེན་པོའི་བསྟན་བཅོས་དག་ལས་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་བཤད་དེ། ཁ་ཅིག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོས་ངོ་བོ་ཉིད་བྱེད་དེ། འདི་ལྟར་སྒྲ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེའོ། །ཁ་ཅིག་ནི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཉིད་དེ། མིང་དང་ཚིག་དང་ཡི་གེའི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེའོ། །དོན་དེས་ན་ཡུལ་འདི་པ་ཉིད་ཀྱི་སློབ་དཔོན་རྣམས་གོ་བ་དག་མི་མཐུན་པ་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་བཤད་དོ། །ཁ་ཅིག་ནི་སྒྲ་ལ་ཡང་དག་པའི་དོན་དུ་འདོད་དེ་འདི་ལྟར་སྒྲ་ནི་དགེ་བ་ཡིན་གྱི། མིང་དང་ཚིག་དང་ཡི་གེའི་ཚོགས་ནི་ལུང་དུ་མི་སྟོན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་སེམས་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ལས་མདོ་སྡེ་དང་འདུལ་བ་དང༌། མ་མོ་དག་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཡང་དག་པའི་ཆོས་སོ། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་ནི་དོན་དམ་པའི་འོ་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། འདི་ཉིད་ཀྱི་འགྲེལ་པ་ལས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཡང་དག་བའི་ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་གིས་བསྟན་པའི་ཆོས་ལ་བྱའོ་ཞེས་བཤད་དོ་ཞེའོ། །ཁ་ཅིག་ནི་མིང་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་དག་པའི་དོན་དུ
Chinese
བྱེའོ། 这就像是，揭示了法之范畴的自性，揭示了自身之自性和有无形象，通过区分积聚来揭示心之差别，以及区分声音的相同与不同。其中，揭示法之范畴的自性也有两种方式：外道和他者。外道的论典虽然很多，但这里暂时揭示四种：数论派认为声音的真如是自性；胜论派认为声音的功德是自性；顺世外道认为四大是自性，因为一切都是由四大构成自性的。声明声音者认为声音是自性，因为在理性的论典中说，声音是常，因此成为确定的量，因为能表达诸法。如此说。如果将此法与论典结合，各自的解释也不同，一切有部认为，总而言之，法只有七十五种，意义如前所述。教法的自性，也在《杂心论》、《俱舍论》和《大毗婆沙论》等论典中分为两种解释。一些人认为，如来之法蕴以色蕴为自性，因为它是声音。另一些人则认为是行蕴，因为它是名、句和字。因此，此地的教师们对理解有三种不同的解释。一些人认为声音是真实的意义，因为声音是善的，而名、句和字的集合不是经中所说的。因此，《杂心论》中说，经藏、律藏和母藏是世俗谛的真实法，三十七菩提分法是胜义谛。此论的解释中说，所谓世俗谛的真实法，是指用词语表达的法。另一些人则认为名等是真实的意义。
English
Bye'o. This is like, revealing the self-nature of the categories of Dharma, revealing the self-nature of oneself and the presence or absence of images, revealing the differences of mind by distinguishing accumulations, and distinguishing the sameness and difference of sounds. Among them, revealing the self-nature of the categories of Dharma also has two ways: outsiders and others. Although there are many treatises of outsiders, here are temporarily revealed four kinds: the Samkhya school believes that the suchness of sound is self-nature; the Vaisheshika school believes that the merit of sound is self-nature; the Lokayata school believes that the four great elements are self-nature, because everything is composed of the four great elements. Those who claim sound believe that sound is self-nature, because in the rational treatise it is said that sound is constant, so it becomes a definite measure, because it can express all dharmas. So it is said. If this Dharma is combined with the treatises, the explanations of each are also different. The Sarvastivadins believe that, in short, there are only seventy-five kinds of Dharma, and the meaning is as previously stated. The self-nature of the teachings is also divided into two kinds of explanations in treatises such as the *Samuccaya*, the *Abhidharmakosha*, and the *Mahavibhasha*. Some people believe that the Dharma-skandha of the Tathagata has the form-skandha as its self-nature, because it is sound. Others believe that it is the samskara-skandha, because it is name, sentence, and word. Therefore, the teachers in this place have three different explanations for understanding. Some people think that sound is the true meaning, because sound is good, but the collection of name, sentence, and word is not what is said in the sutras. Therefore, in the *Samuccaya*, it is said that the Sutra Pitaka, the Vinaya Pitaka, and the Matrika are the true Dharma of conventional truth, and the thirty-seven factors of enlightenment are the ultimate truth. In the explanation of this treatise, it is said that the so-called true Dharma of conventional truth refers to the Dharma expressed in words. Others believe that name and so on are the true meaning.
Tibetan
་འདོད་དེ། འདི་ལྟར་བསྟན་པར་བྱ་བའི་དོན་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པའི་བསྟན་བཅོས་ལས། གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཅི་ཞིག་གིས་ངོ་བོ་ཉིད་བྱེད་ཅེ་ན་སྨྲས་པ་མིང་གི་ཚོགས་དང་ཚིག་གི་ཚོགས་དང་ཡི་གེའི་ཚོགས་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་གནས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པའི་བར་དུ་ཞེའོ། །ཁ་ཅིག་ནི་སྒྲ་དང་མིང་ལ་སོགས་པ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་འདོད་དེ། འདི་ལྟར་སྒྲའི་དབང་གིས་དོན་རྣམ་པ་གཉིས་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེའོ། །འདིར་མཛོད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་གསར་འགྱུར་དང་སྦྱར་ན་དེ་ལས་བཤད་པ་རྣམ་པ་འདི་གཉིས་ཀ་ཡང་སྨོས་ཏེ། འདི་ལྟར་སྒྲ་འམ་ཡང་ན་མིང་ལ་སོགས་པའོ་ཞེས་འབྱུང་གི །རྣམ་པ་གཞན་དུ་བཤད་པ་ནི་མེད་དོ། །ཡང་དག་པའི་རིགས་པའི་བསྟན་བཅོས་ལས་ཀྱང༌། སློབ་དཔོན་འདི་གཉིས་ཀྱི་བཤད་པ་སྨོས་པ་མཛོད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ལས་འབྱུང་བ་དང་མཐུན་ཏེ། དྲིས་པ་དང་ལན་དག་ཀྱང་ཡོད་པས་དེའི་ ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་དེ་ཉིད་ལས་ངག་དང་བསྟན་པའི་མིང་ཐ་དད་དམ། འོན་ཏེ་བསྟན་པ་དག་ཀྱང་ཡིན་པར་འདོད། མིང་དང་བསྟན་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཐ་དད་ན། བསྟན་པ་ཇི་ལྟར་མིང་ཡིན་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། དེ་ལས་དེ་སྐད་དུ་བཤད་པ་ནི་མིང་ཡོད་པའི་དབང་གིས་གདོད་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བས་ན་དེའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བསྟན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་མིང་ཡིན་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དོན་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། མིང་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །མིང་གི་དོན་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་བསྟན་པ་ནི་མིང་ཡིན་ཏེ་དེས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བསྟན་པ་ནི་ངེས་པར་མིང་གིས་ངོ་བོ་ཉིད་བྱེད་དེ། མིང་གཙོ་བོར་སྨོས་པས་ན་ཚིག་དང་ཡི་གེའི་ཚོགས་ཀྱང་བསྡུས་པར་རིག་པར་བྱའོ། །གཞན་ཡང་གཞུང་རབ་ཏུ་བསྟན་པའི་བསྟན་བཅོས་ལས་ཀྱང༌། ཡང་དག་པའི་རིགས་པའི་བསྟན་བཅོས་ལས་བཤད་པ་དང་མཐུན་པར་འབྱུང་ངོ༌། །སྡེ་སྣོད་གསུམ་ལ་མཁས་པའི་སློབ་དཔོན་དག་གིས་བཤད་པ་ལས་ནི། རྒྱ་གར་ཡུལ་པའི་སློབ་དཔོན་རྣམས་བརྒྱུད་དེ་བཤད་པ་ལས་ཀྱང་འདི་སྐད་དུ་སྟོན་ཏེ། མཛོད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་དང་དེས་ན་ཡང་དག་པའི་རིགས་པ་ལས་སོ་སོ་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་བཤད་པ་ཡང་སོ་སོ་ནས་དམིགས་པ་ཡོད་དེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སེམས་ཅན་མགུ་བ་བསྐྱེད་པར་ནི་སྒྲ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ལ། ཆོས་བརྗོད་པར་ནི་མིང་ལ་སོགས་པ་མཐུ་ཆེ་བའི་ཕྱིར། ལྟོས་པ་མི་མཐུན་ཡང་སོ་སོ་ནས་ངེས་པ་ཡོད་དེ། དེས་ན་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་བཤད་པ་གཉི་ག་ཡང་དག་
Chinese
想要如此，是为了阐述应被教导的意义。因此，在《生起智慧论》中说：“十二部经以什么为自性？”回答说：“名称的集合、词语的集合和文字的集合，按顺序安住。”从那里到广说之间。有些人认为声音和名称等是自性，因为声音的力量能显示两种意义。在此，如果与《俱舍论》的新译本结合，则也提到了其中的两种说法，即“声音或者名称等”。没有其他的说法。在《正理论》中，也提到了这两位论师的说法与《俱舍论》中的说法一致，因为也有提问和回答。因此，从该论典本身来看，语言和教法的名称是不同的吗？或者也认为是教法？如果名称和教法自性不同，那么教法如何是名称呢？从那里这样说，因为有名称的力量，所以首先称为教法，因此，如来教法的自性是名称，为什么呢？因为如实地阐述意义。名称是如来的教法。为了阐述名称的意义，教法是名称，因此，如来的教法必定以名称为自性，因为主要提到名称，所以词语和文字的集合也应理解为包括在内。此外，在《广释论》中，也出现了与《正理论》中所说一致的内容。精通三藏的论师们的说法是，通过印度地区的论师们传承下来的说法也这样显示，即《俱舍论》和《正理论》中分别以两种方式进行阐述，也有各自的目的。为什么呢？因为为了使众生欢喜，声音是最殊胜的，而为了阐述佛法，名称等力量强大。虽然所依据的不同，但各自都有确定的意义。因此，两种阐述都是正确的。
English
It is desired thus, in order to express the meaning to be taught. Therefore, in the treatise "Generating Wisdom," it says, "What is the nature of the twelve divisions of scripture?" It is said, "The collection of names, the collection of words, and the collection of letters, abiding in order." From there to the extensive explanation. Some consider sound and name, etc., to be the nature, because the power of sound reveals two kinds of meanings. Here, if combined with the new translation of the "Abhidharmakosha," both of these statements are mentioned, that is, "sound or name, etc." There is no other statement. In the "Nyaya Sutra," the statements of these two teachers are also mentioned as being consistent with what appears in the "Abhidharmakosha," because there are also questions and answers. Therefore, from that treatise itself, are the name of speech and the teaching different? Or are they also considered to be the teaching? If name and teaching are different in nature, then how is the teaching a name? From there it is said that because of the power of name, it is first called teaching, therefore, the nature of the Tathagata's teaching is name, why? Because it expresses the meaning as it is. Name is the Tathagata's teaching. Because the teaching expresses the meaning of the name, the teaching is the name, therefore, the Tathagata's teaching is necessarily characterized by name, because the name is mainly mentioned, so the collection of words and letters should also be understood as included. Furthermore, in the treatise "Extensive Explanation," what is said in the "Nyaya Sutra" also appears to be consistent. From the explanations of the teachers who are skilled in the three pitakas, the explanations transmitted through the teachers of the Indian region also show this, that is, the "Abhidharmakosha" and thus the "Nyaya Sutra" also explain separately in two ways, and each has its own purpose. Why? Because sound is supreme for generating the delight of beings, and name, etc., are powerful for expressing the Dharma. Although the reliance is different, each has a definite meaning. Therefore, both explanations are correct.