Tibetan
ན་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ན་ནི་ཇི་ལྟར་བདག་ཉིད་ལ་བྱེད་པར་རུང༌། འོན་ཏེ་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ན་ནི་དེ་ལས་གཞན་དུ་མི་དམིགས་སོ། །བྱེད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཡང་འཇིག་རྟེན་ན་རྣམ་པར་མང་དུ་སྣང་སྟེ། བདེ་བ་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་མངོན་པ་ཡིན་ནོ། །ཨག་ཙོམ་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཆར་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་མངོན་པར་ཡིན་ནོ། །རྒྱབ་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་པ་ནི་འཚིར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་མངོན་པ་ཡིན་ནོ། །བྲན་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྲན་སྦྱིན་པའི་གསོལ་བ་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་མངོན་པ་ཡིན་ནོ། །སྐོན་པར་འབྲུ་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇོག་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་མངོན་པ་ཡིན་ནོ། །ཕའི་ཚིག་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེས་བསྟན་པའི་ཚིག་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པོ་ཞེས་བྱ་བར་མངོན་པ་ཡིན་ནོ། །གོ་སྐབས་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲིབ་པ་སེལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བར་མངོན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་སྐྱེ་བ་བྱེད་པ་པོ་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་བརྗོད་པར་བྱ་དགོས་ཏེ། གལ་ཏེ་སྐྱེ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ནི་སྐྱེ་བ་དག་ཡང་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། །དེ་ལས་ཀྱང་གཞན་སྐྱེ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་བས་ཐུག་པ་ མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་བྱ་བ་བྱེད་པ་མེད་པར་ཡང་བདག་ཐོབ་པ་ཙམ་ལ་བྱེད་པ་པོ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །རྐྱེན་ཡོད་པ་ཙམ་ལ་ཡང་རྟེན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། འདི་ལ་བྱ་བ་བྱེད་པ་ནི་གང་ཡང་མེད། བྱེད་པ་པོ་ཡང་གང་ཡང་མེད་ན་འདི་གཉིས་བྱེད་པ་པོ་དང་ལྷན་ཅིག་པ་ལྟ་ག་ལ་ཡོད། དེ་བས་ན་རྟེན་ཏེ་འབྱུང་ཞེས་བྱ་བའི་སྦྱོར་བ་འདི་ནི་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་མེད་ཅིང་མ་ཆོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང་འདས་པ་ལས་གང་ཡང་སྐྱེ་བ་མེད་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་མདོ་སྡེ་གཞན་ལས་གང་འདིར་ཆོས་ཉིད་དང༌། ཆོས་གནས་པ་ཉིད་དང། ཆོས་ངེས་པ་ཉིད་ཅེས་རྒྱས་པར་བྱས་ནས་འདི་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལ། ཆོས་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་གང་ཞེ་ན། གང་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། འདི་ཡོད་ན་འདི་འབྱུང་འདི་སྐྱེས་པས་འདི་སྐྱེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པའོ། །སྐྱེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཐོབ་པའོ། །ཆོས་ཉིད་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། ཆོས་དེ་ཆོས་གཞན་ལ་བརྟེན་ནས་བདག་ཉིད་ཐོབ་པའོ། །ད་ལྟར་བྱུང་བའི་དུས་ཀྱི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་བསྟན་པ
Chinese
如果是已成为自性，那又如何能对自性起作用呢？如果不是已成为自性，那就不能从它之外找到其他。所谓“做”的意义，在世间显现出多种多样，所谓“做安乐”就是“产生”的意思。所谓“做阿格佐姆”就是“显现”的意思。所谓“做后盾”就是“压榨”的意思。所谓“做奴仆”就是“做给予奴仆的祈求”的意思。所谓“做播种”就是“放置”的意思。所谓“做父亲的言语”就是“随顺他所指示的言语”的意思。所谓“做机会”就是“消除障碍”的意思。因此，必须阐述“生者做生”的意义。如果说是“正在生”，那么就显示了生也会再次产生。而且，还会导致其他的产生，从而导致无穷无尽。因此，即使没有做，也仅仅是获得自性，就像作者一样，显示了正在产生。仅仅是存在缘，就是依赖，但对此没有任何作为，也没有任何作者，那么这两者怎么会与作者在一起呢？因此，“依赖而生”的说法才是合理的。所谓“相联而生”就是“没有间隔和中断”的意思。如果是这样，就显示了没有任何东西从已逝去的事物中产生。还有，在其他的经部中，对此处所说的法性、法住性、法决定性进行了详细阐述，并说这就是缘起。所谓法性是什么呢？就是诸法的自性，即“此有故彼生，此生故彼生”的那个。所谓生，就是获得诸法的自性。法性是如何产生的呢？就是该法依赖于其他法而获得自性。现在所阐述的是现在时期的缘起。
English
If it has become self-nature, how can it act on self-nature? If it has not become self-nature, then nothing else can be found from it. The meaning of "doing" appears in many ways in the world. The so-called "doing happiness" means "producing." The so-called "doing Agtsom" means "appearing." The so-called "doing back" means "squeezing." The so-called "doing servant" means "making a request to give a servant." The so-called "doing sowing" means "placing." The so-called "doing the father's words" means "following the words he has indicated." The so-called "doing opportunity" means "removing obstacles." Therefore, the meaning of "the producer makes birth" must be explained. If it is said that "it is being born," then it shows that birth will also be born again. Moreover, it will lead to the birth of others, thus leading to endlessness. Therefore, even without doing, it is only the attainment of self-nature, just like the author, showing that it is being produced. Merely the existence of conditions is reliance, but there is no action on this, and there is no author, then how can these two be together with the author? Therefore, the statement "dependent arising" is reasonable. The so-called "related arising" means "without interval and interruption." If this is the case, it shows that nothing arises from what has passed away. Also, in other sutras, the nature of Dharma, the abiding of Dharma, and the certainty of Dharma, which are mentioned here, are elaborated in detail, and it is said that this is dependent arising. What is the nature of Dharma? It is the self-nature of all Dharmas, that is, "this being, that arises; this arising, that arises." What is birth? It is the attainment of the self-nature of all Dharmas. How does the nature of Dharma arise? It is that Dharma attains self-nature by relying on other Dharmas. What is now being explained is the dependent arising of the present time.
Tibetan
ས་དུས་གསུམ་པའི་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཆོས་ཉིད་བསྟན། ཆོས་གནས་པ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། ཆོས་ཉིད་དེ་ཉིད་ལ་བྱའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བཅོས་མ་མ་ཡིན་པའི་དོན་གྱིས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་དག་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ནི་ངས་བྱས་བ་མ་ཡིན་གཞན་གྱིས་ཀྱང་བྱས་པ་མ་ཡིན་གྱི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བྱུང་ཡང་རུང་མ་བྱུང་ཡང་རུང༌། ཆོས་ཉིད་འདི་ནི་ཡེ་ནས་གནས་པ་སྟེ། ཆོས་གནས་པ་ཉིད་དབྱིངས་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དབྱིངས་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞེ་ན། བྱེ་བྲག་གང་གིས་གཞན་དག་གཞན་གྱི་རྒྱུར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །ངེས་པའི་ཚིག་ཏུ་ན་འདིས་རྒྱུ་ཉིད་འཛིན་པས་དབྱིངས་ཞེས་བྱའོ། །ཆོས་ཉིད་ངེས་པ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། ཆོས་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་གཉིས་ཀྱིས་ནི་གཏན་དུ་བ་གང་ཡིན་པ་དང༌། གཅིག་ཁོ་ན་ར་ངེས་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་བསྟེན་ཏོ། །དེ་ལས་གཞན་བའི་ཚིག་རྣམས་ནི་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བར་འཆད་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཡང་ན་དུམ་བུ་གསུམ་པའོ། །གལ་ཏེ་རིག་པའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཆོས་གཞན་མ་རིག་པ་ཡིན་ན་འདི་ལྟར་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་མི་ཤེས་པ་སྟེ། ཡི་གེ་འདྲི་བ་དང་བསྟན་བཅོས་དང༌། བཟོ་དང་ནད་དང་ནད་གཞི་ དང། སྨན་ལ་སོགས་པ་དང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་མི་ཤེས་པ་ནི་དགྲ་བཅོམ་པ་རྣམས་ལ་ཡང་དངོས་སུ་ཡོད་པའོ། །དེ་དག་ཅི་ཤེས་པ་དེའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཆོས་གཞན་ཞིག་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་ཤེས་པ་མེད་པ་ཙམ་ཡིན། ཅི་ཉེས་གལ་ཏེ་ཤེས་པའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཆོས་གཞན་ཞིག་ཡིན་ན། དེ་ཅི་གཅིག་པོ་ཁོ་ན་ཤེས་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་ཤེས་པ་སོ་སོའི་གཞན་ཡིན། གལ་ཏེ་གཅིག་ཁོ་ན་ཡིན་ན་ནི་གཅིག་ལ་ཤེས་པ་སྐྱེས་ན་ཐམས་ཅད་ལ་མི་ཤེས་པ་ཅིའི་ཕྱིར་ལྡོག་པར་མི་འགྱུར། འོན་ཏེ་ཤེས་པ་སོ་སོའི་གཞན་ཡིན་ན་ནི་ངེས་ན་སེམས་གཅིག་ལ་མི་ཤེས་པ་མཐའ་མེད་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །ལྷན་ཅིག་ཏུ་མ་རིག་པ་དུ་མའི་རྫས་ཡོད་པར་རུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པའི་རྫས་བཞིན་ནོ། །རྫས་མཐའ་ཡས་པ་དེ་དག་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ཡིན་པར་ཡང་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཤེས་པའི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཙམ་དེ་མི་ཤེས་པ་ཤེས་པ་ཡིན་ན་ནི་མི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འདོད། ཉོན་མོངས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་མི་ཤེས་པ་དེ་ཡང་བདག་གི
Chinese
为了知晓过去、现在、未来三时，宣说了法性。何为法之安住性？即是法性本身。为何如此？因为是不造作之义。如世尊所说：诸比丘，缘起法非我所作，亦非他人所作，如来出世与否，此法性皆本然存在，法之安住性即是法界。何为法界？即是凭借何种差别，其他成为其他的因。从决定义上说，此界执持因性，故称为法界。何为法性之决定性？即是法性本身，以及无有错乱者。如是，法性的两个词语，揭示了何为恒常，以及何为唯一决定。除此之外的词语，应知是随顺关联而解释的。或者说是第三部分。如果认为与觉知相违的另一法是不觉知，那么就像这样，非烦恼性的无知，即不识字、不了解论典、不擅长工艺、不了解疾病和病因、不了解药物等等，以及不了解诸佛的境界，这些即使是阿罗汉也实际存在。那么，他们所知晓的，是与此相违的另一法，还是仅仅是无有知晓？有何过失？如果认为与知晓相违的另一法，那么，是唯一知晓即是所有这些的相违之方，还是各个知晓各不相同？如果认为唯一知晓，那么，在一个人生起知晓时，为何所有人的无知不会消失？如果认为各个知晓各不相同，那么，必定会成立在一个心识中同时具有无量无边的无知。多种无知的实体不可能同时存在，譬如受等实体。无量无边的实体，在有情相续的同一刹那存在，这也是合理的。或者，如果认为仅仅是无有知晓的实事就是不觉知，那么，为何不也同样承认所有不觉知都是如此？非烦恼性的无知也是我的……
English
The nature of reality is taught in order to know the three times of past, present, and future. What is the abiding nature of dharma? It is the very nature of reality. Why? Because it is the meaning of being unconditioned. As the Bhagavan said: "Oh monks, dependent arising is not made by me, nor is it made by others. Whether the Tathagata appears or does not appear, this nature of reality has always existed. The abiding nature of dharma is the realm of reality." What is this "realm of reality"? It is that by which differences others become the cause of others. In terms of definitive words, it is called the realm of reality because it holds the nature of cause. What is the definitive nature of reality? It is the nature of reality itself, which is without delusion. Thus, the two words of the nature of reality indicate what is permanent and what is uniquely certain. Other words besides these should be understood as explanations that follow in relation. Or it is the third part. If the opposite of knowing is another dharma of unknowing, then like this, non-afflicted ignorance is not knowing how to write, treatises, crafts, sicknesses, causes of sicknesses, medicines, and so on, and not knowing the realms of the Buddhas, which actually exists even in arhats. Is what they know another dharma that is the opposite of this, or is it merely the absence of knowing? What is the fault? If the opposite of knowing is another dharma, then is the single knowing the opposite of all of those, or are the individual knowings different? If it is the single knowing, then why does the unknowing of all not disappear when knowing arises in one person? If the individual knowings are different, then it will necessarily be established that limitless unknowing exists simultaneously in one mind. It is not reasonable for multiple substances of unknowing to exist simultaneously, like the substances of feeling and so on. It is also reasonable for those limitless substances to exist in a single moment of the continuum of sentient beings. Or, if the mere absence of the object of knowing is ignorance, then why is it not similarly accepted that all ignorance is like that? Non-afflicted ignorance is also my...