English
The so-called "knowing" refers to the forbearance that accords with the inexhaustible dharmas. Combination refers to attention. Definite attention refers to knowing without perversion. Non-distraction refers to the absence of distraction. Knowing without relying on others refers to knowing without needing to rely on others. Knowing by thoroughly distinguishing refers to distinguishing and knowing the characteristics of the inexhaustible dharmas separately without confusing them. The Buddha's dharma refers to powers and fearlessness, etc. The so-called "cause" refers to the meaning of being the basis and support that leads to the ten directions. The so-called "rightly engaging in this cause" means that if you practice this category of dharma, it is equivalent to practicing all categories of dharma. The so-called "protecting the true dharma" refers to protecting the teaching of the dharma without obstacles. The so-called "will embrace all sentient beings" means that you will benefit all sentient beings. Strength refers to the servants of the retinue of demons. Guarding, rescuing, and concealing are liberation from the three types of non-virtuous actions. Among them, liberation from the karma of experiencing in this life is guarding. Liberation from the karma of experiencing after birth is rescuing. Liberation from the karma of experiencing in future lives is concealing. Alternatively, there are two types of harm that arise: arising from one's own causes and arising from the causes of others. There are also two types of arising from the causes of others: arising from the causes of non-sentient numbers and arising from the causes of sentient numbers. Arising from the causes of one's own karma is guarding. Liberation from the harm of non-sentient numbers, such as wind and heat, is rescuing. Liberation from the harm of sentient numbers, such as beating and binding, is concealing. The so-called "take the knife from the heart" means that through the great gate of differentiation, you do not need to strive. Holding the true dharma, it should be made to abide in the world for a long time and not be allowed to disappear. The so-called "final five hundred years of the degenerate age" is to show the way in which the Tathagata's dharma increases and decreases, and to explain the difference of the times. For example, if a person's life can live to be one hundred years old, then up to fifty years old is the period of growth, the body, wisdom, and abilities, etc., increase and arise.
Tibetan
་བའོ། །དེ་ལྟར་ལོ་ལྔ་བཅུ་འདས་ནས་དེའི་ཕྱི་མའི་ལྔ་བཅུ་ནི་འགྲིབ་པའི་དུས་ཏེ། ལུས་དང༌། ཤེས་རབ་དང༌། རྩལ་ལ་སོགས་པ་ཤིན་ཏུ་ཉམས་ཤིང་བྲི་ནས་ཐ་མར་རྒ་ཤི་ལ་ཐུག་སྟེ་ཟད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའི་བསྟན་པ་ལ་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་དང༌། ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པའི་དུས་ནི་ལོ་སྟོང་ཤིག་འཛམ་བུའི་གླིང་ན་གནས་སོ། །དེའི་ཕྱེད་དུ་བགོས་ཏེ་ལྔ་བརྒྱ་སྔ་མ་ནི་འཕེལ་བའི་དུས་སུ་གཞག་ལ། ལྔ་བརྒྱ་ཕྱི་མ་ནི་འགྲིབ་པའི་དུས་སུ་གཞག་གོ །འཕེལ་བ་ནི་ལོ་བརྒྱད་ཅུའི་བར་དུ་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་མྱ་ངན་ལས་མ་འདས་ཏེ། དེའི་དུས་སུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང༌། ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་འཕགས་པ་ཕྱོགས་བཅུ་ནས་དགེ་བའི་རྩ་བ་སྨིན་ཏེ་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་ལྷག་པར་རྣམ་པར་གྲོལ། གཞན་ལྷ་དང་མི་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་བཀའ་བསྟན་ཅིང་མངོན་སུམ་དུ་ཡོངས་སུ་སྨིན་ཏེ། ཡོངས་སུ་བཀྲོལ་བས་ལྷག་པར་འབྲས་བུ་འཐོབ་པོ། །དེ་ནས་སངས་ རྒྱས་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་ཀྱང་ལོ་ལྔ་བརྒྱ་སྔ་མ་འདས་ཀྱི་བར་དུ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང༌། ཉན་ཐོས་ཆེན་པོ་དག་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་རྣམས་ཤིན་ཏུ་འཛིན་ཅིང་འཛམ་བུའི་གླིང་ན་ཁྱབ་པར་གྲངས་མང་དུ་གནས་ཏེ། དེ་དག་གིས་ཀྱང་ལྷ་དང་མི་ལ་སོགས་པ་ཤིན་ཏུ་ཚད་མེད་པ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་གྲོལ་བར་བྱས་ཏེ་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་གྱུར་ཏོ། །དཔར་ན་དུས་དེའི་ཚེ་ན་གཏམ་དུ་བརྗོད་པ། འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་ཨུ་པ་གུཔྟ་ཞེས་བྱ་བ་ཞིག་གིས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་བཟུང་ནས་སེམས་ཅན་གྲངས་མེད་པ་བསྒྲལ་ཏེ། ཇི་སྙེད་ཅིག་བསྒྲལ་བ་དེ་དག་བྱང་བུ་ལ་བྲིས་ཏེ་བསགས་པས་རང་གི་ཁང་པ་གང་ངོ་ཞེས་བྱང་དང། དགེ་སློང་དེས་བདུད་ཀྱང་བཏུལ་ཏེ་དེ་དགེ་སློང་དེ་དུས་གཞན་ཞིག་ན། བསམ་གཏན་བྱེད་པའི་ཚེ་དེའི་ཐད་དུ་བདུད་ཅིག་འོངས་པས་མཚོར་བར་མགོ་ལ་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་གཞག་གོ །དེ་ནས་དགེ་སློང་དེས་ཀྱང་ཚོར་ཏེ་བདུད་དེ་ལ་གདུལ་བའི་སྐབས་སྣང་ངོ་སྙམ་ནས། ཁྱི་རོ་འབུ་ཅན་ཞིག་ཏུ་སྤྲུལ་ཏེ་བདུད་ཀྱི་ལུས་ལ་སེ་མོ་དོར་བཏགས་ནས། བདུད་ཀྱིས་དོར་དུ་མི་ནུས་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་སོ། །དེ་ནས་བདུད་དེ་རང་གིས་དོར་མ་ནུས་ནས། བརྒྱ་བྱིན་གྱི་ཐད་དུ་ཕྱིན་ཏེ་གསོལ་བ་བཏབ་ན་དེས་ཀྱང་གྲོགས་མ་བྱས་སོ། །དེ་ཚངས་པའི་ཐད་དུ་ཕྱིན་ཏེ། གསོལ་བ་བཏབ་ན་ཡང་ཚངས་པས་ཀྱང་མ་བཀྲོལ་ཏེ། ཐ་མ་དགེ་སློང་གི་མགོ་ལ་མེ་ཏོག་བཞག་པས་ཉེས་སོ་ཞེས་དགེ་སློང་གི་ཐོག་ཏུ
Chinese
是這樣的，五十年過去後，之後的五十年是衰退的時期。身體、智慧和能力等都極度衰退和減少，最終面臨衰老和死亡而耗盡。同樣，釋迦牟尼佛的教法獲得成果和極度興盛的時期，在閻浮提洲存在一千年。將其分為兩半，前五百年被視為增長的時期，後五百年被視為衰退的時期。增長是指在八十歲之前，釋迦牟尼佛沒有涅槃。在那段時間裡，菩薩和聲聞等聖者從十方成熟了善根，其餘的人也極度地獲得了解脫。其他天人和人類等也由如來親自教導和顯現，完全成熟並獲得解脫，因此更容易獲得成果。之後，從佛陀涅槃後的五百年間，菩薩和偉大的聲聞們非常珍惜佛陀的教法，並廣泛地存在於閻浮提洲。他們也使無數的天人和人類等完全成熟和解脫，從而獲得了成果。例如，在那個時代，有傳說稱，一位名叫聖者聲聞鄔波鞠多的人也護持了佛陀的教法，救度了無數的眾生。他將所救度的眾生之數量寫在木板上並堆積起來，以至於堆滿了自己的房間。此外，那位比丘還調伏了魔鬼。在另一個時候，當那位比丘在禪定時，一個魔鬼來到他面前，惡作劇地在他頭上放了一串花。之後，那位比丘也意識到了，心想現在是調伏那個魔鬼的時候了。他變成了一條充滿蟲子的狗屍體，並將一條塞莫多繩子綁在魔鬼的身上，加持得讓魔鬼無法丟掉。之後，那個魔鬼自己無法丟掉它，便去請求帝釋天幫助，但帝釋天也沒有幫助他。然後他去請求梵天，但梵天也沒有解救他。最後，他說因為在比丘的頭上放了花而感到內疚，便去找比丘。
English
Thus, after fifty years had passed, the subsequent fifty years were a time of decline. The body, wisdom, abilities, and so on, greatly deteriorated and diminished, ultimately facing old age and death, and becoming exhausted. Similarly, the time for the teachings of the Buddha Shakyamuni to bear fruit and flourish greatly was one thousand years in Jambudvipa. Dividing it in half, the first five hundred years were considered a time of increase, and the latter five hundred years were considered a time of decline. The increase refers to the period before Shakyamuni Buddha passed into Nirvana at the age of eighty. During that time, Bodhisattvas and Shravakas, and other noble beings from the ten directions, matured their roots of virtue, and the remaining beings were also greatly liberated. Other gods and humans, and so on, were also taught and manifested by the Tathagata himself, fully matured and liberated, thus making it easier to attain results. Thereafter, for the five hundred years after the Buddha's Nirvana, Bodhisattvas and great Shravakas greatly cherished the Buddha's teachings and existed widely in Jambudvipa. They also fully matured and liberated countless gods and humans, and so on, thereby attaining results. For example, in that era, there was a legend that a noble Shravaka named Upagupta also upheld the Buddha's teachings and saved countless beings. He wrote down the number of beings he had saved on wooden tablets and piled them up, so much so that they filled his room. Furthermore, that Bhikshu also subdued demons. At another time, when that Bhikshu was meditating, a demon came before him and mischievously placed a garland of flowers on his head. Afterwards, that Bhikshu also realized this and thought, 'Now is the time to subdue that demon.' He transformed into a dog corpse filled with worms and tied a "se mo dor" rope to the demon's body, blessing it so that the demon could not discard it. Afterwards, the demon could not discard it himself, so he went to Indra to ask for help, but Indra did not help him either. Then he went to Brahma, but Brahma did not liberate him either. Finally, he said that he felt guilty for putting flowers on the Bhikshu's head, and went to the Bhikshu.