Tibetan
ལྟ་བ་དང༌། བདག་གི་གནས་དང༌། བདག་ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་དང༌། བདག་སྲུང་བ་ལས་སྐྱེས་ཏེ། གལ་ཏེ་བདག་དགོན་པ་ལ་གནས་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ཡོངས་སུམ་སྤངས། བདག་ཏུ་མངོན་པར་ཆགས་པ་དང༌། བདག་ཏུ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་དང༌། བདག་གི་གཞི་དང༌། བདག་ལ་སྲེད་པ་དང༌། བདག་ཏུ་འདུ་ཤེས་པ་དང༌། བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ཉེ་བར་ལེན་པ་དང༌། བདག་ཏུ་ལྟ་བ་དང༌། བདག་གི་གནས་དང༌། བདག་ཏུ་ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་དང༌། བདག་སྲུང་བ་ཡོངས་སུ་མ་སྤངས་ན་ནི་བདག་དགོན་པ་ལ་གནས་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་བསླབ་པར་བྱ་སྟེ། བདག་ཏུ་འདུ་ཤེས་པ་ལ་ནི་དགོན་པ་ལ་གནས་པ་མེད་དོ། །གཞན་དུ་འདུ་ཤེས་པ་ལ་ཡང་མེད་དོ་སྙམ་དུ་བསམ་མོ། །ཁྱིམ་བདག་དགོན་པ་ལ་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཆོས་ ཐམས་ཅད་ལ་མི་བརྟེན་པར་གནས་པའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མི་འཛིན་པར་གནས་པའོ། །མཚན་མ་ཐམས་ཅད་ལ་མི་ཆགས་པར་གནས་པའོ། །གཟུགས་ཐམས་ཅད་ལ་མི་བརྟེན་པར་གནས་པའོ། །སྒྲ་དང༌། དྲི་དང༌། རོ་དང༌། རེག་བྱ་ཐམས་ཅད་ལ་མི་བརྟེན་པར་གནས་པའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་དང་མི་འགལ་བར་གནས་པའོ། །སེམས་ཤིན་ཏུ་ཞི་བས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པར་གནས་པའོ། །འཇིགས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པས་མི་འཇིགས་པར་གནས་པའོ། །ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བས་ཆུ་བོ་ལས་རྒལ་བར་གནས་པའོ། །བརྟན་པར་གནས་པའོ། །ངན་ངོན་གྱིས་ཆོག་ཤེས་པར་འཛིན་ཞིང་འདོད་པ་ཆུང་བས་འཕགས་པའི་རིགས་རྣམས་ལ་རབ་ཏུ་དགའ་བར་གནས་པའོ། །དགོང་སླ་ཞིང་གསོ་སླ་བར་ཆོག་པར་འཛིན་པར་གནས་པའོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕྱིར་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སྦྱོར་བས་ཐོས་པ་ལ་གནས་པའོ། །རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། མཚན་མ་མེད་པ་དང༌། སྨོན་པ་མེད་པ་ལ་གནས་པ་དང༌། སོ་སོར་ཐར་པར་གནས་པའོ། །བཅིངས་པ་ཐམས་ཅད་བཅད་ནས་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་གནས་པའོ། །རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་དང་མཐུན་པས་མ་དུལ་བ་རྣམས་ཉེ་བར་ཞི་བར་གནས་པའོ། །ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པས་བྱ་བ་བྱས་པར་གནས་པའོ་ཞེས་གསུངས་པས། རྣལ་འབྱོར་པས་ཀྱང་དེ་ལྟར་བསམས་ཏེ་དགོན་པ་ལ་གནས་པར་བྱའོ། །ཡང་གསུངས་པ། ཁྱིམ་བདག་འདི་ལྟ་སྟེ་དཔེར་ན་དགོན་པ་ན་རྩྭ་དང་ཤིང་གེལ་པ་དང་ནགས་ཚལ་གནས་ཀྱང༌། འཇིགས་པ་མེད་ཅིང་མི་སྐྲག་སྐྲག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཁྱིམ་བདག་དེ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དགོན་པ་ལ་གནས་པས་ཀྱང་ལུས་ལ་རྩྭ་དང་ཤིང་གེལ་པ་དང༌། སྨན་དང༌། རྩིག་པ་དང༌། ཤིང་དང༌། མིག་ཡོར་ལྟ་བུ་དང༌། སྒྱུ་མ་དང་མཚུངས་པའི་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་
Chinese
从见解和我的处所，以及完全思虑我和守护我而生起。如果我住在寂静处，却未完全舍弃对我的执着，以及对我的显现贪着，以及完全执取我，以及我的基础，以及对我的贪爱，以及认为是我，以及说我是近取，以及视我为我，以及我的处所，以及完全思虑我，以及未完全舍弃守护我，那么我住在寂静处就变得毫无意义，应当如此学习。对于认为是我，住在寂静处是没有意义的。认为是他者，也是没有意义的，应当如此思考。所谓居家者住在寂静处，就是不住于一切法，不住于执着一切法，不住于不贪着一切相，不住于不依赖一切色，不住于不依赖一切声、香、味、触，不住于一切法与平等性不相违背，心极寂静而极调伏地安住，舍弃一切怖畏而安住于无畏，从一切烦恼中解脱而安住于度过河流，安住于稳固，以微薄之物知足，且以少欲而极喜悦地安住于圣者种姓，安住于易于满足且易于养活，为了智慧而结合于戒律，安住于听闻，安住于解脱之门空性、无相、无愿，安住于别解脱，断除一切系缚而安住于解脱，与缘起相符，未调伏者得以安住于寂静，以极度清净而安住于已作之事，如是宣说。瑜伽士也应如是思虑而住在寂静处。又说，居家者就像在寂静处有草、树、荆棘和森林，却没有恐惧，也不会害怕。居家者也像菩萨出家住在寂静处，对身体也生起如草、树、荆棘、药物、墙壁、木头、眼翳和幻术般的想法。
English
It arises from views, my place, completely contemplating me, and protecting me. If I dwell in solitude, but have not completely abandoned the clinging to self, and the manifest attachment to self, and completely grasping self, and my basis, and craving for self, and thinking of self, and saying that I am near, and viewing me as me, and my place, and completely contemplating me, and not completely abandoning protecting me, then my dwelling in solitude becomes meaningless, one should learn in this way. For thinking of self, there is no dwelling in solitude. Thinking of others, it is also meaningless, one should think in this way. What is called a householder dwelling in solitude is to dwell without relying on all dharmas, to dwell without clinging to all dharmas, to dwell without being attached to all characteristics, to dwell without relying on all forms, to dwell without relying on all sounds, smells, tastes, and touches, to dwell without all dharmas contradicting equality, to dwell with the mind extremely pacified and extremely subdued, to dwell without fear by abandoning all fears, to dwell having crossed the river by being liberated from all afflictions, to dwell steadfastly, to be content with meager things, and to dwell with great joy in the noble lineage with few desires, to dwell being content with being easy to satisfy and easy to nourish, to abide in listening by combining with discipline for the sake of wisdom, to dwell in the gate of liberation emptiness, signlessness, wishlessness, to dwell in individual liberation, to dwell liberated by cutting all bonds, to dwell pacifying the untamed in accordance with dependent origination, to dwell having done what needs to be done with extreme purity, thus it was said. The yogi should also think in this way and dwell in solitude. Again it was said, a householder is like in a solitary place where there are grass, trees, thorns and forests, but there is no fear and he does not become afraid. Similarly, when a Bodhisattva, who has gone forth, dwells in solitude, he also generates thoughts about the body like grass, trees, thorns, medicine, walls, wood, eye disease and illusion.
Tibetan
པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལ་སུ་ཞིག་འཇིགས་པར་འགྱུར། །འདི་ལ་སུ་ཞིག་སྐྲག་པར་འགྱུར་སྙམ་པའི་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པས་དགོན་པ་བས་དེ་ལྟར་སེམས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །ཡང་གསུངས་པ། ཁྱིམ་བདག་གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རབ་ཏུ་བྱུང་བས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོན་པ་ལ་ གནས་པར་བཀའ་སྩལ་པར་ཤེས་ནས་དགོན་པ་ལ་གནས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་དགེ་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་བརྟེན་ནས། ཕྱིས་གྲོང་དང༌། གྲོང་ཁྱེར་དང༌། གྲོང་རྡལ་དང༌། ལྗོངས་དང་ཡུལ་དང༌། ཕོ་བྲང་འཁོར་དག་ཏུ་ཞུགས་ཏེ་ཆོས་བསྟན་པར་བྱའོ། །ཁྱིམ་བདག་གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ལུང་དང་ཁ་ཏོན་ནོད་པའི་ཕྱིར། ཚོགས་ཀྱི་ནང་དུ་འཇུག་འདོད་ནས་དེས་དེར་གུས་པ་དང་བཅས་པར་བྱ་སྟེ། སློབ་དཔོན་དང་མཁན་པོ་རྣམས་དང༌། གནས་བརྟན་དང༌། བར་མ་དང༌། དགེ་སློང་གསར་བུ་རྣམས་ལ་ཞེ་ས་དང་བཅས་པར་བྱ། ཚུལ་ལ་མཁས་པར་བྱའོ། །སྙོམ་ལས་མེད་པར་རང་གི་བྱ་བ་དང༌། གཞན་ལ་གདུང་བ་མེད་པར་བྱའོ། །དེས་བསྙེན་བཀུར་ལ་གདུ་བར་མི་བྱའོ། །དེས་དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ལྷ་དང་བཅས་པའི་འཇིག་རྟེན་དང༌། བདུད་དང་བཅས་པ་དང་ཚངས་པ་དང་བཅས་པ་དང་དགེ་སྦྱོང་དང་བྲམ་ཟེའི་སྐྱེ་དགུ་དང་བཅས་པ་དང༌། ལྷ་དང་མི་དང་ལྷ་མ་ཡིན་དུ་བཅས་པས་མཆོད་པ་སྦྱིན་པའི་གནས་སུ་གྱུར་པ་དེ་ཡང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་གང་ལས་ཀྱང་རིམ་གྲོར་བྱས་པ་དག་གིར་མི་མཛད་ན། བདག་ཅག་མ་བསླབས་པ་སློབ་འདོད་པ་རྣམས་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཏེ། བདག་གིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱའི། གང་ལས་ཀྱང་བསྙེན་བཀུར་བྱ་བ་བདག་གིར་ནི་མི་བྱའོ་སྙམ་དུ་བརྟག་པར་བྱའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཁྱིམ་བདག་དགེ་སློང་བསྙེན་བཀུར་ལ་གདུ་བ་ནི། ཡོན་ཏན་གྱི་རྗེས་སུ་བཟུང་བ་ཆུད་གཟོན་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་གང་དག་སྡུད་པ་དེ་དག་ཀྱང་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། བདག་ཅག་ནི་བསྙེན་བཀུར་གྱི་ཕྱིར་སྡུད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །ཡང་དེ་ལས་གསུངས་པ། ཁྱིམ་བདག་གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དགོན་པ་པ་ཆོས་མཉན་པར་འདོད་དམ། མཁན་པོ་དང་སློབ་དཔོན་ལྟ་བར་འདོད་དམ། ནད་དྲི་བའི་ཕྱིར་གྲོང་གི་གནས་སུ་འགྲོ་ན་དེས་དགོངས་ནི་སླར་ལྡོག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འགྲོ་བའི་སེམས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའོ། ། དེ་གལ་ཏེ་ལུང་ནོད་པ་དང་ཁ་ཏོན་བྱ་བ་གཞན་ལ་དྲག་ལས་ཏེ་གཙུག་ལག་ཁང་ན་གནས་ན་ཡང་དེ
Chinese
应当如此行事，应当生起这样的念头：谁会害怕我呢？谁会畏惧我呢？如是说，故而隐居者应当如是发心。又说，居士，其他发菩提心而出家者，得知被教导安住于佛陀的寺院，就应当安住于寺院。在那里，一切善法都会圆满。依靠善知识，之后进入村庄、城市、城镇、地区、国土以及王宫等处，宣说佛法。居士，如果发菩提心而出家者为了受持经文和念诵，想要进入僧团之中，就应当在那里恭敬，对堪布和阿阇黎们，以及上座、中座和新出家的比丘们，都要恭敬。应当精通戒律。不懈怠自己的事务，也不恼害他人。不贪求供养。他应当这样思维：如来、应供、正等觉的佛陀，连同天神的世界，连同魔众、连同梵天、连同沙门和婆罗门的众生，以及连同天、人和非天，都成为供养布施之处，他对一切有情都做了胜过任何事的服侍，尚且不以此为己有，更何况是我们这些尚未学习而想要学习的人呢？我应当侍奉一切有情，但绝不将任何侍奉视为己有。应当这样思考。那是什么原因呢？居士，比丘贪求供养，就是浪费了对功德的随喜。那些他所聚集的人也会这样想：我们是为了供养而聚集的，不是为了佛法。如是说。又从那里说，居士，如果发菩提心的隐居者想要听法，或者想要拜见堪布和阿阇黎，或者为了探望疾病而前往村庄，那么他应当发起为了返回而去的意念。 如果为了受持经文和念诵而强迫他人，即使住在寺庙里，也应当如此。
English
One should act in this way, and one should generate the thought: Who would be afraid of me? Who would fear me? Thus it is said, therefore, the recluse should generate such a mind. It is also said: Householder, other Bodhisattvas who have gone forth, knowing that they have been instructed to dwell in the Buddha's monastery, should dwell in the monastery. There, all virtuous dharmas will be perfected. Relying on virtuous friends, later, entering villages, cities, towns, regions, countries, and royal palaces, they should teach the Dharma. Householder, if a Bodhisattva who has gone forth wishes to enter the Sangha in order to receive texts and recite them, he should be respectful there. He should be respectful to the Khenpos and Acharyas, as well as to the elders, the middle ones, and the newly ordained Bhikshus. One should be skilled in discipline. Without laziness in one's own affairs, and without harming others. One should not be greedy for offerings. He should think like this: The Tathagata, Arhat, Perfectly Enlightened Buddha, together with the world of gods, together with the Maras, together with Brahma, together with the ascetics and Brahmins, and together with gods, humans, and asuras, has become a place of offering and giving. He has served all sentient beings more than anything else, yet he does not consider it his own. What need is there to mention those of us who have not yet learned but want to learn? I should serve all sentient beings, but I should never consider any service as my own. One should think like this. What is the reason for this? Householder, a Bhikshu who is greedy for offerings wastes the rejoicing in virtue. Those whom he gathers will also think: We are gathered for offerings, not for the Dharma. Thus it is said. It is also said from there: Householder, if a Bodhisattva recluse wants to hear the Dharma, or wants to visit the Khenpo and Acharya, or goes to the village to inquire about illness, then he should generate the intention to go for the sake of returning. If one forces others to receive texts and recite them, even if one lives in a temple, one should do so.