Tibetan
དམིགས་པའི་ཀ་བ་བརྟན་པོ་ལ། །དྲན་པའི་ཐག་པས་ངེས་བཅིངས་ནས། །ཤེས་རབ་ལྕགས་ཀྱུས་རིམ་དབང་བྱ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཐ་སྙད་དུ་ནི་མ་ཆེན་པོ་དམིགས་ན་སྤུ་ལངས་པའི་བྱེ་བྲག་བཀག་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཚོགས་གཉིས་བསགས་པས་གཉིས་སུ་སྣང་བ་བསྐྱེད་པར་མི་རིགས་སོ། །གལ་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་སྒྱུ་མའི་མཁན་པོ་བཞིན་དུ་སྒྱུ་མ་ལ་སྒྱུ་མ་ཉིད་དུ་མཁྱེན་ཅིང་བདེན་པ་ཉིད་དུ་ཞེན་པ་མི་འབྱུང་བས་དེ་ཉིད་མ་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བདག་ལ་བདག་རྟག་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་དང༌། ཉན་ཐོས་ཀྱིས་ཀྱང་དངོས་པོ་ལ་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་དང༌། སེམས་ཙམ་དུ་སྨྲ་བས་ཀྱང་རང་རིག་ལ་དོན་དམ་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་མ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་ན་ཇི་སྐད་དུ་སྨྲ་བར་བྱ། གལ་ཏེ་བདག་ལ་སོགས་པ་ནི་དངོས་པོ་ནི་ཤེས་བྱ་ལ་མི་གནས་ཏེ། ཚད་མས་གནོད་ཅིང་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པས་ན་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པས་དེར་འཛིན་པ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱི། སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་ནི་ཚད་མས་གྲུབ་ཅིང་ཚད་མས་མི་གནོད་པ་དེ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་ནི་འཁྲུལ་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཤེས་བྱ་ལ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་གནས་པ་ནི་གང་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་སྟེ། ཤེས་པ་མ་འཁྲུལ་བའི་ཤེས་བྱ་ལ་རབ་རིབ་ལ་སོགས་པ་མི་གནས་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཀུན་རྫོབ་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་བཞིན་དུ་མ་མཁྱེན་ན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ན་ནི་དབང་པོ་སྐྱོན་མེད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ལ་སྒྱུ་མའི་རྟ་དང་རབ་རིབ་ལ་སོགས་པ་མི་སྣང་བས་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པ་སྤངས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་བརྫུན་པ་མི་རིགས་ཏེ། བརྫུན་པ་སྣང་ན་ནི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་ཀྱང་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུ་ར་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཡུལ་དེ་ཡང་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་དང༌། ཤེས་པ་གང་ ཡང་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མཐར་ཐུག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་མཚན་མ་ག་ལ་འབྱུང༌། གཉིས་སུ་སྣང་བ་དང་མཚན་མ་འཁྲུལ་པ་ནི་མིང་ཙམ་ཐ་དད་ཀྱི་དོན་ཐ་དད་མེད་དོ། །མདོ་ལས་ཇི་སྐད་དུ། རབ་འབྱོར་གཟུགས་ནི་མཚན་མའོ། །སྒྲ་ནི་མཚན་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། ཡང༌། སངས་རྒྱས་དྲང་སྲོང་ཆེན་པོ་དང༌། །རྒྱལ་སྲས་རྣམས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན། །མཚན་མ་རྣམ་པར་སྤངས་པ་ཡིན། །འཇིག་རྟེན་རྣམས་ཀྱི་མཚན་པར་བཅ
Chinese
如是说：于所缘之柱稳固者，以忆念之索 निश्चित（梵文天城体：निश्चित，梵文罗马拟音：niścita，汉语字面意思：确定）系缚后，以智慧之钩次第调伏。名言中，若缘大母，如遮止毛发竖立之差别。是故，积累二资粮，不应生起二取之显现。若谓：薄伽梵如幻术师，于幻术知为幻术，不生执著为真实，故彼即不迷谬耶？若如是，则说有我者亦知我为我常恒，声闻亦知事物为事物，唯识论者亦知自证为胜义，若谓彼即不迷谬，当如何说？若谓我等事物不住于所知，以量妨害，以量不成立故，唯是增益，故执彼为迷谬。然幻术唯以量成立，以量不害，如实知彼则不迷谬耶？此不应理，以于不颠倒之智慧之所知，如幻术般安住，于何处亦不成立。如不迷谬之知识之所知，不住眼翳等。若谓不如所显现般知，则不成一切智智耶？若如是，则于无根无缺之现量，不显现幻马、眼翳等，故将成非现量。是故，于已离迷谬之智慧，不应有虚假，若显现虚假，则彼智慧亦将成迷谬，如于阳焰知为水。若非如是，则彼境亦将成实物，任何知识亦将不迷谬。是故，于究竟之智慧，何处有二取显现之相耶？二取显现与相、迷谬，唯是名称相异，实义无别。经中云： 善现，色是相，声是相。又， 佛大仙， 诸佛子之等持， 是已遍舍相， 世间诸相
English
It is said: On the stable pillar of the object of focus, having bound it firmly with the rope of mindfulness, gradually subdue it with the hook of wisdom. In terms of convention, if one focuses on the Great Mother, it is like preventing the distinction of hair standing on end. Therefore, having accumulated the two accumulations, it is not appropriate to generate the appearance of duality. If it is said that the Bhagavan, like a magician, knows illusion as illusion and does not develop attachment to it as reality, therefore he is not mistaken, then if that is the case, then those who speak of self also know the self as the eternal self, and the Hearers also know things as things, and those who speak of Mind-Only also know self-awareness as ultimate reality, and if it is said that they are not mistaken, then what should be said? If it is said that the self and so on do not abide in the knowable, because they are harmed by valid cognition and are not established by valid cognition, therefore they are merely imputed, so grasping onto them becomes a mistake. But illusion alone is established by valid cognition and is not harmed by valid cognition, so knowing it as it is does not become a mistake? This is not reasonable, because abiding like an illusion in the knowable of non-inverted wisdom is not established anywhere. Just as blurred vision and so on do not abide in the knowable of non-mistaken knowledge. If it is said that if one does not know according to how things appear, then it will not become the wisdom of omniscience? If that is the case, then illusory horses and blurred vision and so on do not appear to the direct perception of flawless senses, so it will become non-direct perception. Therefore, falsehood is not appropriate for wisdom that has abandoned delusion. If falsehood appears, then that wisdom itself will also become delusion, like knowing a mirage as water. If it is not like that, then that object will also become a real thing, and no knowledge will become delusion. Therefore, in ultimate wisdom, where does the characteristic of dualistic appearance arise? Dualistic appearance and characteristic, delusion, are only different in name, but the meaning is not different. As it says in the sutra: Subhuti, form is a characteristic, sound is a characteristic. And again, The samadhi of the Buddha, the great sage, and the sons of the Victorious Ones, is completely devoid of characteristics. The characteristics of the worlds are...
Tibetan
ས། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །གལ་ཏེ་ཀུན་རྫོབ་མེད་པར་དོགས་པའི་འཇིགས་པས་སྐྲག་ནས་ཡེ་ཤེས་ལ་ཀུན་རྫོབ་མི་སྣང་ན་སྣང་བ་གསལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། མི་སྣང་བ་ལ་གསལ་བས་མ་ཁྱབ་པས་མ་དེས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དབང་པོ་སྐྱོན་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ལ་ཟླ་བ་གཉིས་པ་དང༌། རབ་རིབ་ལ་སོགས་པ་མི་སྣང་སྟེ། ཤེས་པ་དེས་དེ་དག་གསལ་བ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བརྟགས་ན་ནི་བདེན་པ་དང་བརྫུན་པ་དང༌། ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དང༌། ཆོས་གང་ཡང་གནས་པ་མེད་བས་རབ་ཏུ་མི་གནས་པའི་དབུ་མ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། གང་བློ་ཡོད་དང་མེད་པ་ལས། །རྣམ་པར་འདས་ཤིང་མི་གནས་པ། །དེ་དག་ཟབ་མོ་དམིགས་མེད་པའི། །རྐྱེན་གྱི་དོན་ལ་རྣམ་པར་བསྒོམ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འདིས་ནི་ཐོས་བསམ་གྱི་རིམ་པ་ཡང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་གཞན་དུ་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཚད་མ་འི་ཡུལ་དུ་ཀུན་རྫོབ་ཐམས་ཅད་གནས་པ་ཡིན་པས་བཀག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་དམིགས་པ་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་སྟེ། དེ་མ་ཐག་ཏུ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་སྐུ་གསུམ་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ་ནུས་པ་ཐོགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ཕན་ཆད་ནི། །ཞེས་པ་ནི་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ཐོབ་ཕན་ཆད་ནི་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་བྱང་ཆུབ་པས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཐ་དད་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གཅིག་སྟེ། གངྒཱ་དང༌། སིནྡྷུ་དང༌། པཀྵུ་ལ་སོགས་པ་ཆུའི་བྱེ་བྲག་ཐ་དད་ཀྱང་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་དུ་གཅིག་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་དབྱེར་མེད་ཕྱིར། །རིགས་ནི་ཐ་དད་རུང་མ་ཡིན། ། ཞེས་པ་སྟེ། རྟེན་པའི་ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས། །དེ་ཡི་དབྱེ་བ་རབ་ཏུ་བཤད། །ཅེས་གསུངས་པས་སོ། །རྗེས་ཐོབ་མི་མངའ་བ་ནི་མཚན་མ་མི་འབྱུང་བས་སོ། །དུས་ནི་སྔ་ཕྱི་ལ་སོགས་པའོ། །མཉམ་པར་གཞག་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་མ་གཡོས་པས་སོ། །ཇི་སྐད་དུ། གླང་ཆེན་བཞུགས་ཀྱང་མཉམ་པར་བཞུགས། །གླང་ཆེན་བཞེངས་ཀྱང་མཉམ་པར་བཞེངས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་མཚན་མ་འབྱུང་ནའོ། །ཁྱད་པར་མེད་པ་ནི་སློབ་མའི་ལམ་ལ་གནས་པ་དང༌། ཁྱད་པར་མེད་པ་དང༌། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་འཁྲུལ་རྟོག་མ་སྤངས་པ་སྟེ། མཉམ་པ་ཉིད་དུ་བྱང་ཆུབ་པར་མི་འགྱུར་བས་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་མཚན་མ་འབྱུང་བར་མི་རིགས་པའོ། །ཇི་སྐད་དུ། བྱང་ཆུབ་ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་དེ། །མཚན་མ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཕྱིར
Chinese
等，就像这样。如果因为害怕没有世俗谛的疑虑而感到恐惧，如果对于智慧来说，世俗谛不显现，那么显现会变得清晰吗？那是不合理的。因为不显现不能完全被清晰所包含，所以会变成不清晰。对于感官没有缺陷的意识来说，二月和眼翳等不会显现，就像那个意识不能使它们清晰一样。如果用智慧和般若来观察，那么真和假，有和没有，任何法都不存在，所以叫做极不居住的中观。如是说：谁的心识从有和无中，完全超越且不居住，他们应在甚深无相的，缘起之义上如理禅修。如是说。这也就解释了闻思的次第。除此之外，所有的世俗谛都存在于名言量（世俗谛的量）的境域中，所以不是遮止。三摩地是对所缘境心一境性，它立即成为成就不可思议三身的无碍因能。现证之后，意思是说，获得圆满正等觉佛陀的果位之后，虽然以平等性证悟，智慧的差别各不相同，但也是法界自性一味一体。就像恒河、印度河、博叉等水的差别各不相同，但也是大海的自性一味一体。如是说：法界无有差别故，种姓不同不应理，如是说。依靠法的差别，详细地解释了它的差别。没有后得是因为不生起相。时间是指先后等等。安住于等性中是因为没有从法界中动摇。如是说：大象安住也是安住于等性中，大象站立也是站立于等性中。就像这样。如果不是这样，就是说如果生起二取显现的相。没有差别是指安住在学道的道路上，没有差别，没有断除能取和所取的错乱分别，因为不会以等性证悟，所以不应生起二取显现的相。如是说：菩提是虚空的体性，因为断除了所有的相。
English
Etc., like that. If one is afraid of the fear of doubting the absence of conventional truth, if the conventional truth does not appear to wisdom, will the appearance become clear? That is unreasonable. Because non-appearance cannot be completely contained by clarity, it will become unclear. For the consciousness of unimpaired senses, the second moon and cataracts, etc., do not appear, just as that consciousness cannot make them clear. If one examines with wisdom and prajna, then truth and falsehood, existence and non-existence, no dharma exists, so it is called the extremely non-abiding Madhyamaka. As it is said: Whoever's mind is from existence and non-existence, completely transcends and does not abide, they should meditate properly on the meaning of dependent origination, which is profound and without characteristics. As it is said. This also explains the order of hearing and thinking. Other than that, all conventional truths exist in the realm of nominal validity (the validity of conventional truth), so it is not a negation. Samadhi is one-pointedness of mind on the object of focus, and it immediately becomes the unobstructed causal power for accomplishing the inconceivable three bodies. After realization, it means that after attaining the state of the perfectly enlightened Buddha, although enlightened with equality, the differences in wisdom are different, but they are also one taste and one entity in the nature of the Dharmadhatu. Just as the differences in the waters of the Ganges, Indus, and Boxa, etc., are different, but they are also one taste and one entity in the nature of the great ocean. As it is said: Because the Dharmadhatu has no difference, differences in caste are unreasonable, as it is said. Relying on the differences in dharmas, the differences are explained in detail. There is no subsequent attainment because no characteristics arise. Time refers to before and after, etc. Remaining in equanimity is because one has not moved from the Dharmadhatu. As it is said: Even when an elephant sits, it sits in equanimity, even when an elephant stands, it stands in equanimity. Like that. If it is not like that, it means that if the characteristics of dualistic appearance arise. No difference means remaining on the path of learning, no difference, not abandoning the mistaken conceptions of the grasper and the grasped, because one will not be enlightened with equanimity, so it is not reasonable for the characteristics of dualistic appearance to arise. As it is said: Bodhi is the nature of space, because all characteristics are abandoned.