Chinese
关于此等持的详细利益，应当从彼经部中了知。另一种方式是，将心安住在以各种方式总摄一切法之上，从而通过极度止息掉举和沉没等来修习止。总而言之，一切法可以概括为有色和无色两种。其中，有色法都包含在色蕴中。受等蕴的自性则是无色。由于愚童们执着于存在我等，导致颠倒错乱，在轮回中四处漂泊。为了消除他们的颠倒，应当对他们生起大悲心。为了瑜伽士成就止观并证悟实相，之后应当修习胜观。正确地个别观察即是胜观。正确指的是人无我和法无我。其中，人无我指的是诸蕴无我及无我所。法无我指的是诸法如幻。对此，瑜伽士应当如此观察：人并非独立于色等之外存在，因为不可见，并且对色等生起“我”之想。人也不是色等诸蕴的自性，因为色等是无常且多体的自性，而其他人则认为人是常一的自性。不可说为彼或异的人之实体是不存在的，因为实体没有其他存在的形态。因此，应当确切地认识到，世俗中的“我”和“我的”是虚假的，仅仅是错觉。之后，为了证悟法无我，对于有色法也应当思考：这些法是独立于心识之外真实存在，还是仅仅是心识显现为色等，如同梦境中的显现一样？通过这种方式，对它们进行微尘分析，并且对微尘也进行分部分析时，则不可得。
English
The detailed benefits of this samadhi should be understood from that very sutra. Alternatively, one should cultivate tranquility by placing the mind on that which encompasses all dharmas in various ways, thereby thoroughly pacifying agitation, dullness, and so forth. In short, all dharmas are encompassed by the distinction between the corporeal and the incorporeal. Among these, the corporeal are gathered into the aggregate of form. The aggregates of feeling and so forth are of the nature of the incorporeal. Because childish beings cling to the apprehension of things like 'I exist,' their minds become inverted, and they wander completely in samsara. In order to eliminate their inversions, one should manifest great compassion towards them. In order for the yogi to accomplish tranquility and insight and realize that very thing, one should then cultivate insight. Correctly discriminating is called insight. Correct refers to the selflessness of persons and the selflessness of phenomena. Among these, the selflessness of persons is the very absence of a self and what belongs to a self in the aggregates. The selflessness of phenomena is that they are like illusions. Therefore, the yogi should investigate in this way: the person does not exist separately from form and so forth, because it is not visible, and because the cognition of 'I' arises in relation to form and so forth. The person is also not the nature of the aggregates of form and so forth, because those forms and so forth are impermanent and of a manifold nature, and because others contemplate the person as being of a permanent and singular nature. It is not permissible for there to be an entity of a person that cannot be expressed as being the same or different, because there is no other mode of existence for an entity. Therefore, one should investigate, thinking that one should definitely recognize that the worldly 'I' and 'mine' are false, merely illusions. Then, in order to realize the selflessness of phenomena, one should also consider with regard to corporeal phenomena: do these exist truly and independently from the mind, or is it that the mind itself appears as form and so forth, like appearances in a dream state? By doing so, one analyzes them into subtle particles, and when those subtle particles are also analyzed into parts, they are not found.
Chinese
如果不能这样观照，就能止息对“有”或“无”的分别念。三界也只是心而已，不是其他的。如《楞伽经》中所说：“事物分析至微尘，不应分别诸色相，唯心安立之体性，邪见者不能领悟。”他这样想：心本身在无始以来，由于对非真实的色等事物执着，就像在梦中显现所见的色等事物一样，对于孩童来说，色等事物就像是外在断灭的一样显现。因此，三界只是心而已。他这样认识到一切所安立的法都是心，然后对它进行分别观察，认为对一切法的自性进行分别观察，于是就对心的自性进行分别观察。他这样进行思考：从胜义谛的角度来说，心也如幻象一般，不是产生的。当虚假的自性执持色等相状时，心本身显现为各种各样的相状，由于它与这些相状没有分离，因此它怎么会像色等事物一样是安乐的呢？就像色等事物是各种各样的相状，不是一和多的自性一样，心也与它们没有分离，因此也不是一和多的自性。心产生的时候，也不会从任何地方来；灭亡的时候，也不会到任何地方去。从胜义谛的角度来说，从自、他、二者产生都是不合理的。因此，心也如幻象一般。心是怎样的，一切法也如幻象一般，从胜义谛的角度来说，是不产生的，应当这样进行观察。瑜伽行者如果观察以什么来分别观察心，也无法观照到它的自性。这样，瑜伽行者如果对任何所缘境，心向其散乱，就对那个所缘境的自性进行完全观察，也无法观照到它的自性。当他无法观照到的时候，就观察一切事物，并且像水边的树木一样，认识到它们没有实义，就从那里止息心。然后对“有”等进行分别念。
English
If one does not perceive in this way, one can stop the conceptualization of "being" or "non-being." The three realms are also only mind; they are not other than that. As it is said in the Lankavatara Sutra: "Substances are analyzed into atoms; do not conceptualize forms. The nature of mind-only is not understood by those with wrong views." He thinks like this: From beginningless time, due to attachment to unreal forms and so on, just as forms and so on appear in dreams, for children, forms and so on appear as if they are externally cut off. Therefore, the three realms are only mind. Having realized that all phenomena are only mind, he then analyzes it separately, thinking that he is analyzing the nature of all phenomena, and then he analyzes the nature of mind separately. He contemplates in this way: In ultimate truth, mind is also unborn like an illusion. When the false nature holds the appearance of forms and so on, and mind itself appears in various forms, since it is not separate from those forms, how could it be blissful like forms and so on? Just as forms and so on are various forms and are not the nature of one or many, so too, mind is not separate from them, and therefore it is not the nature of one or many. When mind arises, it does not come from anywhere; when it ceases, it does not go anywhere. In ultimate truth, it is not reasonable for it to arise from self, other, or both. Therefore, mind is also like an illusion. Just as mind is, so too all phenomena are like illusions. In ultimate truth, they are unborn, one should contemplate in this way. If that yogi examines what analyzes the mind separately, he will not perceive its nature either. Thus, if the yogi fully examines the nature of whatever object the mind wanders to, he will not perceive its nature either. When he does not perceive it, he examines all things and realizes that they are without essence, like trees by the water, and then he stops the mind from that. Then he conceptualizes about "being" and so on.
Tibetan
་པ་མེད་པར་གྱུར་ནས་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་མཚན་མ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་འཐོབ་བོ། །དེ་སྐད་འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་ལས་ཀྱང་བཀའ་སྩལ་ཏེ། དེ་ལྟར་སྐྱོན་ལ་མཁས་པ་དེས་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམ་པ་ལ་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམ་པ་མང་བས་གནས་གང་དང་གང་དུ་སེམས་འཕྲོ་ཞིང་སེམས་མངོན་པར་དགའ་བའི་གནས་དེ་དག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོངས་སུ་བཙལ་ན་སྟོང་པར་རྟོགས་སོ། །སེམས་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་བརྟགས་ན་སྟོང་པར་རྟོགས་སོ། །སེམས་གང་གིས་རྟོག་པ་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀུན་ཏུ་བཙལ་ན་སྟོང་པར་རྟོགས་ཏེ། དེ་དེ་ལྟར་རྟོགས་པས་མཚན་མ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་འཇུག་གོ་ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །འདི་ནི་འདི་སྐད་དུ་གང་ཉེ་བར་མི་རྟོག་པ་དེ་ནི་མཚན་མ་མེད་པ་ལ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ཉེ་བར་རྟོག་པ་ན་གང་གི་ཚེ་མི་དམིགས་པ་དེའི་ཚེ་ཡོད་པར་མི་རྟོག་གོ །མེད་པར་ཡང་མི་རྟོག་སྟེ་གང་མེད་པར་བརྟགས་པ་དེ་ཡང་དེའི་བློ་ལ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ཞིག་མཐོང་བར་གྱུར་ན་ནི་དེའི་ཚེ་དེ་འགག་པའི་ཕྱིར་མེད་དོ་ཞེས་བརྟག་པར་བྱ་ན། གང་གི་ཚེ་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བརྟགས་ན་དུས་གསུམ་དུ་ཡང་དངོས་པོ་མི་དམིགས་པ་དེའི་ཚེ་གང་འགག་པའི་ཕྱིར་མེད་ཅེས་རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱ། དངོས་པོ་དང་ དངོས་པོ་མེད་པར་རྟོག་པ་གཉིས་ཀྱིས་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་དེའི་ཚེ་དེ་ལྟར་དེ་ལ་རྟོག་པ་གཞན་དག་ཀྱང་མི་འབྱུང་སྟེ། ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མེད་ན་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་ན་སྤྲོས་པ་མེད་པ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཉིད་ལ་ཞུགས་པ་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་མི་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་རབ་ཀྱིས་བརྟགས་ན་དངོས་པོ་མཐའ་དག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་མཆོག་གི་བསམ་གཏན་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེ་དེ་ལྟར་གང་ཟག་དང་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ལ་ཞུགས་པས་བལྟ་བར་བྱ་བ་དང༌། བརྟག་པར་བྱ་བ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་དཔྱོད་པ་མེད་ཅིང་བརྗོད་པ་མེད་པར་ངང་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཡིད་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་པས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་པས་དེ་ཁོ་ན་དེ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་ངེས་པར་གཟུང་ཞིང་འདུག་པར་བྱའོ། །དེར་གནས་ཀྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་རྣམ་པར་མི་གཡེང་བར་བྱའོ། །གང་གི་ཚེ་བར་སྐབས་སུ་སེམས་ཕྱི་རོལ་དུ་རྣམ་པར་གཡེ
Chinese
因此，由于没有障碍，就能获得脱离一切戏论、无相的瑜伽。正如圣者《宝云经》中所说：像这样，精通过患的人，为了脱离一切戏论，将修习空性作为瑜伽。像这样，由于多次修习空性，无论心散乱到何处，无论心特别欢喜的处所，如果完全寻觅那些处所的自性，就会了悟为空性。如果观察心是什么，也会了悟为空性。如果寻觅以心来分别的那个心的自性，也会了悟为空性。像这样了悟，就能进入无相的瑜伽。这是说，不作意于任何事物，就不会进入无相。像这样，在作意于诸法自性时，当无所见时，就不会作意为有。也不会作意为无，因为凡是被观察为无的事物，都不会在任何时候显现于他的心中。如果见到某个事物，就应当观察，因为那个事物已经灭尽，所以是无。当瑜伽士的智慧进行观察时，如果在三时中都不能见到事物，那么应当如何分别什么是灭尽的，所以是无呢？由于对事物和 对事物不存在的作意遍及一切作意，因此那时就不会产生其他的作意，因为如果没有能遍及者，也就没有所遍及者。如果那样，就是进入了无戏论、无分别的境界。也不会停留在色等事物上。如果以智慧观察，由于不能见到一切事物的自性，所以也是殊胜智慧的禅定者。像这样，由于进入了人无我和法无我的真如，因此没有需要观察和需要观察的其他事物，所以没有思虑和言说，处于唯一的状态，以自心自然的方式进入，由于没有现行的造作，因此瑜伽士应当非常清楚地确定并安住于那个真如。即使安住于此，也不要让心识散乱。当心在中间散乱到外境时，
English
Therefore, by being without obstacles, one obtains the yoga that is free from all elaborations and without characteristics. As the noble Jewel Cloud Sutra also stated: In this way, one who is skilled in faults practices emptiness as yoga in order to be free from all elaborations. In this way, by meditating on emptiness many times, if one completely seeks the nature of whatever places the mind wanders to and whatever places the mind particularly delights in, one realizes emptiness. If one examines what the mind is, one also realizes emptiness. If one seeks the nature of the mind that cognizes, one also realizes emptiness. By realizing it in that way, one enters the yoga without characteristics. This is to say that one who does not closely cognize does not enter into the signless. In this way, when closely cognizing the nature of phenomena, when there is nothing to be seen, one does not cognize it as existent. One also does not cognize it as non-existent, because whatever is examined as non-existent does not appear in his mind at any time. If an object is seen, then one should examine it, saying that it is non-existent because it has ceased. When the wisdom of a yogi examines, if an object is not seen in the three times, then how should one discriminate what has ceased, saying that it is non-existent? Because the cognition of objects and the cognition of the non-existence of objects pervade all cognitions, therefore at that time other cognitions do not arise, because if there is no pervader, there is also nothing to be pervaded. If that is the case, then one has entered into the state of non-elaboration and non-conceptualization. One also does not abide in form and so forth. If one examines with wisdom, since the nature of all objects is not seen, one is also a meditator of supreme wisdom. In this way, since one has entered into the suchness of selflessness of persons and phenomena, there is nothing else to be observed and examined, so there is no deliberation and no expression, and one enters into a single state, naturally, by one's own mind, and since there is no manifest activity, the yogi should very clearly ascertain and abide in that suchness. Even when abiding there, one should not let the stream of mind be distracted. When the mind is distracted to external objects in the meantime,