Tibetan
དུས་གཅིག་གི་བྱེད་ན་དུས་གསུམ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་ཡོན་ཏན་རིམ་པ་ཅན་དུ་ཐལ་ལོ། །རིམ་པར་བྱེད་ན་རྟག་པ་ཉམས་པ་ཁོ་ནའོ། །བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །དེ་ལྟར་ཕྱི་པ་སུན་ཕྱུང་ནས་རང་གི་སྡེ་པའི་དབྱེ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བྱེ་བྲག་སྨྲ་དང་མདོ་སྡེ་པ། །ཡང་ན་སྡེ་པ་བཅོ་བརྒྱད་དེ། །སོ་སོ་རང་རང་གྲུབ་མཐའ་འཛིན། །བྱེ་བྲག་སྨྲ་བས་ནི་འཇོམས་པས་འཇིག་པ་དང༌། བློས་འཇིག་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པར་བྱེད་དེ་གཉིས་ཀྱིས་གཞིག་ཏུ་མི་བཏུབ་པ་ནི་ཅིག་ཤོས་སོ། །གཞི་ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་སྨྲ་བས་ནི་གཞི་ལྔ་རྫས་སུ་ཡོད་པར་འདོད་དེ། གཟུགས་དང་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་དང༌། མི་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་དང་འདུས་མ་བྱས་སོ། །གཟུགས་ནི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་འདུས་པ་རྫས་སུ་འདོད། རྔུལ་ཡང་བསྐོར་བ་བར་དང་བཅས་པ་འདུས་པ་ལ་སོགས་པར་གྲུབ་པའོ། །དེ་བསགས་པའི་གཟུགས་ནི་ཡང་གི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་གཟུགས་རིག་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་རྫས་སུ་གྲུབ་པའོ། །སེམས་ནི་ཚོགས་དྲུག་ཐ་དད་པའོ། །སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཡང་ཐ་དད་པའོ། །སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་བདེ་བ་དང་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་མེད་པར་ ཡུལ་དངོས་སུ་འཛིན་པའོ། །མི་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་ནི་གཟུགས་དང་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ལས་རྫས་ལོགས་སུ་གྲུབ་པར་འདོད་དོ། །འདུས་མ་བྱས་ནི་ནམ་མཁའ་དང༌། སོ་སོར་བརྟགས་པའི་འགོག་པ་དང༌། བརྟགས་མིན་གསུམ་རྟག་པའི་རྫས་སུ་གྲུབ་པའོ། །དེ་ལས་གཞན་པའི་འདོད་པའི་གང་ཟག་གི་བདག་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལ། གཟུང་བ་དང་འཛིན་བ་དོན་དམ་པའོ། །དེ་ལ་གཟུང་བ་གཟུགས་ཀྱི་བཞི་ཀུན་རྫོབ་ལ། རྡུལ་ཕྲ་རབ་དོན་དམ་པར་འདོད་ཅིང་འབྱར་ལ་མ་རེག་པར་འདོད་དོ། །ཆོས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་གཟུགས་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པ་བརྟགས་པར་འདོད་ཀྱི་གཟུགས་སུ་མ་གྲུབ་པའོ། །སེམས་ཚོགས་དྲུག་གོ །སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་རྫས་ཐ་དད་པའོ། །སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བས་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་གྱི་དངོས་སུ་ཡུལ་འཛིན་པར་ནི་མི་འདོད་དོ། །ཐོབ་པ་ལ་སོགས་པའི་མིང་རྣམས་ནི་རྫས་སུ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་གྱི། བཏགས་པ་ཙམ་དུ་གྲུབ་པའོ། །འདུས་མ་བྱས་རྫས་སུ་ནི་མ་གྲུབ་ལ་མེད་པ་དགག་པ་ཙམ་དུ་འདོད་དོ། །མདོ་སྡེ་པའི་སྐབས་སོ། །ཡང་ན་སྡེ་པ་བཅོ་བརྒྱད་དུ་གྱེས་པ་ནི། དེ་ལ་རྩ་བའི་སྡེ་བཞི་ནི། དགེ་འདུན་ཕལ་ཆེན་དང༌། ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་དང༌། གནས་བརྟན་པ་དང༌། ལེགས་དཔོན་པའི་སྡེའོ། །ཕལ་ཆེན་པ་ལྔ། ཤར་གྱི་རི་བོ་སྡེ་དང༌
Chinese
若一时而作，则无三时。若谓功德有次第，则成过失。若次第而作，则唯是常法坏灭。此为中间的偈颂。如是驳斥外道后，为显示自宗的差别，说有分别说部和经量部。或者说有十八部，各自持有自己的宗派。分别说部认为，以摧毁而坏灭，以智慧而坏灭，是世俗谛，以二者皆不能摧毁者，是胜义谛。一切有部认为，五蕴作为实体存在，即色、受、想、行、识，以及不相应行和无为法。色蕴认为是微尘积聚而成的实体。微尘也由具有间隙的圆圈等积聚而成。由其积聚而成的色，即意的生处之色，非能知之色等，认为是实体。心是六识的差别。心所也是差别。心和心所不具有乐受和境的相状，而是直接执持境。不相应行认为是与色、心、心所不同的实体。无为法即虚空，以及有择灭和非择灭三种，认为是常法的实体。此外，所欲的人我，在世俗谛中，所取和能取是胜义谛。其中，所取之色四者是世俗谛，微尘认为是胜义谛，并且认为是不相粘连、不相触碰的。法处的色，非能知之色等，认为是假立的，并非实体。心是六识。心所诸法是各别的实体。心和心所具有境的相状，但不认为是直接执持境。获得等名称，并非实体，而是假立的。无为法并非实体，而是仅认为是对不存在的遮止。以上是经量部的观点。或者说分为十八部，其中根本的四部是：大众部、一切有部、上座部、正量部。大众部有五部：东方山部和……
English
If acting at one time, there are no three times. If qualities are gradual, it becomes a fault. If acting gradually, it is only the destruction of permanence. This is an intermediate verse. Thus, having refuted the outsiders, in order to show the distinctions of one's own school, there are the Vaibhashika and Sautrantika schools. Or there are eighteen schools, each holding its own tenets. The Vaibhashikas consider that which is destroyed by destruction and that which is destroyed by wisdom to be conventional truth, and that which cannot be destroyed by both to be ultimate truth. The Sarvastivadins assert that the five aggregates exist as substances, namely, form, feeling, perception, mental formations, and consciousness, as well as non-associated formations and unconditioned phenomena. Form is considered to be a substance composed of aggregated atoms. Atoms are also formed by the aggregation of circles with intervals, and so on. The form accumulated from this, such as the form of the sense-sphere of the mind, non-cognitive form, etc., is considered to be a substance. Mind is the difference of the six consciousnesses. Mental factors are also different. Mind and mental factors do not have the aspect of pleasure and objects, but directly grasp objects. Non-associated formations are considered to be substances separate from form, mind, and mental factors. Unconditioned phenomena, namely space, and the three, cessation by discrimination and non-discrimination, are considered to be substances of permanence. Other than that, the desired self of a person, in conventional truth, the apprehended and the apprehender are ultimate truth. Among them, the four forms of the apprehended are conventional, and atoms are considered ultimate, and they are considered to be non-adhesive and non-touching. The form of the dharma-sphere, non-cognitive form, etc., is considered to be imputed, not established as form. Mind is the six consciousnesses. Mental factors are separate substances. Mind and mental factors have the aspect of objects, but it is not considered that they directly grasp objects. Names such as attainment are not established as substances, but are established only as designations. Unconditioned phenomena are not established as substances, but are considered only as negations of non-existence. The above is the view of the Sautrantikas. Or it is said that they are divided into eighteen schools, of which the four root schools are: the Mahasanghika, the Sarvastivada, the Sthavira, and the Vatsiputriya. The Mahasanghika has five schools: the Eastern Mountain School and...
Tibetan
། ནུབ་ཀྱི་རི་བོ་སྡེ་དང༌། གངས་ཀྱི་རི་བོ་སྡེ་དང༌། འཇིག་རྟེན་སྨྲ་བའི་སྡེ་དང༌། རྟག་པར་སྨྲ་བའི་སྡེ་ཞེས་བྱའོ། །ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་ལ་དྲུག །འོད་སྲུངས་པ་དང༌། མང་པོ་སྟོན་པའི་སྡེ་དང༌། ཆོས་སྲུང་སྡེ་དང༌། མང་དུ་ཐོས་པའི་སྡེ་དང༌། གོས་དམར་ཅན་གྱི་སྡེ་དང༌། རྣམ་པར་ཕྱེ་སྟེ་སྨྲ་བའི་སྡེའོ། །གནས་བརྟན་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། རྒྱལ་བྱེད་ཚལ་གནས་སྡེ་དང༌། འཇིགས་མེད་རིར་གནས་སྡེ་དང༌། གཙུག་ལག་ཁང་ཆེན་སྡེའོ། །ལེགས་དཔོན་ལ་གསུམ་དུ་གྱེས་པ་ལས། ས་སྲོག་རིགས་ཀྱི་སྡེ་དང༌། ས་སྲུང་རིགས་ཀྱི་སྡེ་དང༌། གནས་མ་བུའི་སྡེའོ། །གྲུབ་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། །གཟུང་བ་དངོས་པོ་མེད་པ་དང༌། །འཛིན་པ་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར། །རང་གིས་བརྟགས་བཞིན་ཁོ་ནར་ཟད། །དོན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པས་གཟུང་བའི་ཡུལ་ནི་ཤེས་པ་ལས་ཐ་དད་པ་ཡང་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་ཐ་དད་ན་སྣང་དུ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་རྣ་བ་ལ་གཟུགས་མི་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །དམིགས་པའི་རྐྱེན་དུ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། འདས་པ་དང༌། འབྲས་བུ་ཡང་འགག་མ་འོངས་པ་རྒྱུ་ཡང་མེད་པས་སོ། །ད་ལྟར་བ་དུས་གཅིག་པ་ལ་ཕན་གདགས་པ་མེད་པས་རྐྱེན་དུ་མི་རུང་ངོ༌། །གཞན་ཡང་གཅིག་དང་དུ་མས་ཀྱང་གནོད་ལ། རང་སྣང་དང་སྐྱེད་བྱེད་གཉིས་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པ་ཡང་ཡོད་དུ་མི་རུང་སྟེ། ཡུལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་སྒྲ་མེད་ན་རྣ་བའི་རྣམ་ཤེས་མི་སྐྱེ་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་བས་ན་མུ་སྟེགས་ཀྱིས་བརྟགས་པའི་བདག་བཞིན་དུ་མེད་ཀྱང་བློས་བཞག་པར་ཟད་དོ། །བར་སྐབས་ཀྱི་དོན་ཏོ། །རྣམ་པ་བདེན་བརྫུན་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོར་སྨྲ་བའི་འདོད་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྣམ་བདེན་སྣ་ཚོགས་གཉིས་མེད་དེ། །ཤེས་པ་གཅིག་གི་ངོ་བོར་བདེན། །དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་གཅིག་ལ་འདུ་བ་གཅིག་ཏུ་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་གསལ་བ་འདི་ཤེས་པ་གཅིག་གི་བདག་ཉིད་དུ་དོན་དམ་པར་གྲུབ་ལ་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་དུ་འདོད་དེ། དེ་ནི་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་དང་དུ་མ་འགལ་སོགས་ཀྱིས། །ཤེས་པ་གཅིག་དང་མེད་ན་རྣམ་པ་མང་པོ་ཡང་གཅིག་ཉིད་དུ་འགྱུར། རྣམ་པ་དུ་མ་དང་གཅིག་པས་ཤེས་པ་ཡང་དེ་ཉིད་དུ་ཐལ་ལོ། །གལ་ཏེ་དུ་མ་དངོས་སུམ་གྲུབ་པས་ཤེས་པ་དུ་མར་ཐལ་བའོ། །གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དུ་མ་མ་འགྲུབ་པ་ལ་སྣང་ན་དངོས་པོར་འགྱུར་ལ། ཡང་བདེན་པ་མཐོང་བར་ཡང་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་འཁྲུལ་པ་ལ་སྣང་བར་ཁས་ལེན་ན་ནི་རྣམ་པར་བདེན་པ་ཉམས་པ
Chinese
西方的山之部、雪山之部、世间语之部、常语之部，是这样说的。一切有部有六个：饮光部、多显部、法护部、多闻部、着红衣部、分别说部。上座部有三个：胜林住部、无畏山住部、大寺部。善见律分出三个部派：弥沙塞部、弥沙塞护部、住无子部。 不能成立，因为所取无事物，能取无自性。只是自己臆想而已。因为不能成为实义，所以所取的对境也与识不同。如果不同，也不应显现，因为没有关联。例如耳朵看不见色法一样。也不能成为所缘的因，因为过去和果已灭，未来没有因。现在同时的没有利益，所以不能成为因。此外，一和多也相违，因为自显和生起二者相违。识也不应存在，因为没有对境。例如没有声音，耳识就不生起一样。因此，就像外道臆想的自我一样，虽然没有，但只是心识的设定而已。这是中间的意义。 为了显示相真假等说事物存在的观点。相真多种无二，于一识之体性为真。意义是这样的：聚集于一因，显现为一的多种显现，在胜义中成立为一识的自性，认为是识的自性。那是不合理的，因为一和多相违等。如果识是一，没有，则多种相也变成一。多种相和一是，识也变成那样。如果多种没有真实成立，则识也变成多种。如果说理由不成立，不是的。如果多种不成立而显现，则会变成事物，也会变成见到真实。如果承认显现为错乱，那么相的真实性就丧失了。
English
The Western Mountain Division, the Snow Mountain Division, the Worldly Speech Division, and the Constant Speech Division are so called. The Sarvāstivāda has six: the Kāśyapīya, the Bahuśrutīya, the Dharmagupta, the Mahāsāṃghika, the Kāśāyavastra, and the Vibhajyavāda. The Sthavira has three: the Jetavanavāsin, the Abhayagirivāsin, and the Mahāvihāravāsin. The Mahīśāsaka is divided into three: the Mahīśāsaka, the Dharmarakṣita, and the Vātsīputrīya. It cannot be established because what is grasped has no object, and the grasper has no self-nature. It is only what one imagines. Because it cannot become a real meaning, the object of what is grasped is also not different from consciousness. If it is different, it should not appear, because there is no connection. For example, the ear does not see form. It also cannot be the cause of the object, because the past and the fruit have ceased, and the future has no cause. The present simultaneous one has no benefit, so it cannot be a cause. Furthermore, one and many also contradict each other, because self-appearance and arising contradict each other. Consciousness should also not exist, because there is no object. For example, if there is no sound, ear consciousness does not arise. Therefore, like the self imagined by the heretics, although it does not exist, it is only a mental construct. This is the intermediate meaning. In order to show the view that phenomena such as true and false appearances exist. True appearances are diverse and non-dual, true in the nature of one consciousness. The meaning is this: the diverse appearances that gather in one cause and appear as one are established as the nature of one consciousness in the ultimate sense, and are considered to be the nature of consciousness. That is not reasonable, because one and many contradict each other, etc. If consciousness is one and does not exist, then many appearances also become one. If many appearances and one are the same, then consciousness also becomes the same. If many are not truly established, then consciousness also becomes many. If you say that the reason is not established, it is not so. If many do not exist but appear, then they will become objects, and they will also become seeing the truth. If you admit that they appear as delusion, then the truth of the appearances is lost.