Tibetan
ལས་མིན་གྱི། །དེར་སྣང་ཤེས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། །ཐ་སྙད་དུ་ནི་གསུངས་པར་ཟད། །སྲ་བའི་བདག་ཉིད་ལ་སོགས་ཀུན། །ཡེ་ཤེས་འབའ་ཞིག་ཁོ་ན་སྣང༌། །སེམས་ལས་གཞན་པའི་སྣང་བ་ནི། །འགའ་ཡང་ནམ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །འཕགས་པ་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས། །གསུངས་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཁས་བླང་བྱ། །དེ་ལས་གཉིས་མེད་གསུངས་པ་ཡིས། །དེར་སྣང་ཤེས་པ་ཡིན་བཤད་དེ། །ཇི་སྐད་དུ། དྲོད་གཤེར་གཡོ་བ་སྲ་བའི་ཆོས། །ཡང་དག་མིན་ལས་སྒྲོ་བཏགས་ནས། །བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་པར་བརྟགས། །མཚན་གཞི་མེད་ཅིང་མཚན་ཉིད་མེད། །ལུས་ཅན་སེམས་ནི་གཟུང་བ་དང༌། །འཛིན་པའི་དངོས་པོར་འཇིག་འགྱུར་གྱི། །ཇི་ལྟར་བྱིས་པ་རྣམས་བརྟགས་བཞིན། །སྣང་བའི་མཚན་ཉིད་ཡོད་མ་ཡིན། །ཇི་ལྟར་རི་མོ་མཐོ་དམན་དུ། །སྣང་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ། །དེ་བཞིན་དངོས་ལ་དངོས་ཉིད་དུ། །སྣང་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་རབ་རིབ་ལྡན་པ་ཡི། །སྐྱེ་བོས་སྐྲ་ཤད་ལོག་བཟུང་བ། །དེ་བཞིན་དངོས་པོར་རྟོག་པ་འདི། །བྱིས་པས་ལོག་པར་རྣམ་པར་བརྟགས། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བཀའ། །ཇི་སྐད་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་ནི། །ཤིན་ཏུ་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་མཛད་ཅིང༌། །བདེ་བ་ཅན་གྱི་བདེ་བཏང་བ། །བརྙེས་པར་གཞོལ་བའི་དགོངས་པ་ཅན། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་ལུང་བསྟན་པ། །ཀླུ་སྒྲུབ་ཅེས་བྱ་དང་པོ་ཡི། །དབང་ཕྱུག་གིས་ཀྱང་བཤད་པ་ནི། །འབྱུང་བ་ཆེ་ལ་སོགས་བཤད་པ། །རྣམ་པར་ཤེས་སུ་ཡང་དག་འདུ། །དེ་ཤེས་པས་ནི་འབྲལ་འགྱུར་ན། །ལོག་པར་རྣམ་བརྟགས་མ་ཡིན་ནམ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཕྱི་རོལ་དོན་ཞིག་ཡོད་ན་ནི། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཆེར་འབྱུང་བའི། །མདོ་ལས་ཀུན་མཁྱེན་མངའ་བདག་གིས། །དེ་སྐད་གསུངས་པ་མི་རིགས་ལ། །དེ་ཡི་གཞུང་ལུགས་རྗེས་འགྲོ་བའི། །བློ་ཅན་སློབ་དཔོན་བརྩེར་ལྡན་པ། །དེ་ཉིད་མཁྱེན་པའང་དེ་སྐད་དུ། །འཆད་པ་གཏན་དུ་རིགས་མ་ཡིན། །ཡང་འདིར་ཁ་ཅིག་ཕྱི་རོལ་གྱི། །དངོས་པོ་གྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། །ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་ཉིད་དང༌། །འགལ་བ་ཤིན་ཏུ་རྗོད་པར་བྱེད། །དེ་ལྟར་སྐྱོབ་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས། །ཀུན་མཁྱེན་ཐུབ་པ་སྐྱེས་མཆོག་དང༌། །དེའི་བཀའ་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་འདིར། །སྟོན་དེ་ཚད་མར་འཛིན་པ་ཡི། །མཁས་པ་ཀུན་ལའང་ཚད་མ་ཡིན། །གཞན་ནི་འགའ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་ཐེག་ཆེན་ལུང༌། །དེ་དང་དེ་ལས་གསུངས་པས་ན། །གལ་ཏེ་ཁྱོད་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི། །དངོས་གཏན་མེད་པར་ཁས་ལེན་ན། །དེས་གསུངས་པ་ཡི་མདོ་དག་
Chinese
并非业力所致，而是依赖于在那里显现的觉知，仅仅是在名言上如此宣说而已。坚硬的自性等等一切，都只是显现为唯一的智慧。心识之外的显现，任何时候也都不存在。因为《圣楞伽经》中如此宣说，所以应当这样承认。其中以宣说无二的方式，解释说在那里显现的是觉知。如经中所说：暖、湿、动、硬的法，是从非真实中妄加执著，被孩童们分别臆测。没有所依，也没有自性。有情的心识，会坏灭为能取和所取的实物。正如孩童们臆测的那样，显现的自性并不存在。正如绘画有高低，显现却并不存在一样。同样，事物显现为事物本身，却并不存在。正如患有眼翳的人，错误地执取毛发乱象一样。同样，对事物的这种分别，是孩童们错误地分别臆测。等等。因此，如来所说之语，正如所说的那样，完全地随顺奉行，舍弃极乐世界的安乐，具有专注于证悟的意念。 一切智者所授记的，名为龙树的第一位，自在天也曾说过，宣说大种等，完全包含在阿赖耶识中。如果通过了知它而分离，那不是错误的分别吗？等等。如果存在外境，那么在大乘广大的经典中，一切智的自在主，就不会那样说了。追随他的宗规的，具有智慧的慈爱论师，也绝对不会那样讲解。还有，这里有些人为了成立外境的存在，竟然极力地与大乘经典相违背。如此，救护者薄伽梵，一切智的能仁至尊，以及他的教言，在此，对于将佛陀视为量士夫的一切智者来说，也是量，而不是其他的任何事物。诸佛的的大乘圣教，是从这里那里宣说的，如果你们承认外境完全不存在，那么他所宣说的经典
English
It is not caused by karma, but relies on the awareness that appears there, and is merely spoken of in name only. Everything, such as the nature of solidity, appears as only wisdom. Appearances other than the mind never exist at any time. Because it is stated in the 'Holy Lankavatara Sutra', it should be admitted in this way. In it, by explaining non-duality, it is said that what appears there is awareness. As it is said in the sutra: The dharmas of warmth, moisture, movement, and hardness are falsely attributed from what is not true, and are separately speculated by children. There is no basis and no self-nature. The minds of sentient beings will be destroyed into objects of grasping and being grasped. Just as children speculate, the nature of appearance does not exist. Just as a painting has heights and lows, but does not exist. Similarly, things appear as things themselves, but do not exist. Just as a person with blurred vision mistakenly grasps hair aberrations. Similarly, this distinction of things is wrongly speculated by children. And so on. Therefore, the words of the Tathagata, just as they are spoken, are completely followed and practiced, abandoning the happiness of the Pure Land, and having the intention of focusing on enlightenment. The one prophesied by the Omniscient One, the first one named Nagarjuna, was also spoken by Ishvara, the explanation of the great elements, etc., is completely contained in the Alaya consciousness. If it is separated by knowing it, is it not a wrong distinction? And so on. If there is an external object, then in the vast Mahayana sutras, the sovereign of omniscience would not have said that. The loving teacher with wisdom who follows his doctrine would never explain it that way. Also, here some people, in order to establish the existence of external objects, strongly contradict the Mahayana sutras themselves. Thus, the protector, the Bhagavan, the all-knowing Shakyamuni, the supreme being, and his teachings, here, for all the wise who regard the Buddha as a valid person, are also valid, and not anything else. The Mahayana scriptures of the Buddhas are spoken from here and there, if you admit that external objects do not exist at all, then the sutras he spoke