Tibetan
དང་སྔ་མས་ཤེས་པར་བྱ་བ་དེའི་ངོ་བོ་སྔོན་དང་ཕྱི་མའི་གནས་དག་ན་མེད་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ནི། སྔོན་དང་ཕྱི་མའི་གནས་རྣམས་སུ། །དེ་ཡི་ངོ་བོ་མི་འབྱུང་ན། །འདུས་མ་བྱས་ཏེ་ཤེས་པ་བཞིན། །སྐད་ཅིག་འབྱུང་བར་ཤེས་པར་བྱ། །བསམ་གཏན་གྱི་ཐུར་མས་བློ་གྲོས་ཀྱི་མིག་ཕྱེ་བ་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བྱུང་མ་ཐག་ཏུ་འཇིག་པ་རྒྱུན་དུ་འབབ་པ། ཡུལ་དེ་ལ་འཇུག་པ་གཞན་གྱི་དུས་ན་མེད་པའི་རང་བཞིན་ལྟར་དེ་ཡང་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་འཇིག་པ་ལས་མི་འདའ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན། དེའི་མིང་དོན་དང་མཐུན་པ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ། སྔ་མ་སྔ་མའི་སྐད་ཅིག་གི ། མཐུ་ཡིས་འབྱུང་བར་འགྱུར་བས་ན། །འདུས་མ་བྱས་སུ་འདི་མི་འགྱུར། །སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་བཞིན། །ཅི་སྟེ་སྐད་ཅིག་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་རྣམས་རང་དབང་དུ་འབྱུང་ངོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་འགྱུར་བར་ནི་མི་ནུས་ཏེ། སྐད་ཅིག་པ་རྣམས་འདི་དག་ཏུ། །རང་དབང་འབྱུང་བར་འདོར་ན་ནི། །གཞན་ལ་ ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །རྟག་ཏུ་ཡོད་པའམ་མེད་པར་འགྱུར། །རེས་འགའ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དེ་དག་ཀྱང་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་དེ་བཞིན་དུ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཉིད་དུ་གསལ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་གིས་རློམས་ཏེ་སྨྲས་སུ་ཟད་ཀྱི། དོན་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནུས་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་ནི་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་པར་དཔྱད་པའི་དོན་ཅི་ཡང་མེད་དེ། དོན་བྱ་བར་ནུས་པ་རྣམ་པར་བརྟག་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་ན། དོན་བྱེད་ནུས་པ་མ་ཡིན་ལ། །དེ་འདོད་བརྟགས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། །མ་ནིང་གཟུགས་བཟང་མི་བཟང་ཞེས། །འདོད་ལྡན་རྣམས་ཀྱིས་བརྟགས་ཅི་ཕན། །དེ་བས་ན་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ལ་དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་ཅེས་སྨྲའོ། །དངོས་པོ་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ལ། གང་ཟག་དང་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་སྟོན་ཅིང་དེ་ལས་བཟློག་པ་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ངོ་བོ་ནི་དགག་པར་བྱེད་དེ། སྐྱེས་བུའི་དོན་ཅེས་བརྗོད་པ་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་ནི་འདི་ཉིད་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ནི་སྒྲུབ་པ་ཡང་མེད་འགག་པ་ཡང་མེད་དེ། དེ་ནི་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱ་བ་ཉིད་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་དངོས་པོ་ཡུལ་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པ་ལ་སོགས་པར་མ་བསྟན་ཏོ་སྙམ་དུ་མ་སེམས་ཤིག །ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་དོན་མ་ལུས་པ་ལ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བརྗོད་པར་འདོད་པ་ནི་དོན་བྱེད་ནུས་པའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དོ། །དེ
Chinese
如果先前所要了解的事物，其自性在先前和後來的狀態中都不存在，如果真是這樣，在先前和後來的狀態中，它的自性不出現，就像非造作的事物一樣，應當了解它是剎那生滅的。那些用禪定的錐子打開智慧之眼的人們，會明白識產生後立即壞滅，持續不斷地流逝，就像進入某個境，在其他時間沒有的自性一樣，它也將在每個剎那中不超越壞滅。這樣一來，也顯示了它的名詞和意義相符也是不合理的。由於先前剎那的力量而產生，因此，這不會變成非造作的事物，就像心和心所一樣。如果說後來的剎那都是自主產生的，那樣轉變是不可能的，如果這些剎那，捨棄自主產生，因為不依賴於其他，將會變成恆常存在或不存在。因為是偶爾產生，所以也應清楚地了解它們也像心和心所一樣，是依賴於因緣而產生的。所有這些都是我自以為是地說的，對於與所有作用能力分離的事物，具有分別念的人們進行分別觀察也沒有任何意義，因為作用能力是分別觀察的對象。否則，如果不是作用能力，想要它又有什麼用呢？就像太監，無論是美是醜，有欲望的人們觀察又有什麼用呢？因此，智者們說作用能力是事物的特徵。對於這樣的現象，宣說人與法無我等等，並且遮破與之相反的增益的自性，因為所謂的士夫義，即產生果，是依賴於此的緣故。其他既沒有成立也沒有破滅，因為它處於中捨的狀態。因此，不要認為沒有宣說所有事物都是無我等等。之所以用「所有」這個詞，是為了表達想要表達的所有意義，想要表達的就是所有具有作用能力的現象。
English
If the nature of what is to be understood by the previous one does not exist in the states of the previous and subsequent ones, if that is the case, in the states of the previous and subsequent ones, its nature does not arise, like unconditioned things, it should be understood that it arises momentarily. Those who have opened the eye of wisdom with the awl of meditation will understand that as soon as consciousness arises, it constantly flows away, like entering a certain object, its nature is not present at other times, it will also not transcend destruction in each moment. In that way, it is also shown that it is unreasonable for its name to match its meaning. Because it arises from the power of the previous moment, therefore, this will not become unconditioned, like mind and mental factors. If it is said that the subsequent moments arise independently, it is impossible to change in that way, if these moments abandon independent arising, because they do not depend on others, they will become permanent or non-existent. Because they arise occasionally, it should also be clearly understood that they, like mind and mental factors, arise dependently. All of these are just things I have said presumptuously, and for things that are separate from all functional capacity, there is no point in those with discriminating minds making analytical observations, because functional capacity is the object of analytical observation. Otherwise, if it is not functional capacity, what is the point of wanting it? Like a eunuch, whether beautiful or ugly, what is the use of those with desire observing? Therefore, the wise say that functional capacity is the characteristic of things. For such phenomena, the selflessness of persons and phenomena is taught, and the nature of imputation, which is the opposite of that, is refuted, because the so-called purpose of a person, which is the arising of fruit, depends on this. Others are neither established nor destroyed, because they remain in a state of equanimity. Therefore, do not think that all phenomena are not taught to be selfless, etc. The word "all" is used to express all the meanings that one wants to express, and what one wants to express is all phenomena that have functional capacity.
Tibetan
་ལྟ་བས་ན་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ནི་སྐད་ཅིག་པ་ཉིད་དུ་ངེས་སོ། །གཞན་ནི་རིམ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་དོན་བྱེད་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཟག་སྐད་ཅིག་པའམ། སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པར་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ནི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་དེ། ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་ལྟར་བསྒྲིམ་མི་དགོས་པར་གྲུབ་བོ། །གཞན་ཡང༌། སྐད་ཅིག་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པར། །གང་ཟག་བསྟན་དུ་མི་རུང་བས། །གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་དང༌། །བྲལ་བར་གསལ་བར་རབ་ཏུ་ཤེས། །ཕ་རོལ་གྱིས་ཁས་བླངས་པའི་གང་ཟག་ཆོས་ཅན་ལ། གཏན་ཚིགས་ཀྱི་རྩ་བ་གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཚེགས་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྲུབ་བོ། །སྐད་ཅིག་པར་གྱུར་ན་ནི་དུ་མའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་ཏེ། སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་ ཡང་རང་བཞིན་གཞན་དང་གཞན་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་ན་ནི་རྟག་ཏུ་བསྟན་པ་གཅིག་པུའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཅིག་པུའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། །གཉི་ག་ལྟར་ཡང་བརྗོད་དུ་མེད་ན་ནི་ཚིགས་མེད་པར་གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་བོ། །གཞན་ཡང་གཞན་དག་གིས་གཞན་དུ་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་ཁྱབ་པ་དང་མ་ཁྱབ་པའི་ཕུང་པོ་གཉིས་སུ་ཁས་བླངས་ཏེ། དེ་ལ་ཁྱབ་པ་ནི་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པའོ། །མ་ཁྱབ་པ་ནི་རགས་པ་དང་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་སོ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གཅིག་པུའི་རང་བཞིན་དང་འགལ་བར་བསྟན་པ། ཐ་དད་ཕྱོགས་དང་འབྲེལ་བས་ན། །ཁྱབ་རྣམས་གཅིག་པུར་ག་ལ་འགྱུར། བསྒྲིབས་དང་མ་བསྒྲིབས་དངོས་སོགས་ཕྱིར། །རགས་པ་རྣམས་ཀྱང་གཅིག་པུ་མིན། ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་ཕྱོགས་ཐ་དད་པའི་ཤིང་ལ་སོགས་པ་དང་འབྲེལ་པ་དེ་དག་གི་གཅིག་དང་འབྲེལ་བའི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་གཞན་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་ཡང་ཡིན་ན་ནི་དེས་ན་དེ་དང་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་དེ་གཅིག་པུའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པ་བཞིན་དུ་གཞན་ཡང་དེ་དང་ཐ་དད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་དེ་ཕྱོགས་ཐ་དད་ན་ནི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་གཞན་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །རགས་པར་འདོད་པ་ལུས་ལ་སོགས་པ་ཡང་བསྒྲིབས་པ་དང༌། མ་བསྒྲིབས་པ་དང༌། གཡོ་བ་དང༌། མི་གཡོ་བ་དང༌། ཚོན་གྱིས་བསྒྱུར་བ་དང༌། མ་བསྒྱུར་བ་དང༌། ཚིག་པ་དང་མ་ཚིག་པ་ལ་སོགས་པ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་གནས་པའི་རང་བཞིན་འཛིན་ན་གཅིག་པུའི་རང་བཞིན་དུ་རིགས་པར་འགྱུར། གལ་ཏེ་བསྒྲིབས་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ཡན་ལག་རྣམས་ཀྱི་ཡིན་གྱི་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཅི་ཡན་ལག་ཅན་འདི་དག་དེ་དག་དང་འདུ་བ་མ་ཡིན་ནམ། འདི་དག་མ་ཡིན་ནོ
Chinese
因此，从观察来看，能起作用的事物一定是刹那性的。因为其他事物不适合次第和同时起作用。如果说补特伽罗是刹那性的或者不是刹那性的都无法表达，那么这本身就是无自性，就像虚空中的花朵等一样，无需费力即可成立。此外，刹那或非刹那， 补特伽罗皆难显现，一与多之自性， 远离当明了知。对于对方所承认的补特伽罗法，作为论证的根本，远离一与多的自性，毫不费力即可成立。如果成为刹那性，则会变成多体的自性，因为每一个刹那 都会产生不同的自性。如果不是刹那性，那么因为永远是唯一的显现，所以会变成唯一的自性。如果无论哪种情况都无法表达，那么毫不费力即可成立为空性，远离一与多的自性。此外，其他人承认外在事物分为遍和不遍两种聚合。其中，遍的是虚空等，不遍的是粗大和极微。所有这些也都显示与唯一的自性相违背。由于与不同方位的关联， 遍者怎能成唯一？因有遮蔽与非遮等， 粗大之物亦非一。虚空等与方位不同的树木等相关联，那些与一相关联的自性，如果也与其他相关联，那么因为与它相关联，它就像是唯一的自性一样，其他也变得与它无差别。然而，如果它是不同的方位，那么那个自性就不会与其他相关联。所认为的粗大之物，如身体等，如果持有遮蔽与非遮蔽、移动与不移动、颜色改变与未改变、燃烧与未燃烧等不一致的方面存在的自性，又怎能合理地成为唯一的自性？如果说遮蔽等是肢体的，而不是有肢体的，那么，这些有肢体的与那些肢体不是聚合的吗？不是这些。
English
Therefore, from observation, it is certain that things that can function are momentary. Because other things are not suitable for functioning sequentially and simultaneously. If it is said that a person is momentary or not momentary, it cannot be expressed, then this itself is without self-nature, just like flowers in the sky, etc., it can be established without effort. Furthermore, Momentary or non-momentary, Person is difficult to show, Nature of one and many, Clearly know to be separate. For the person-dharma admitted by the other party, as the root of the argument, being separate from the nature of one and many can be established without effort. If it becomes momentary, it will become the nature of many, because each moment will produce a different nature. If it is not momentary, then because it is always a single manifestation, it will become a single nature. If it cannot be expressed in either case, then it can be established effortlessly as emptiness, separate from the nature of one and many. Furthermore, others admit that external things are divided into two aggregates: pervasive and non-pervasive. Among them, the pervasive are space, etc., and the non-pervasive are coarse and subtle particles. All of these also show contradiction with the unique nature. Due to the association with different directions, How can the pervasive become one? Because of obscuration and non-obscuration, etc., Coarse things are also not one. Space, etc., are associated with trees, etc., in different directions. If those natures associated with one are also associated with others, then because they are associated with it, it is like a unique nature, and others also become indistinguishable from it. However, if it is a different direction, then that nature will not be associated with others. The coarse things that are considered, such as the body, etc., if they hold the nature of existing in inconsistent aspects such as obscuration and non-obscuration, movement and non-movement, color change and non-change, burning and non-burning, etc., how can it be reasonable to become a unique nature? If it is said that obscuration, etc., belong to the limbs, but not to the possessor of limbs, then are these possessors of limbs not aggregates with those limbs? They are not.