Tibetan
ན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་གཞན་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་དམ་བཅའ་བའི་རང་གི་ངོ་བོ་བཞིན་དུ་འདི་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་པ་གཏན་ཚིགས་མེད་པ་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པར་གྲུབ་པོ། །འདིར་སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་མེད་པས་གཏན་ཚིགས་དང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་སྟོང་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་ན། འོ་ན་ནི་རེ་ཞིག་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དཔེ་ཡོད་ལ། །དེ་ཡོད་པས་དེ་དང་འདྲ་བར་དངོས་པོ་གཞན་ཡང་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དཔེ་དེ་ཡང་རྟོག་པ་ན་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་དང་མ་འབྲེལ་བ་ཁོ་ན་ཞིག་གམ། འབྲེལ་པ་བཞིན་རྟོག་གྲང༌། རེ་ཞིག་གལ་ཏེ་འབྲེལ་ན་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སུན་འབྱིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་བསལ་ཏོ། །ཅི་སྟེ་མ་འབྲེལ་ན་ནི་དེའི་ཚེ་དེ་གཉིས་ལ་དམ་བཅའ་བའི་དོན་སྒྲུབ་པའི་ནུས་པ་ཉིད་མེད་པས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་ལ་དེ་བརྟགས་པས་ཅི་དགོས་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ། གང་ཕྱིར་སྟོང་པའི་དཔེ་ཡོད་པ། །དེས་ན་སྟོང་པར་མི་འགྱུར་ན། །བྱ་རོག་ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་དུ། །བདག་ཀྱང་ནག་ཅེས་བརྗོད་ནུས་སམ། །གལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་དང་མ་འབྲེལ་བའི་དཔེ་ལས་དོན་གྲུབ་པར་སེམས་ན་ནི་དེའི་ཚེ་བྱ་རོག་གི་ནག་པོའི་དཔེ་བདག་ཀྱང་ནག་པོར་འགྱུར་ན། འདི་ནི་སྲིད་པ་ཡང་མ་ཡིན་པས་དཔེ་མི་རིགས་ཏེ། དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་ཀྱང་མེད་ལ་དཔེ་ཡང་མེད་ཅིང་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་མེད་ན་ཁྱོད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པའི་ཚིགས་འདི་དོན་གང་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡིན། བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་ངེས་པར་བརྟགས་པ་ན་དངོས་པོ་འགའ་ཞིག་གི་རང་བཞིན་དམིགས་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཁས་ལེན་པར་བྱེད་པ་དེ་ལྟ་ཡིན་དང་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ལྟ་བ་ཡང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ། གལ་ཏེ་རང་བཞིན་གྱིས་དངོས་ཡོད། །སྟོང་མཐོང་ཡོན་ཏན་ ཅི་ཞིག་ཡོད། །སྟོང་པ་ཉིད་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡིན་ལ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱང་རང་བཞིན་དང་ངོ་བོ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་འགའ་ཞིག་ལ་ཡོད་ན་ནི་དེའི་ཚེ་དེ་ཉིད་དོན་དམ་པ་ཡིན་པས་གྲོལ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ལ་དེ་མཐོང་བ་ཁོ་ན་མཛེས་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་མཐོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་དེའི་ཚེ་ཡོན་ཏན་དུ་མི་འགྱུར་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི་སྐུར་བ་འདེབས་པ་ལ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཚེ་དངོས་པོ་རང་བཞིན་མེད་པ་རྣམས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལས་རང
Chinese
如是。于何之时，不转为异，于彼之时，以无有他性之故，此如立宗之自性般，非为理路，是无理路，是故诸事物成立为无自性。于此说：若以无理路，理路与所立不成空性，则暂且有空性之譬喻。以彼有故，如彼般他物亦将生起。当说，彼譬喻于思择时，是与理路之义毫不相关耶？抑或如相关般思择耶？暂且若相关，则以理路之能破性而遣除。若不相关，则于彼时，彼二者无有成立立宗之义之能力，故丝毫亦不作，考察彼有何用？为显示之故说：何以故有空性之譬喻，故不转为空耶？如乌鸦般，我亦能说黑耶？若思择自与理路之义不相关之譬喻能成办义，则于彼时，如乌鸦之黑色譬喻，我亦将成黑。此亦非为可能，故譬喻不应理，以无事物之故。若理路亦无，譬喻亦无，且诸事物亦皆无，则汝造论之此颂，为极善成办何义之故耶？当说，若于确定考察时，若见某物之自性，则于彼时，承许彼如是，且视空性亦将转为颠倒，为显示之故说：若以自性而实有，见空有何功德？宣说空性乃为宣说真如之故，且真如亦为自性与体性。若于某物而有，则于彼时，彼即是胜义谛，故于寻求解脱者，唯见彼乃为美妙，而非见空性。彼于彼时，不仅不转为功德，且以趣入诽谤之故，将转为过失。于何时，事物无自性者，自颠倒
English
Thus. When it does not change into something else, at that time, because there is no otherness, this, like the nature of the proposition itself, is not a reason, it is without reason, therefore all things are established as without inherent existence. Here it is said: If by the absence of reason, the reason and what is to be established do not become emptiness, then for a while there is an example of emptiness. Because it exists, other things will also arise like it. It should be said that when considering that example, is it completely unrelated to the meaning of the reason? Or is it considered as related? For a while, if it is related, then it is eliminated by the refutation of the reason. If it is not related, then at that time, the two of them do not have the ability to establish the meaning of the proposition, so they do not do anything at all, what is the use of examining it? To show this, it is said: Why is there an example of emptiness, so it does not turn into emptiness? Like a crow, can I also say black? If you think that an example that is not related to the meaning of the reason can accomplish the meaning, then at that time, like the black example of a crow, I will also become black. This is also not possible, so the example is not reasonable, because there is no thing. If there is no reason, no example, and all things are also absent, then for what purpose is this verse of your treatise composed to accomplish the meaning very well? It should be said that if in definite examination, if the nature of something is seen, then at that time, accepting that it is like that, and viewing emptiness will also turn into the opposite, to show this, it is said: If it really exists by nature, what is the merit of seeing emptiness? The explanation of emptiness is for the sake of explaining Suchness, and Suchness is also nature and essence. If it exists in something, then at that time, it is the ultimate truth, so for those who seek liberation, only seeing it is beautiful, but not seeing emptiness. At that time, not only does it not turn into merit, but because it enters into slander, it will turn into fault. When things are without inherent existence, from the opposite
Tibetan
་བཞིན་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་སྣང་བ་ན་འཇིག་རྟེན་གྱི་མངོན་པར་ཞེན་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་ཞིང༌། དངོས་པོར་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་རྒྱུ་ཅན་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་ལས་སྐྱེ་བའི་རྒྱུན་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་དེ་ལས་འཁོར་བར་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་དངོས་པོ་རང་བཞིན་མེད་པ་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་གསལ་བར་བྱེད་པའི་བསྟན་བཅོས་འདིས་སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་སྐུར་པ་འདེབས་པ་སྤངས་པའི་སྒོ་ནས་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་སྟོན་ཅིང༌། འཇིག་རྟེན་ཡང་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་བཏོན་ནས་གཟུགས་བརྙན་དང་སྤྲུལ་པ་དང་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་མངོན་པར་མི་ཞེན་པ་ན་དངོས་པོ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་རྒྱུ་ཅན་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་ཟད་པས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་འཆིང་བ་མཐའ་དག་ཆད་པ་ལས་ངེས་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་འདིས་དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པ་ཙམ་ཞིག་སྟོན་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་སྟོང་པས་ཏེ་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་མཚན་མ་མེད་པ་སྟེ། །མཚན་མ་མེད་པ་ཉེ་བར་བཟུང་ནས་སོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་སྨོན་པ་མེད་པ་སྟེ། །མི་སྨོན་པ་ཡི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་སྟེ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡོངས་སུ་དག་པས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ། གང་ཞིག་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པ་དེ་མ་སྐྱེས། །དེ་ལ་སྐྱེ་བ་རང་བཞིན་ཡོད་མ་ཡིན། །རྐྱེན་ལ་རག་ལས་གང་དེ་སྟོང་པར་བཤད། །གང་ཞིག་སྟོང་ ཉིད་ཤེས་དེ་བག་ཡོད་ཡིན། །ཞེས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཡང་འདིར་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ལ་བསྙོན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བཤད་པ། རྟོག་པས་མཐོང་བ་འཆིང་བ་སྟེ། །དེ་ནི་འདི་རུ་དགག་པར་བྱ། །རྟོག་པ་ནི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་གྱི་དོན་སྒྲོ་འདོགས་པ་སྟེ། དེའི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་རྣམས་བཅིངས་པར་དམིགས་ནས། འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གཅད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དོན་དེ་བཟློག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་མངའ་ཞིང་སེམས་ཅན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་སྡུག་བསྔལ་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་དང་མི་འགལ་བར་དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པ་ཙམ་ཞིག་ཏུ་སྟོན་པར་མཛད་དེ། དེ་ལྟར་ན་འདི་ནི་མདོར་བསྡུས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་གི་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་སློབ་དཔོན་གྱི་བསྟན་བཅོས་འདིས་རྣམ་པར་བཤད་དོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། འདི་ན་གང་གི
Chinese
当它以其本性显现时，它就变成了世间执着的根源。由于执着于事物的根源，导致了业和烦恼的产生，从而导致了轮回的产生。那时，这部论典清晰地揭示了事物无自性的本质，通过避免增益和诽谤的方式，揭示了无自性。世界也揭示了事物无自性的本质，就像影像、化身和幻术等一样，当不执着于事物时，由于执着于事物的根源的业和烦恼的止息，从而断绝了贪欲等一切束缚，必定会获得解脱。因此，这部论典仅仅揭示了事物无自性的本质。世尊说：一切法皆是空性，即以无自性的方式。一切法皆是无相，即执取无相。一切法皆是无愿，即以不希求的方式。一切法自性光明，即以般若波罗蜜多完全清净的方式。同样地，凡是因缘所生者，即非生。对其而言，生非自性。凡是依赖因缘者，即说为空性。谁知空性，谁即谨慎。如是所说。又，此处并非否定缘起。如是说：以分别念所见为束缚，此应在此处遮止。分别念是增益非真实的自性之义，通过它，众生被束缚。为了断除轮回的痛苦，为了遣除那个意义，具有大悲心，并因众生的痛苦而感到痛苦的如来们和菩萨们，在不违背缘起的情况下，仅仅示现事物无自性的本质。如此，这简而言之就是佛陀教言的意义，这部论典如此分别解说。世尊说：在此，谁的
English
When it appears with its own nature, it becomes the cause of attachment to the world. Because of the cause of being particularly attached to things, the continuity of arising from karma and afflictions arises, and therefore one enters into cyclic existence. At that time, this treatise, which clearly reveals the non-self-nature of things, shows the non-self-nature by abandoning imputation and defamation. The world also reveals the non-self-nature of things, and when one does not cling to things like images, emanations, and illusions, then by the exhaustion of karma and afflictions, which are the cause of clinging to things, all bonds such as desire are cut off, and one will surely be liberated. Therefore, this treatise only shows the non-self-nature of things. The Blessed One said: All dharmas are empty, that is, in the manner of non-self-nature. All dharmas are without characteristics, that is, having taken hold of the absence of characteristics. All dharmas are without aspiration, that is, in the manner of non-aspiration. All dharmas are naturally luminous, that is, by the complete purification of the perfection of wisdom. Similarly, whatever is born from conditions is unborn. For it, birth is not self-existent. Whatever depends on conditions is said to be empty. Whoever knows emptiness is mindful. As it is said. Again, here, there is no denial of dependent origination. It is said: What is seen by conceptual thought is a bond, and that should be refuted here. Conceptual thought is the imputation of a non-veridical nature, and through it, sentient beings are bound. In order to cut off the suffering of cyclic existence, in order to reverse that meaning, the Tathagatas and Bodhisattvas, who possess great compassion and suffer from the suffering of sentient beings, show only the non-self-nature of things without contradicting dependent origination. Thus, this is, in brief, the meaning of the Buddha's words, and this treatise explains it in detail. The Blessed One said: Here, whose