Tibetan
དོ་ལས། ཀླུའི་རྒྱལ་པོ་མ་དྲོས་པས་ལས་དང་སྐྱེ་བ་ལ་དབང་ཐོབ་པ་ཡོངས་སུ་བཟུང་ནས། པ་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་མཚེའུ་ཆེན་པོའི་ནང་དུ་སྐྱེ་བ་བླངས་པར་གྱུར་ཏེ། དེའི་སྨོན་ལམ་ནི་གང་སྲོག་ཆགས་གང་དང་གང་དག་གིས་བདག་གི་མཚེའུ་འདི་ལས་འབབ་པར་གྱུར་པའི་ཆུ་ཀླུང་རྣམས་ལ་ཁྲུས་བྱས་པ་དང༌། འཐུངས་པ་དང༌། ཞུགས་ནས་གནས་པར་བྱེད་པ་དེ་རྣམས་ལ། དེ་དག་ཉིད་དེ་རྣམས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུར་གྱུར་ལ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རིམ་གྱིས་བདག་གིས་སངས་རྒྱས་ཉིད་ལ་འགོད་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་གསུངས་པ་ཡིན་པས། དེ་དག་ཉིད་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་ཡོངས་སུ་བཟུང་ནས་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་བ་ལ་འགལ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྨྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་རིག་སྔགས་སྤྱོད་པའི་ལུས་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་སྦྱངས་ནས། རིག་སྔགས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གསུངས་པ་ཡིན་གྱི་གྲོལ་བར་འདོད་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་ལྟར་དེ་ལམ་གཞན་ཡིན། དེས་ན་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་བཟློག་པར་དཀའ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ནི་བདེན་ན་ཡང་ཐེག་པ་ཆེན་པོར་ལམ་དེ་དག་ཉིད་བསྟན་ཀྱང་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་ཤེས་པས་མྱ་ངན་ལས་མི་འདའ་བས། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་བདེན་པ་མཐོང་བ་དང་འགལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་དང་པོར་ཁྱོད་ཀྱིས་སྟོན་པའི་བཀའ་འདི་བལྟ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་གང་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞིའི་མཉམ་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་རྣམ་པར་བྱང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་ པའོ། །ཡང་མཉམ་པ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རོ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་དཔྱད་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་སྐྱེ་བ་བཀག་བསྟན་པས། །མ་སྐྱེས་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་མི་འདོད། །སྐྱེས་བ་སྡུག་བསྔལ་ངོ་བོ་ན། །དེ་སྟོང་ཅི་ཡི་ཕྱིར་མི་ལེན། །བདག་དང་གཞན་དང་གཉི་ག་དང༌། །རྒྱུ་མེད་པ་ལས་སྐྱེ་བ་བཀག་པས་མ་སྐྱེས་པ་ལ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ཇི་ལྟར་གཟུང་བར་བྱ། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལས་ཀུན་དུ་བྱུང་ཞིང་སྐྱེས་པར་མཐོང་བའི་ཕུང་པོ་ལྔ་པོའི་རྣམ་པ་འདི་དག་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཅིའི་ཕྱིར་ངེས་པར་གཟུང་བར་མི་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལྟ་བུ་ནི་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ། །ཡང་གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་ནི། འདུས་བྱས་ཡིན་ཕྱིར་སྒྱུ་མའམ། །ཟག་མེད་ཕུང་པོ་ཇི་བཞིན་ནོ། །སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་ལྷག་མའོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་འདི་དག་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས། ཁྱོད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་བདེན་འདོད་པ། །ཡང་དག་ལྟ་བའི་བློས་འདོད་པ། །བསླུ་བ་མེད་པ་ནི་བདེན་པ་ཡིན་པར་རིགས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ངོ་བོ་ཅུང་ཞིག་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་བསླུ་བ་མེད་པ་ཡིན་པས། འདི་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་ཡང་དག་པར་བལྟ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བློ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་ཡང་དག་ལྟ་བའི་བློ་ཡིན་ན། དེ་གང་གི་ཕྱིར་བསླུ་བ་མེད་པ་ཡིན་པར་འདོད། གཞན་ཡང༌། ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་སྡུག་བསྔལ་ཡིན། །སྐྱེ་སོགས་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་ཅི་ལྟར། །གང་སྐྱེས་པ་ན་བྲལ་བར་འདུན་པ་འབྱུང་བའི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་སྡུག་བསྔལ་འདི་མ་ཡིན་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་གཞན་སྐྱེ་བ་དང༌། རྒ་བ་དང༌། ན་བ་དང༌། འཆི་བ་དང༌། མྱ་ངན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཅིའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་ཡིན། མི་རྟག་ཕྱིར་ན་སྡུག་བསྔལ་ན། །རྒྱུ་དང་ལམ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ཉིད། །གང་དང་གང་མི་རྟག་པ་དེ་དང་དེ་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་ན་ཀུན་འབྱུང་བ་དང་ལམ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ནི་སྡུག་བསྔལ་དང་འགོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་བདེན་པ་གཉིས་སུ་འགྱུར་རོ། །སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་ཡིན་ཕྱིར་ཞེ་ན། །ཀུན་འབྱུང་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །གང་གི་ཕྱིར་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ སྡུག་བསྔལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྒྱུར་གྱུར་བ་ཡིན་པས་རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་ཉེ་བར་བཏགས་ནས་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་དུ་འདོད་དོ་ཞེ་ན། གང་དང་གང་སྡུག་བསྔལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྒྱུར་གྱུར་བ་དེ་དང་དེ་སྡུག་བསྔལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། མ་རིག་པ་དང༌། སྲེད་པ་དང་ལས་རྣམས་ལ་ཀུན་འབྱུང་ཞེས་བྱ་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྒྱུར་གྱུར་བ་རྣམས་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་ན་ནི་སྡུག་བསྔལ་དང༌། འགག་པ་དང༌། ལམ་ཞེས་བྱ་བ་བདེན་པ་གསུམ་དུ་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང༌། སྡུག་བསྔལ་ཉིད་ནི་ཚིག་ཙམ་ཕྱིར། །དེ་ཤེས་ཅི་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་ཤེས། །བཏགས་པ་དང་ཚིག་ཙམ་དང་ཀུན་རྫོབ་དང་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཚིག་ཙམ་དུ་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཉིད་ནི་ཚིག་ཙམ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་མ་ཡིན་ཡང༌། ཚིག་ཚམ་དུ་ཐ་སྙད་ཀྱིས་ཉེ་བར་བཏགས་ནས་སྡུག་བསྔལ་ཞེས་རྗོད་པར་བྱེད་ན་ནི་གང་དང་གང་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་སྡུག་བསྔལ་ཤེས་པ་དེ་དང་དེ་ཡང་ཉེ
Chinese
如是。 龙王无恼（མ་དྲོས་པ།）以完全获得掌管业和出生的能力，于名为巴纳（པ་ནས།）的大湖中受生。 他的愿望是：凡任何众生，凡从我的这个湖流出的河流中沐浴、饮用、进入并安住的那些众生，愿那些众生本身成为他们菩提的因，愿所有那些众生逐渐被我安置于佛陀之位。 因为他是这样说的，所以那些众生本身被善知识完全摄受而成为佛陀是没有相违的。 斋戒等等也是为了完全修习行持明咒的身等，为了修持明咒而说的，不是为了想要解脱。 怎么会那是其他的道呢？ 因此，难以避免因由的意义未成立本身的过失。 即使那样是真的，但在大乘中，即使开示了那些道，也是没有果的，因为了知痛苦不能超越悲伤。 如果有人说，因为有与见到痛苦等谛相违等过失。 如果那样，那么首先应该看你所说的教言，也就是所说的四圣谛的平等性是什么，那就是完全清净的。 又，什么是平等性呢？ 一切法都是空性，因为在无实事之自性中是一味的。 考察痛苦等的空性是这样的： 通过遮止显示痛苦的生起，未生之苦不应许为苦。 若已生之苦为自性，为何不取彼为空性？ 我与他与二者，以及无因生起被遮止，未生者如何取为痛苦之谛？ 从因和缘而生起并被见到的五蕴之相，为何不确定地取为自性空性呢？ 像这样的就是宗。 又，因和比喻是： 是有为法故如幻，或如无漏蕴。 生等之苦是自性ིས་སྟོང་པའོ་被称为是多余的词。因此，这些从自性上来说，你认为痛苦是真实的，以正确的见解认为，无欺骗是真理，从理性的角度来说，痛苦的自性稍微存在是不可能的。因为这是自性空性，所以是无欺骗的。因此，对于认为这是痛苦的真谛而正确看待的智慧，那是正确的见解。那么，它为何被认为是无欺骗的呢？另外，感受痛苦是痛苦，生等痛苦又是如何呢？当出生时，产生想要分离的感受，而不是体验到其他的出生、衰老、疾病、死亡和悲伤等，为何是痛苦呢？如果因为无常就是痛苦，那么原因和道路也是痛苦。如果任何无常的事物都是痛苦，那么集和道也应该变成痛苦。这样一来，痛苦和灭谛就变成了两个真谛。如果说痛苦是原因，那么集谛就会变成痛苦。因为出生等是体验痛苦的原因，所以将结果附加在原因上，认为出生等也是痛苦。如果任何体验痛苦的原因都是痛苦，那么无明、贪欲和业等被称为集谛的体验痛苦的原因，也应该变成痛苦。如果那样，痛苦、灭谛和道谛就变成了三个真谛。另外，痛苦本身只是一个词，那么如何知道它就是痛苦呢？施设、仅是词、世俗和附加等，仅在词上附加本身就是仅是词的同义词。出生等从自性上来说不是痛苦，但如果仅在词上以名称附加而说成是痛苦，那么任何知道出生等是痛苦的，也
English
Thus, the Dragon King Anavatapta, having fully obtained the power to control karma and birth, took birth in the great lake called Panasa. His aspiration was: "Whatever beings, whatever creatures, bathe in, drink from, enter, and dwell in the rivers that flow from this lake of mine, may those beings themselves become the cause of their enlightenment, and may all those beings gradually be placed by me in the state of Buddhahood." Because he said this, there is no contradiction in those beings themselves being fully embraced by the virtuous friend and becoming Buddhas. Fasting and so forth are also taught for the sake of fully training the body and so forth that practice the vidyā-mantras, and for the sake of accomplishing the vidyā-mantras, not for the sake of desiring liberation. How could that be another path? Therefore, it is difficult to avoid the fault of the unestablished subject itself. Even if that is true, in the Mahayana, even if those paths are taught, they are without fruit, because knowing suffering does not transcend sorrow. If someone says that there are faults such as contradicting the seeing of the truths of suffering and so forth. If that is the case, then first one should look at the teachings you teach, that is, what is the equality of the four noble truths that is said, that is completely pure. Again, what is equality? All dharmas are emptiness, because they are of one taste in the nature of non-things. Examining the emptiness of suffering and so forth is like this: By preventing the arising of suffering from being shown, unarisen suffering is not accepted as suffering. If arisen suffering is the nature, why is it not taken as empty? I and other and both, and arising from no cause are prevented, how can the unarisen be taken as the truth of suffering? Why is it not definitely taken that these aspects of the five aggregates that arise from causes and conditions and are seen to arise are empty of nature? Something like this is the thesis. Again, the reason and example are: Because it is conditioned, it is like an illusion, or like the uncontaminated aggregates. The suffering of birth and so forth is the natureིས་སྟོང་པའོ་ is called an extra word. Therefore, these are by their very nature. You who believe suffering to be true, who desire it with the mind of right view, that which is infallible is not true that there is a slight nature of suffering. Since this is infallible by its very nature emptiness. Therefore, that which has the mind to truly see that this is the truth of suffering is the mind of right view. Then, why is it considered infallible? Furthermore, feeling suffering is suffering. How is birth etc. suffering itself? When one is born, the experience of wanting to separate arises, and other experiences such as birth, aging, sickness, death, and sorrow are not experienced, why are they suffering? If impermanence is suffering, then the cause and the path are also suffering. If whatever is impermanent is suffering, then the origin and the path should also become suffering. In that case, suffering and cessation would become two truths. If it is said that suffering is the cause, then the origin would become suffering itself. Because birth etc. are the cause of experiencing suffering, therefore, attaching the result to the cause, it is also considered that birth etc. are suffering itself. If whatever is the cause of experiencing suffering is called suffering, then ignorance, craving, and actions, which are called the origin, which are the cause of experiencing suffering, should also become suffering itself. If that happens, then suffering, cessation, and the path would become three truths. Furthermore, suffering itself is just a word. How does one know that it is suffering? Imputation, mere words, convention, and attachment, etc. Attaching to mere words is synonymous with mere words. Birth etc. are not suffering by their very nature, but if they are attached by name to mere words and said to be suffering, then whatever knows birth etc. to be suffering, also
Tibetan
་བར་བཏགས་པ་མ་ཡིན་གྱི། ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པས་དེ་བདེན་པ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། དེ་ལྟ་བུའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པ་ནི་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་ཡིན་པར་ཚད་མས་ཀྱང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་ཡུལ་ཅན་ཤེས་པ་དེ། །དེ་ཉིད་དུ་ན་བདེན་པ་མིན། །སྡུག་བསྔལ་ཉིད་དུ་དེ་ཤེས་ཕྱིར། །ཕུག་སོགས་སྡུག་བསྔལ་བློ་བཞིན་ནོ། །འདི་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལོ་ཞེས་གང་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་ཡང་དག་པ་ཉིད་དུ་བདེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་དམྱལ་བ་པའམ། གང་གཡུལ་དུ་ཞུགས་པ་རྣམས་མདའ་དང༌། མདུང་དང༌། རལ་གྲི་རྣོན་པོས་ཕུག་ཅིང་བཅད་པ་དང༌། བསྣུན་པ་ལ་སོགས་པས་ག་སྣད་པར་བྱས་པ་ལ་སོགས་པའི་བདེ་བའི་མི་མཐུན་པར་གྱུར་པའི་སྡུག་བསྔལ་དེ་ལྟ་བུ་དང་ལྡན་པའི་བློ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་བཀག་ནས་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་དགག་པ་བརྩམ་པར་བྱ་སྟེ། རྒྱུ་ནི་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་ཉིད་དུ། །མི་རིགས་ཀུན་འབྱུང་བདག་ཉིད་ཕྱིར། །རལ་གྲིས་གཤགས་སོགས་བཞིན་ དུའམ། །སེམས་འབྱུང་ཡིན་ཕྱིར་ལམ་བཞིན་ནོ། །མ་རིག་པ་དང༌། སྲེད་པ་དང༌། ལས་ཞེས་བྱ་བ་གང་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུར་འདོད་པ་དེ་རྣམས་ནི་འདི་དག་ཀུན་དུ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཀུན་འབྱུང་བ་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བར་མི་རིགས་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུར་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རལ་གྲིས་གཤགས་པ་ལ་སོགས་པ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུར་གྱུར་པ་བཞིན་ནོ། །ཡང་ན་ཀུན་འབྱུང་ཡང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འཕགས་པའི་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་པ་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ། སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་ཡི་ཡུལ་ཅན་གྱི། །བློ་དེ་བརྫུན་པ་ཉིད་དུ་འདོད། །རྒྱུ་སོགས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཕྱིར། །སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་ཡི་བློ་ཅན་བཞིན། །གང་དང་གང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་ཡིན་པ་དེ་དང་དེ་ནི་ཡང་དག་པར་བདེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུས་སྡུག་བསྔལ་རབ་ཏུ་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་རལ་གྲིས་གཤགས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་འདི་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོག་པའི་བློ་བཞིན་ནོ། །ཀུན་འབྱུང་བ་རབ་ཏུ་བཀག་ནས་འགོག་པའི་བདེན་པ་དགག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། སྐྱེ་མེད་འགག་པ་ཡོད་མིན་ཏེ། །སྔར་སྨྲས་པ་ཡི་དགག་པ་ཉིད། །ཅས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། སྔར་བསྟན་བཅོས་འདི་ཉིད་དུ་སྐྱེ་བ་ཐམས་ཅད་རེ་ཞིག་བཀག་པས་དེའི་ཕྱིར་མ་སྐྱེས་པ་ལ
Chinese
并非是安立的，因为不是真实，那怎么会成为真谛呢？像那样的痛苦等等的了解，如果不如实，也应当以量来成立，即：痛苦境识彼，彼即非真谛，彼识为痛苦，如刺等痛苦念。凡是生起“这是痛苦”的了解，那并非是真实谛，因为他完全了解痛苦的行相，例如地狱众生，或者那些投入战场的人们，被箭、矛、利剑刺穿、砍断、击打等所造成的，感受不悦意的痛苦，如同具有那样的心识一样。如是遮破了痛苦的真谛后，应当开始遮破集谛，即：因非痛苦因，不应集自性，如刀割等同，或心生故如道。凡是无明、贪爱、业等被认为是痛苦之因的那些，如果因为这些是集起之因就是集谛，那是不合理的，因为它们是痛苦之因。如同刀割等是痛苦之因一样。或者，集谛也是从心所生，所以如同八支圣道不是痛苦生起之因一样。如是，痛苦因境之，识彼许为妄，以分别因等，如痛苦因识者。凡是痛苦之因的对境的心识，那都不是真实谛，因为他了知痛苦之因能生起痛苦，例如对于刀割等，认为“这是痛苦之因”的分别念一样。彻底遮破集谛之后，为了遮破灭谛，无生灭止非有，以前所说之遮破。如是说，以前这部论中已经遮破了一切生，因此对于未生者
English
It is not established, because it is not real, how can it become the truth? Understanding such suffering and so on, if it is not as it is, it should also be established by valid cognition, that is: The knowledge of the object of suffering, that is not the truth, because it knows it as suffering, like the thought of suffering from thorns, etc. Whatever arises as the understanding of "this is suffering," that is not the real truth, because it completely understands the aspect of suffering, for example, hell beings, or those who have entered the battlefield, pierced, cut, and struck by arrows, spears, and sharp swords, etc., causing unpleasant suffering, like the mind that possesses such suffering. Having thus refuted the truth of suffering, one should begin to refute the truth of the origin, that is: Cause is not the cause of suffering, it should not be the nature of origin, like cutting with a knife, or like the path because it arises from the mind. Whatever ignorance, craving, and karma are considered to be the cause of suffering, if these are the cause of arising, then they are the origin, which is unreasonable, because they are the cause of suffering. Just as cutting with a knife is the cause of suffering. Or, the origin also arises from the mind, so just as the eightfold noble path is not the cause of the arising of suffering. Thus, the mind that is the object of the cause of suffering, that is considered to be false, because it distinguishes the cause, etc., like the knower of the cause of suffering. Whatever mind is the object of the cause of suffering, that is not the real truth, because he knows that the cause of suffering can give rise to suffering, for example, for cutting with a knife, etc., like the discriminating mind that thinks "this is the cause of suffering." After completely refuting the origin, in order to refute the truth of cessation, non-arising cessation is not existent, the refutation of what was said before. Thus it is said, before in this treatise, all arising has been refuted, therefore for the unborn