Tibetan
།གང་གིས་གཏམ་གཞི་འཕེལ་འགྱུར་པ། །འཕགས་པ་གཞན་དོན་མཛད་རྣམས་ཀྱི། །ལམ་གྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་མི་བྱེད། །སུ་ཞིག་ཆུ་ཤིང་དབུ་བ་ལྟར། །སྙིང་པོ་མེད་པའི་ལུས་འདི་དག །གཞན་ཕན་རྐྱེན་དུ་སྒྲུབ་བྱེད་པས། །ལྷུན་པོ་སྙིང་པོར་སྒྲུབ་མི་བྱེད། །ཡ་རབས་སྙིང་རྗེ་ལྡན་པས་ནི། །སྐད་ཅིག་རེ་རེ་རྒ་ཤི་དང༌། །ནད་ཀྱི་གཞིར་གྱུར་ལུས་དག་ནི། །གཞན་ལ་བདེ་སྐྱིད་གཞིར་བྱེད་དོ། །དམ་ཆོས་སྒྲོན་མ་དང་བཅས་ལ། །མི་ཁོམ་བརྒྱད་སྤངས་ཁོམ་པ་འདི། །སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་སྤྱོད་པ་ཡིས། །འབྲས་བུ་ཡོད་པར་བྱ་བའི་རིགས། །དབུ་མའི་སྙིང་པོ་ལས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མི་གཏོང་བའི་ལེའུ་སྟེ་དང་པོའོ།། །།དེ་ལྟར་འགྲོ་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། །བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོར་བརྟན་བླངས་པ། །ཚུལ་དང་མཐུན་པའི་ལམ་ཉིད་དུ། །རབ་ཏུ་ཞུགས་པ་རྣམ་པར་མཛེས། །དེ་ནི་བྱམས་པ་གནོད་མེད་དང༌། །སྙིང་རྗེ་ཕན་པ་བསྒྲུབ་པ་ཡིས། །དམ་ཆོས་རྟོགས་པ་ངོམས་མེད་དང༌། །ཆོས་སྦྱིན་པ་ལ་སེར་སྣ་མེད། །དྲང་དང་ང་རྒྱལ་བཅོམ་པ་དང༌། །ཡིད་ཀྱིས་དེ་ཉིད་བལྟ་བ་དང༌། །གཞན་སྐྱོན་རྟོག་ལ་ལོང་བ་དང༌། །རང་སྐྱོན་འབྱུང་བས་འཇིགས་པ་ཡིན། །རྩོད་དང་འཇིག་རྟེན་འདུ་འཛི་དང༌། །འཇིག་རྟེན་རྒྱང་པན་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས། །ཡོན་ཏན་མེད་ལའང་ཡོན་ཏན་གྱི། །རྒྱུན་རྣམས་སྐྱེ་ བར་རྟག་ཏུ་གུས། །སྙིང་རྗེས་བསྐྱེད་པའི་སྦྱིན་པ་དག །སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །སྡུག་བསྔལ་ཆུ་བོ་ཀུན་ཞིའི་ཕྱིར། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཉིད་འདོད་པ་སྐྱེད། །ཚུལ་ཁྲིམས་དྲི་མེད་ཆུས་ཁྲུས་དང༌། །བཟོད་པའི་སེ་རལ་ཕྲེང་དཀར་དང༌། །བརྩོན་འགྲུས་རལ་པའི་ཁུར་བཅིངས་དང༌། །བསམ་གཏན་ཤེས་པ་ལྷུར་ལེན་ཏེ། །བློ་མིག་ལེགས་པར་བྱེ་བ་དང༌། །བསྟན་བཅོས་འཇིག་རྟེན་ཤེས་ལ་མཁས། །ངོ་ཚ་ཁྲེལ་ཡོད་གོས་དང་ནི། །དེས་པའི་སྐ་རགས་འཆིང་བ་ཡིན། །སྙིང་རྗེའི་བགས་པ་གནག་འཆང་ཞིང༌། །དད་པ་དྲི་མེད་རིལ་བ་དང༌། །དྲན་པས་དབང་པོའི་སྒོ་བསྲུངས་ཤིང༌། །བརྟན་པའི་སྦ་སྟེགས་སྟན་ལ་འདུག །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་དགའ་ཆེན་གྱི། །དཀའ་ཐུབ་ནགས་ཚལ་ཡང་དག་བསྟེན། །བསམ་གཏན་དགའ་བའི་འབྲས་བུ་ཟ། །དྲན་པ་ཉེར་གཞག་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན། །ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་མདོ་སྡེའི་མཐའ།། འདོན་ཅིང་སྡིག་པ་བཅོམ་པ་དང༌། །བདེན་པ་གཉིས་ལ་བརྟེན་པ་ཡི། །རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་ཉི་བཤད་ཟློས། །སྒྲུབ་པའི་མེ་ཏོག་བསྔགས་ལྡན་པ། །ཕྱོགས་རྣམས་ཀུན་དུ་དྲིས་ཁྱབ་པས། །རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཉི་མ་ལ། །ཉི
Chinese
谁增长话题争论点，不追随圣者利他之行径，谁如水上浮沫之树木，将此无意义之身躯，作为利他之因来成办，却不成办如须弥山般之精要。贤良具悲心之人，每一刹那衰老死亡，以及作为疾病之根源的身体，都作为利益他人安乐之基础。具备正法明灯，舍弃八无暇之闲暇，以大丈夫之行径，是应当成就果实之理。中观精要中不舍菩提心之第一品。如此为利有情众，坚定发起大菩提心，完全进入如理如法之道，实为美妙庄严。此乃慈爱无害，以及悲悯成办利益，对正法之证悟永不满足，且于布施佛法无有悭吝。正直且摧毁我慢，以心观照真谛，对于他人过失视而不见，且因自身过失生起恐惧。远离争论与世间喧嚣，将世间蝇头小利抛诸脑后，对于无有功德者，亦恒常恭敬以生起功德之源。以悲心所生的布施，为了平息一切众生之痛苦之河流，生起欲求遍知一切之意愿。以无垢戒律之水沐浴，以忍辱之白珠鬘为饰，以精进束缚发髻之重担，且专注禅定智慧，善于开启智慧之眼，精通经论世间知识。以惭愧为衣，以稳固之腰带束缚。怀抱悲悯之皮革，以无垢信心为丸，以正念守护感官之门，安坐于稳固之座垫上。依止大乘欢喜之大苦行林，享用禅定喜乐之果实，以正念安住为行境。念诵甚深广大之经藏之边际，摧毁罪业，依止二谛，宣说缘起如日之显现。修行之花朵具足赞叹，香气遍布一切方向，献与圆满正觉之日。
English
Whoever increases the points of contention in discussions, does not follow the path of the noble ones who work for the benefit of others. Whoever, like the foam of water on a tree, uses this meaningless body as a cause for benefiting others, but does not accomplish the essence like Mount Meru. A virtuous person with compassion makes each moment of aging and death, as well as the body that is the root of disease, the basis for the happiness and well-being of others. With the lamp of the sacred Dharma, having abandoned the eight unfavorable conditions, this leisure is something that should bear fruit through the conduct of a great person. The first chapter of not abandoning the mind of enlightenment from the essence of the Middle Way. Thus, for the benefit of sentient beings, having firmly taken the great Bodhicitta, it is truly beautiful and splendid to fully enter the path that is in accordance with the Dharma. This is loving-kindness without harm, and compassion accomplishing benefit, never being satisfied with the realization of the sacred Dharma, and having no stinginess in giving the Dharma. Being upright and destroying pride, contemplating the truth with the mind, being blind to the faults of others, and being afraid of the arising of one's own faults. Turning one's back on disputes and worldly affairs, and worldly gains, always respecting even those without qualities in order to generate the source of qualities. The giving born of compassion, in order to pacify the river of suffering of all beings, generates the desire to know all things. Bathing with the water of stainless morality, adorning with a white garland of patience, binding the burden of diligence in the hair, and focusing on meditative wisdom, skillfully opening the eye of wisdom, and being proficient in scriptures and worldly knowledge. Shame and modesty are clothing, and a firm belt is bound. Holding the leather of compassion, with stainless faith as a pill, guarding the gates of the senses with mindfulness, and sitting on a stable cushion. Relying on the great ascetic forest of great joy of the Mahayana, enjoying the fruits of meditative joy, with mindfulness abiding as the field of activity. Reciting the depths and vastness of the sutras, destroying sins, relying on the two truths, and reciting the arising of interdependence like the display of the sun. The flower of practice is endowed with praise, its fragrance pervades all directions, and is offered to the sun of the fully enlightened Buddha.
Tibetan
ན་གཅིག་བཞིན་དུ་བསྙེན་བཀུར་བྱེད། །སོ་སོར་རྟོག་པའི་མེ་ཐབ་ཏུ། །མི་དགེའི་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་སྲེག །བླ་མེད་གོ་འཕང་ཐོབ་བྱའི་ཕྱིར། །དེ་ལྟར་ཐུབ་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་སྤྱོད། །དབུ་མའི་སྙིང་པོ་ལས་ཐུབ་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་ཡང་དག་པར་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་གཉིས་པའོ།། །།གང་ལ་ཤེས་པའི་མིག་ཡོད་པ། །དེ་ལ་མིག་ཡོད་གཞན་མ་ཡིན། །དེས་ན་གང་ཕྱིར་བློ་ལྡན་དག །དེ་ཉིད་ཤེས་པ་ཚོལ་པ་བརྩོན། །བློ་ལྡན་འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་དག །ཐོགས་མེད་མཐོང་པ་ལོང་བས་ཀྱང༌། །བལྟ་འདོད་ཐག་རིང་ཆ་ཕྲ་དང༌། །བསྒྲིབས་པའི་དོན་ཡང་མཐོང་བར་འགྱུར། །མིག་སྟོང་པ་ཡང་བློ་མེད་ན། །མིག་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །མཐོ་རིས་དང་ནི་བྱང་གྲོལ་གྱི། །ལམ་དང་ལམ་མིན་མི་མཐོང་ཕྱིར། །ཤེས་རབ་མིག་བྱེ་མཐོང་བ་དང༌། །མ་མཐོང་ཁྱད་པར་འདོད་པ་ཡི། །འབྲས་བུ་རེ་བ་དུག་ཚེར་གྱི། །སྦྱིན་པ་སོགས་ལ་འཇུག་མི་བྱེད། །སྙིང་རྗེས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཕྱིར། །འཁོར་གསུམ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཡི། སྦྱིན་ ལ་སོགས་ལ་བརྩོན་བྱེད་ཅིང༌། །དེ་ལའང་ཡིད་ནི་གནས་མི་བྱེད། །ཤེས་རབ་འདུད་རྩི་ངོམས་བྱེད་དང༌། །སྒྲོན་མ་སྣང་བ་ཐོགས་མེད་དང༌། །ཐར་པའི་ཁང་བཟངས་ཐེམ་སྐས་དང༌། །ཉོན་མོངས་བུད་ཤིང་སྲེག་པའི་མེ། །བློ་གྲོས་དེ་ཡང་བདེན་གཉིས་ལ། །ལྟོས་ནས་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་འདོད། །ཡང་དག་དོན་རྟོགས་རྗེས་མཐུན་ཕྱིར། །ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་ཤེས་པ་ཡིན། །སྦྱིན་དང་བསོད་ནམས་ཡི་ཤེས་ཀྱི། །ཚོགས་རྣམས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་བྱེད་དང༌། །རྒྱུད་དག་གི་འབྲས་བུ་དང༌། །འབྲེལ་དང་མཚན་ཉིད་ལ་སོགས་ཤེས། །བྱམས་དང་སྙིང་རྗེ་བསྒོམ་པ་དང༌། །སེམས་ཅན་སྡུད་དང་སྨིན་བྱེད་དང༌། །སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་བརྟེན་པ་ཡི། །ཤེས་རབ་བརྡར་བཏགས་ཤེས་པར་བྱ། །རྟོག་པའི་དྲ་བ་མ་ལུས་པ། །དགག་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང༌། །ཞི་དང་སོ་སོ་རང་རིག་དང༌། །རྣམ་རྟོག་མེད་ཅིང་ཡི་གེ་མེད། །གཅིག་ཉིད་ཐ་དད་ཉིད་བྲལ་དང༌། །མཁའ་ལྟར་དྲི་མེད་དེ་ཉིད་ལ། །འཇུག་པ་མེད་པས་འཇུག་པ་ཡི། །ཤེས་རབ་དོན་དམ་ཤེས་པ་ཡིན། །ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་རྣམས་ཀྱི་སྐས། །མེད་པར་ཡང་དག་ཁང་པ་ཡི། །སྟེང་དུ་འགྲོ་བར་བྱ་བ་ནི། །མཁས་ལ་རུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཁང་བཟངས་ཐོག་འཛེག་པ། །ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་ཐེམ་པའི་སྐས། །མེད་པར་རུང་བ་མ་ཡིན་པ། །གང་གི་ཕྱིར་བ་དེ་ཕྱིར་རོ། །མཁས་པས་སེམས་ནི་མཉམ་གཞག་ཕྱིར། །མངོན་པར་བརྩོན་པ་ཉིད་དུ་བྱ། །དེ་བཞིན་ཐོས་བྱུང་ཤེས་པ་ལ། །དེ་ལས་གཞན་
Chinese
如一进行承侍，于各别分别之火炉中，焚烧非善之种种分别，为得无上果位之故，如是行持能仁之苦行。中观心要中，于能仁之苦行而善为开示之第二品。凡具智慧之眼者，彼乃有眼非余者，是故凡具慧者，彼即精勤寻求智慧。具慧之三界众生，无碍见者盲人亦能，欲见遥远细微之分及，隐蔽之义亦能得见。空眼然无智，则非具眼者，不见增上生及解脱之，道与非道之故。智慧眼开见与，未见差别欲求之，果报期望毒刺之，布施等不作。以悲悯故为一切智之故，三轮清净之，布施等精勤，然亦不于彼安住其意。智慧如饮甘露，如灯光明无碍，如解脱之楼阁阶梯，如烦恼薪柴焚烧之火。彼智慧亦依于二谛，而立为二种。为随顺真实义之悟入故，乃是了知真实世俗。圆满布施与福德智慧之，资粮等，了知清净之果，关联与体性等。修持慈悲，摄受成熟有情，十二处所依之，智慧施设当知。所有分别之网，遮破成立而作，寂止与各别自证，无分别且无文字。一性异性性远离，如虚空无垢彼性中，以无趣入故而趣入之，智慧胜义谛当知。无真实世俗之梯，欲往真实之楼阁，之上者，于智者非应理。彼即楼阁欲登顶，无真实世俗之梯，是不应理者，何以故者是故也。智者为令心入于等持故，当勤精进，如是于闻所生慧，于彼之外。
English
Serve as one, In the stove of individual discrimination, Burn all kinds of non-virtuous thoughts, For the sake of attaining the supreme state, Thus practice the asceticism of the Able One. In the Essence of Madhyamaka, the second chapter is a detailed explanation of the asceticism of the Able One. Whoever has the eye of wisdom, He has eyes, not others. Therefore, whoever is wise, He should strive to seek wisdom. The wise beings of the three realms, Even the blind can see without hindrance, They can also see the distant and subtle parts that they want to see, And the hidden meanings. Empty eyes without wisdom, Are not considered to have eyes, Because they cannot see the path and non-path of higher realms and liberation. The difference between seeing with the eye of wisdom and not seeing, Is that one does not engage in giving, etc., with the hope of poisonous thorns as a reward. Out of compassion, for the sake of being all-knowing, One diligently engages in giving, etc., with the three circles being completely pure, But one does not dwell on it in one's mind. Wisdom is like drinking nectar, Like a lamp with unobstructed light, Like the staircase of a mansion of liberation, Like a fire that burns the firewood of afflictions. That wisdom is also considered to be of two kinds, depending on the two truths. In order to be in accordance with the realization of the true meaning, It is the knowledge of the true conventional. Completing the accumulations of giving, merit, and wisdom, Knowing the pure result, connections, characteristics, etc. Meditating on love and compassion, Gathering and maturing sentient beings, The wisdom based on the twelve sense bases, Should be known as a designation. All the nets of conceptualization, Are made by refuting and establishing, Peace and individual self-awareness, Without conceptualization and without letters. Separated from oneness and otherness, Like the sky, stainless, in that nature, Entering without entering, The wisdom of ultimate truth should be known. Without the ladder of true conventionalities, To go to the top of the true mansion, Is not reasonable for the wise. That is, wanting to climb to the top of the mansion, Without the ladder of true conventionalities, Is not reasonable, Therefore, that is why. Wise people should strive to make their minds enter into equanimity, Likewise, in the wisdom born of hearing, Other than that.