Tibetan
་ཕྱིར་དཔེ་ཡང་མེད་པ་དང། །ཡུལ་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་ཉིད། །སེམས་ཀྱི་དམིགས་པ་ཡིན་འདོད་ན། །ཡུལ་དུ་སྣང་བ་མ་གཏོགས་པར། །སེམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་གཞན་ཅི་ཡོད། །གཞན་ལྟར་སྐྱེས་ཕྱིར་དེ་གཉིས་སྣང༌། །ཤེལ་དང་འདྲ་བར་མི་འདོད་དེ། ། ཉེ་བར་བཞག་ལས་དེར་སྐྱེ་བས། །ཤེལ་གྱི་སྐད་ཅིག་མིན་ཕྱིར་རོ། །དེ་འགགས་གཞན་ནི་སྐྱེས་པ་ལ། །དེ་ཡི་བློ་ནི་འཁྲུལ་པར་འདོད། །གཉིས་སུ་སྣང་མེད་ནུས་པ་ནི། །ཐ་དད་མིན་ཕྱིར་ཡུལ་སྣང་བཞིན། །སེམས་ནི་རང་དང་གཞན་སྣང་བ། །ལྷན་ཅིག་འདྲ་བར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། །གཟུགས་བརྙན་བཞིན་དུ་མི་འདོད་དེ། །དེ་ཕྱིར་གཉིས་སུ་སྣང་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ཚད་མ་འབྲས་ཡོད་ཕྱིར། །གཉིས་སུ་སྣང་བར་འདོད་ཅེ་ན། །གཞན་དུའང་དེ་དག་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། །རྟོག་པ་དེ་ཡང་མི་འདོད་དོ། །ཡུལ་དུ་སྣང་བ་འཛིན་པ་ཡི། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བཞིན་པས། །གཞལ་བྱ་གང་ཡིན་འཇལ་བྱེད་པ། །དེས་ན་དེ་ནི་ཚད་མར་འདོད། །བསྟན་དུ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད། །དེ་བཞིན་རྟོགས་པ་གང་ཐོབ་པ། །གལ་ཏེ་སྨྲ་འདོད་བསྒྲུབ་བྱ་བ། །ཕྱི་དོན་སེམས་ཀྱི་དངོས་ཉིད་དེ། །རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཡིན་ཕྱིར། །དཔེར་ན་དེ་མ་ཐག་བཞིན་ན། །དེས་ན་སེམས་བྱུང་སོ་སོ་ཡིས། །གཏན་ཚིགས་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །མདོ་ལས་སེམས་ཙམ་གསུངས་པ་ནི། །བྱེད་པོ་ཟ་པོ་དགག་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་བརྟགས་དོན་མཐོང་བས། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ན། །བརྟགས་པ་མ་ཡིན་དོན་ཡོད་ཕྱིར། །ཡུལ་མེད་པར་ནི་མི་འགྱུར་རོ། །རྨི་ལམ་ལ་ཡང་བརྟགས་མིན་པའི། །ངོ་བོ་ཉིད་བློས་མ་ངེས་འགྱུར། །དམིགས་པ་མེད་པར་མི་འདོད་དེ། །དཔེ་ནི་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་ཕྱིར། །ཅི་སྟེ་བློ་ཡུལ་རྣམ་གཉིས་ཏེ། །གཅིག་དང་འདུས་པ་ཡིན་སྙམ་ན། །རིགས་པས་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་ན། །དེ་ནི་གཉི་གར་མི་རིགས་སོ། །དེ་ལ་གཟུགས་རྡུལ་གཅིག་པུ་ནི། །གཟུགས་བློའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་སྣང་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་ཕྱིར། །དབང་གཟུགས་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་བཞིན། །ཕྲ་རབ་གཟུགས་ནི་དུ་མ་དེ། །སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་མི་འདོད། །རྫས་སུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཕྱིར། །དཔེར་ན་ཟླ་བ་གཉིས་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་གལ་ཏེ་ཕ་རོལ་པོ། །བསགས་པ་མིན་པའི་གཟུགས་སེམས་ཀྱིས། །སྤྱོད་ཡུལ་མིན་པར་སྒྲུབ་བྱེད་ན། །དེར་ནི་གྲུབ་པ་ཉིད་སྒྲུབ་འགྱུར། །ཅི་སྟེ་ བསགས་པའི་གཟུགས་ལ་ནི། །གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་ཉིད་འགྱུར་ཏེ། །གཟུགས་གཞན་དག་གིས་བསགས་པ་ནི། །དེར
Chinese
因此，没有例子，将会对境进行诽谤。如果认为境中显现的，就是心的对境，那么，除了境中显现之外，心的自性还有什么？因为是像其他一样产生的，所以显现二者。不像水晶那样认为，因为是从近取因中产生的，所以不是水晶的刹那。那个灭了，另一个产生时，那个心识被认为是错乱的。如果二取不显现，功能不是他体，就像境显现一样。心是自和他显现，因为一起相似地产生。不像影像那样认为，因此不是二取显现。如果因为量有果，而认为是二取显现，因为在其他处也成立那些，所以也不认可那个分别念。因为执持境显现的，识正在产生，衡量所量，能衡量者，因此那个被认为是量。不可指示的自性，同样获得什么证悟。如果想说所要成立的，外境是心的实性，因为是识的境，例如就像无间缘一样。因此，各个心所，会变成因的错乱。经中说唯心，是为了遮止作者和受者。如果因为分别念见到义，而成立识，因为不是分别念，有义，所以不会没有境。在梦中，没有分别念的，自性心识也不会确定。不认为是无对境，因为例子没有很好地成立。如果心和境是二种，认为是同一和聚合，用理智完全观察时，那二者都不合理。其中，一个色微尘，不是色识的行境，因为不会成为那个显现，就像根识不是行境一样。许多极微细的色，不认为是心的行境，因为不是实物，例如就像二月一样。其中，如果对方，用非积聚的色是心的行境来成立，在那里会变成成立所成立。如果对于积聚的色，因不成，因为其他色积聚，在那里。
English
Therefore, there is no example, and there will be slander against the object. If it is thought that what appears in the object is the object of the mind, then what other nature of the mind is there other than what appears in the object? Because it is produced like others, the two appear. It is not considered like crystal, because it is produced from the proximate cause, so it is not a moment of crystal. When that ceases and another is produced, that mind is considered to be confused. If dualistic appearance does not exist, the function is not other, just like the appearance of the object. The mind is the appearance of self and other, because they arise together similarly. It is not considered like an image, therefore it is not a dualistic appearance. If it is thought to be a dualistic appearance because the valid cognition has a result, because those are also established in other places, that conceptual thought is not accepted either. Because the consciousness that grasps the appearance of the object is arising, measuring the measurable, the measurer, therefore that is considered to be valid cognition. The nature that cannot be indicated, similarly, what realization is attained. If one wants to say what is to be established, the external object is the reality of the mind, because it is the object of consciousness, for example, like the immediately preceding condition. Therefore, each mental factor will become a confusion of the cause. The Sutra says only mind, in order to negate the agent and the enjoyer. If consciousness is established because conceptual thought sees the meaning, because it is not conceptual thought, there is meaning, so it will not be without an object. Even in dreams, the nature of non-conceptual thought, the mind will not be certain. It is not considered to be without an object, because the example is not well established. If mind and object are two kinds, and they are thought to be the same and aggregated, when thoroughly examined with reason, neither of those two is reasonable. Among them, a single particle of form is not the object of the form mind, because it will not become that appearance, just as the root consciousness is not the object. Many extremely subtle forms are not considered to be the object of the mind, because they are not real, for example, like two moons. Among them, if the opponent establishes that a non-accumulated form is the object of the mind, then there it will become establishing what is to be established. If for an accumulated form, the reason is not established, because other forms are accumulated there.