Chinese
诶！像这样无缘无故地，舍弃你们这般禅定的悦意安乐，急忙地不合时宜地前来是不合理的，是这样想的。尊者舍利子也说：我不是第一个来的，是妙音您第一个急忙来的，为了讲述以前的情形。世尊啊，在一切的最初，就祈请了“名为文殊童子”等等。这也是进入如来宫殿两扇门的方法。从“文殊，您观看如来”等等，到“住在门口是真的吗”之间，是世尊向文殊菩萨提问。世尊啊，是的那样，等等，是文殊菩萨也为了讲述前来的必要而说的。说了两次，是为了确定或者高兴。观看等等，是作为前来的原因才是合理的，如果说不确定法的真如是不行的，那么，因为从讲述观看等等的门径本身就存在那种可能性。也正因为如此，下面将会讲述“应当以如是之性观看如来”等等。如果集会已经圆满，那么观看等等有什么必要呢？
English
Eh! It is unreasonable to abandon the pleasing bliss of samadhi like yours for no reason and come in a hurry at an inappropriate time, that's what I thought. Venerable Shariputra also said: I was not the first to come, it was Manjushri who came in a hurry first, in order to tell the previous situation. O Bhagavan, at the very beginning of everything, I prayed for "named Manjushri Kumara" and so on. This is also the way to enter the two doors of the Tathagata's palace. From "Manjushri, you are looking at the Tathagata" etc., to "Is it true that you are staying at the door?" is the question that the Bhagavan asks Manjushri. O Bhagavan, it is so, etc., is what Manjushri said in order to explain the necessity of coming. Saying it twice is to confirm or to be happy. Looking and so on, it is reasonable to be the reason for coming, if it is said that it is impossible to determine the suchness of the Dharma, then, because the possibility exists from the very gate of speaking of looking and so on. And that is why it will be explained below, "One should look at the Tathagata in the form of suchness" and so on. If the assembly is complete, then what is the need for looking and so on?
Chinese
种姓之子，为了迅速获得佛果，具有精进之心，想要利益世间的一些人，如果想要观见如来，应当如此观见。那么应当如何观见呢？如我所见等语已宣说。为何要如此观见呢？如是则等语已宣说。此“ནི་”字，是“为何”之义。为何此正确的见解能够引导一切圆满的功德呢？世尊，我等语等，是总结此段之义。此“ནི་”字，是“因此”之义。其他则颠倒顺序，我和一切众生也是为了遍知一切的智慧之义而作总结之义，也有如此解释的。你如何观见如来呢？以如实之相而观见已宣说。如来的本体应视为如实空性。如此宣示：应当观见世尊为无二智慧之自性。为何如此呢？因为远离分别，即是远离二元的智慧，除此之外别无他物。例如，远离瓶子的东西，并非与远离瓶子的地面不同，同样，远离二元的智慧，也并非与远离二元的事物不同。如果见到如来，那时你就是能执者，如来是所执者，因为有能执和所执，岂不是与空性相违背吗？以如实之相而见，这也会互相矛盾，因为如实之相是远离二元的，而见则是存在体验者才会产生的。因此，如果有人说这就像“这是我的妈妈是女妖”这句话一样，那么，对此宣说了以无所缘的方式。此处的意图是，为了生起完全舍弃了执着等戏论显现执著之相的心的缘故，并且在现量证悟诸法平等性自证之时，一切分别之网
English
Son of the lineage, for the sake of quickly attaining Buddhahood, those with diligent minds who wish to benefit the world, if they wish to see the Tathagata, they should see in this way. How should they see in that way? It has been said, "As I have seen," and so on. Why should they see in that way? It has been said, "If so," and so on. The word "ནི་" means "why." Why does this correct view lead to all perfect qualities? "Bhagavan, I," and so on, is the concluding meaning of this passage. The word "ནི་" means "therefore." Others reverse the order and explain that "I and all sentient beings are also for the sake of the wisdom of omniscience," which is the meaning of summarizing. How do you see the Tathagata? It has been said, "With the aspect of Suchness." The essence of the Tathagata should be regarded as Suchness, emptiness. This is shown: The Bhagavan should be seen as the nature of non-dual wisdom. Why is that? Because that which is devoid of conceptualization is not different from the wisdom devoid of duality. For example, that which is devoid of a pot is not different from the ground devoid of a pot; similarly, that which is devoid of duality is also not different from the wisdom devoid of duality. If you see the Tathagata, then you are the grasper, and the Tathagata is the grasped, and since there is a grasper and a grasped, wouldn't that contradict emptiness? To see with the aspect of Suchness would also be mutually contradictory, since the aspect of Suchness is devoid of duality, and seeing arises when there is an experiencer. Therefore, if someone says that this is like the statement, "This is my mother, a demoness," then, in response to that, it is said, "In the manner of non-apprehension." The intention here is that in order to generate a mind that has completely abandoned the characteristics of clinging to appearances and elaborations such as grasping, and at the very moment of directly realizing the self-awareness of the equality of all phenomena, all the nets of conceptualization...
Tibetan
མི་དམིགས་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ་ཅི་ཡང་མ་མཐོང་བ་ནི་དེ་ཁོ་ན་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ། ཆོས་ཉིད་དུ་ནི་སངས་རྒྱས་བལྟ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ལས་མ་འདས་པ་མ་སྐྱེས་པ་དང༌། ཐོག་མ་ནས་ཞི་བ་དང༌། རང་བཞིན་གྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང༌། དངོས་པོ་མེད་པ་ཞེས་འབྱུང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྣམ་པའི་བར་དུ་ཞེས་བྱ་བས་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་ཏོ། །དེ་བཞིན་དུ་མི་སྐྱེ་བའི་རྣམ་པར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་དོན་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཡང༌། ལ་ལ་ལས་ཁ་ཅིག་གྲགས་པ་ཡིན་པས་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་འཇུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཆོས་ཉིད་མཉམ་པའི་ཚིག་གིས་ཕྱེ་སྟེ་བསྟན་ཏོ། །དེར་ཡང་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ། བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ནི། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་མ་སྐྱེས་པ། །གཞན་གྱི་དབང་ལ་བརྟེན་ནས་ ནི། །མི་རྣམས་ཀྱི་ནི་རྣམ་རྟོག་སྐྱེ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ལའང་སྦྱར་རོ། །གཞན་དག་འཆད་པ་འབྲས་བུ་སྐྱེ་ན་རང་གི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་རྒྱུ་ལས་སམ། གཞན་དུ་གྱུར་པ་ལས་སམ། གཉི་ག་ལས་སམ། རྒྱུའི་བྱེད་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་སྐྱེ་གྲང༌། ཡོད་པའམ་མེད་པའམ་གཉི་གའི་ངོ་བོ་འམ་རྒྱུ་ཡང་དུ་མས་འབྲས་བུ་གཅིག་གི་ངོ་བོ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དམ་གང་ཡང་དུ་མའི་ངོ་བོ་སྐྱེད་པར་བྱེད་གྲང༌། ཡང་ན་གཅིག་གིས་གཅིག་གི་ངོ་བོ་འམ། །ཡང་ན་དུ་མའི་ངོ་བོས་བསྐྱེད་གྲང༌། ཡང་རྒྱུ་ཞིག་པ་ལས་འབྲས་བུ་སྐྱེའམ། མ་ཞིག་པ་ལས་སྐྱེ་གྲང༌། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཕྱོགས་ཇི་སྙེད་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གཞན་དག་གི་ཕྱོགས་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པས་བྱས་པ་ནི་རྟོག་པའི་སྙིང་པོ་ཙམ་ཡིན་པར་མངོན་ནོ། །འདི་ལྟར་རྒྱུའི་རང་གི་ངོ་བོ་འབྲས་བུ་ཡིན་ན་རྒྱུ་བཞིན་དུ་སྐྱེས་ཟིན་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དེ་ལས་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རྒྱུའི་རང་གི་ངོ་བོ་བཞིན་ནོ། །གཞན་ལས་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱོགས་གཉིས་པ་ལ་ཡང་དངོས་པོ་ལ་ལྟོས་ཏེ་བརྗོད་ན་འདིར་གཉིས་པ་དངོས་པོ་ཡིན་ན་གོ་འབྲས་བུ་དེ་ནི་རྒྱུ་ཡོད་པའི་དུས་ན་མེད་ལ། དེ་ཡོད་པའི་ཚེ་ནི་རྒྱུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། དེ་གང་ལ་ལྟོས་ཏེ་དེ་གཉིས་གཞན་ཉིད་ཡིན་པར་དོན་དམ་པས་ཁས་བླང་བར་བྱ། ཡང་རྒྱུར་མངོན་པར་འདོད་པ་ནི་འབྲས་བུར་མངོན་པར་འདོད་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མངོན་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་པའི་དངོ
Chinese
不观想就能见到如来。正如所说，什么都不见才是真正的见。同样，于法性中观佛。（藏文：ཆོས་ཉིད་དུ་ནི་སངས་རྒྱས་བལྟ།）等等都是这样说的。不离如实之性的本体，不生，本来寂静，自性涅槃，以及无事物等等，所有这些都用“于相之中”来概括地显示。同样，如不生之相等等，虽然意义并非不同，但有些比另一些更著名，因此，为了能以适当的方式进入法界，就用法性平等的词语来区分地显示。在那里也是以遍计的本体而空。正如所说：以遍计的本体，一切法皆不生，依赖于他者，人们的分别念才产生。如是说。同样也适用于其他。其他人解释说，如果果产生，是从成为自身本体的因产生，还是从成为他者的因产生，还是从两者产生？或者不依赖于因的作用而产生？是有还是没有，还是两者的本体？或者众多因产生一个果的本体，还是产生众多果的本体？或者一个产生一个的本体，或者众多产生众多的本体？或者从坏灭的因产生果，还是从不坏灭的因产生？所有这些分别念的方面，都是因为随顺于其他的方面而产生的，这显然只是分别念的本质。如此，如果因的自身本体是果，那么就像因一样已经是生了。因此，不是从它产生，因为已经生了，就像因的自身本体一样。对于从他者产生的第二个方面，如果依赖于事物来说，那么如果这里第二个是事物，那么果在因存在的时候不存在，而它存在的时候因不存在，那么依赖于什么才能真实地承认这两者是他者呢？还有，显现为因的，不是产生显现为果的，因为是他者，所以不是显现为不显现的事物。
English
The Tathagata is seen by not observing. As it is said, not seeing anything is the true seeing. Similarly, see the Buddha in the Dharma-nature. (Tibetan: ཆོས་ཉིད་དུ་ནི་སངས་རྒྱས་བལྟ།) and so on are said in this way. Not deviating from the essence of Suchness, unborn, originally peaceful, naturally in Nirvana, and without things, all these are shown collectively by the term "in the aspect." Similarly, although the meanings of "in the aspect of unborn" and so on are not different, some are more famous than others. Therefore, in order to enter the realm of Dharma in an appropriate way, they are shown distinctly by dividing them with words of equality of Dharma-nature. There, too, it is empty by the nature of complete imputation. As it is said: By the nature of imputation, all dharmas are unborn, relying on others, people's discriminations arise. Thus it is said. Similarly, it also applies to others. Others explain that if the result arises, does it arise from the cause that has become its own essence, or from the cause that has become other, or from both? Or does it arise without relying on the action of the cause? Is it existent or non-existent, or the nature of both? Or do many causes produce the essence of one result, or do they produce the essence of many results? Or does one produce the essence of one, or do many produce the essence of many? Or does the result arise from a destroyed cause, or does it arise from an undestroyed cause? All these aspects of discrimination are produced because they follow other aspects, which is clearly only the essence of discrimination. Thus, if the self-essence of the cause is the result, then it is already born like the cause. Therefore, it does not arise from it, because it is already born, like the self-essence of the cause. For the second aspect of arising from another, if it is spoken in reliance on things, then if the second here is a thing, then the result does not exist when the cause exists, and when it exists, the cause does not exist. So, relying on what can these two be truly acknowledged as others? Also, what appears as a cause does not produce what appears as a result, because it is other, so it does not appear as a non-appearing thing.