Tibetan
། དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་ནི་གནས་པ་དང༌། སྒྲུབ་པ་དང༌། མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པར་བྱེད་པ་གང་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། །དེའི་འོག་ཏུ་རབ་འབྱོར་ལ་བསྟོད་པ་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་གནས་པ་བསྟོད་པ་དང༌། ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པ་དང༌། དགེ་སློང་དྲུག་སྟོང་གི་གཏམ་དང༌། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཕན་ཡོན་དང༌། ཀུན་དགའ་བོ་ལ་ཡོངས་སུ་གཏད་པ་དང༌། རྫུ་འཕྲུལ་མངོན་པར་འདུ་མཛད་པ་དང༌། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་བསླབ་པ་དང༌། རབ་ཏུ་བསངས་པ་དང༌། མི་ཟད་པའི་གཏམ་མོ། ཀུན་དགའ་བོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཟབ་མོ་འདི་ནི་ཡི་གེ་ཐམས་ཅད་ལ་འཇུག་གོ །ཡི་གེ་མེད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་འཇུག་གོ །ཀུན་དགའ་བོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཟབ་མོ་འདི་ནི་གཟུངས་ཀྱི་སྒོ་གང་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོས་བསླབ་པར་བྱ་བའི་གཟུངས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒོ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་དག་ཡི་གེར་གཏོགས་པའི་དྲན་པ་དང༌། ཤེས་རབ་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་དག་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་དང༌། གང་དག་གི་ཡི་གེར་མ་གཏོགས་པའི་དྲན་པ་དང༌། ཤེས་རབ་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་དག་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་དང༌། གང་ཡང་ཆོས་ཀྱི་གཟུངས་དང༌། དོན་གྱི་གཟུངས་དང༌། བཟོད་པའི་གཟུངས་དང༌། སྔགས་ཀྱི་གཟུངས་དེ་དག་གི་སྒོར་གྱུར་པའོ། །རབ་འབྱོར་གཟུགས་མི་ཟད་པས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མངོན་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་མི་ཟད་པ་ཉིད་ལ་དམིགས་ནས་ཤེས་རབ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །རབ་འབྱོར་གཞན་ཡང་གཟུགས་དང་ནམ་མཁའ་ཟད་མི་ཤེས་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དང༌། ནམ་མཁའ་ལ་དམིགས་ནས་ཡང་དེ་དག་མི་ཟད་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་རབ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །དེའི་འོག་ཏུ་ནམ་མཁའ་ལྟར་ཟད་མི་ཤེས་པ་བསྒོམས་པའི་ཕན་ཡོན་དང༌། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་རེ་རེ་ལ་སྦྱར་བས་ནི་གོ་སླའོ། །ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བར་མི་དམིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་གོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །གཟུགས་སྟོང་ཞེས་བྱ་བའམ་མི་སྟོང་ཞེས་བྱ་བར་མི་དམིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉི་གར་ཡང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་པོ་དག་གཅིག་ལ་གཅིག་སྦྱར་བ་དང༌། དེའི་འོག་ཏུ་ཐབས་མཁས་པ་དང༌། ཚོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་གཏམ་དང༌། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་དཔེ་དང༌། བུད
Chinese
如是性中，无有住立，无有成就，亦无有现证圆满菩提，如是宣说。其后赞叹善现，赞叹安住于般若波罗蜜多，诸天供养，六千比丘之语，般若波罗蜜多之利益，交付于阿难陀，示现神变，于般若波罗蜜多中修学，善加清净，无尽之语。阿难陀，此甚深般若波罗蜜多，入于一切文字。入于一切无文字。阿难陀，此甚深般若波罗蜜多，是菩萨摩诃萨所应学一切陀罗尼之门，即凡属于文字之忆念、智慧、三摩地，皆入其中，凡不属于文字之忆念、智慧、三摩地，皆入其中，以及诸法之陀罗尼、义之陀罗尼、忍之陀罗尼、真言之陀罗尼，皆成为彼等之门。善现，应以色之无尽现证般若波罗蜜多等，以色等诸法之无尽性为所缘，生起智慧之意。善现，又以色与虚空之不尽知等，即以色等之如是性与虚空为所缘，又于彼等之不尽性中生起智慧。其后，修习如虚空般不尽知之利益，以及将六度一一对应，则易于理解。于内空性中，不缘念名为内空性，意为不分别此为内空性。不缘念名为色空或非空，意为于二者皆不分别之故。六度一一对应，其后为方便善巧，圆满资粮之语，转轮王之譬喻，菩
English
It shows that there is no abiding, no accomplishment, and no complete perfect enlightenment in suchness. After that, there is praise for Subhuti, praise for abiding in the Prajnaparamita, offerings by the gods, the story of six thousand monks, the benefits of the Prajnaparamita, entrusting it to Ananda, manifesting miraculous powers, studying the Prajnaparamita, thorough purification, and inexhaustible words. Ananda, this profound Prajnaparamita enters into all letters. It enters into all non-letters. Ananda, this profound Prajnaparamita is the door to all dharanis that Bodhisattva-Mahasattvas should study, that is, all memories, wisdom, and samadhi that belong to letters will enter into it, and all memories, wisdom, and samadhi that do not belong to letters will enter into it, and also the dharanis of dharmas, the dharanis of meanings, the dharanis of patience, and the dharanis of mantras will become the doors to them. Subhuti, one should manifest the Prajnaparamita through the inexhaustibility of form, etc., with the aim of generating wisdom by focusing on the inexhaustibility of the dharmas such as form. Subhuti, furthermore, by not knowing the exhaustion of form and space, etc., one should generate wisdom by focusing on the suchness of form, etc., and space, and also on the inexhaustibility of those. After that, the benefits of meditating on not knowing exhaustion like space, and applying each of the six perfections one by one, is easy to understand. One does not focus on calling emptiness of the interior emptiness of the interior, which means one does not discriminate this as emptiness of the interior. One does not focus on calling form empty or non-empty, because one does not discriminate in either case. The six perfections are applied one by one, and after that, there is skillful means, the words of complete accumulation, the metaphor of the wheel-turning king, Bu.
Tibetan
་མེད་ཀྱི་དཔེ་དང༌། གཡུལ་ངོར་འགྲོ་བའི་སྐྱེས་བུ་དཔའ་བའི་དཔེ་དང༌། ཁམས་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་དཔེ་དང༌། ཆུ་ཀླུང་གི་དཔེ་དང༌། ལག་པ་གཡས་པའི་དཔེ་དང༌། རྒྱ་མཚོའི་ཆེན་པོའི་རོའི་དཔེ་དང༌། འཁོར་ལོ་རིན་པོ་ཆེའི་དཔེ་དང༌། དེ་ནས་ཡང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་བཤད་པ་དག་ནི་གོ་སླའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་གལ་ཏེ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཐམས་ཅད་ཐ་དད་པ་མ་མཆིས་ན་ཅིའི་སླད་དུ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཉིད་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྔའི་རབ་ཅེས་བགྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་མེད་དེ། གཅིག་པ་ལ་རབ་ཅེས་བྱ་བ་མི་རིགས་སོ་ཞེས་དགོངས་པའོ། །རབ་འབྱོར་དེ་དེ་བཞིན་ནོ། །དེ་དེ་བཞིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་དགོངས་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པས་ཡོངས་སུ་ཟིན་ན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྔ་པོ་དག་ཐ་དད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་ཐ་དད་པ་མེད་པ་དེ་ཉིད་ལ་རག་ལུས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་རབ་ཅེས་བྱ་སྟེ། འདིར་ཡང་རི་རབ་ཀྱི་དཔེས་བསྟན་ཏོ། །དོན་གྱི་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་ལ་ནི་ཆོས་གང་ལ་ཡང་བྱེ་བྲག་དང་ཁྱད་པར་མེད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་ཞུགས་ པའི་གང་ཟག་ལ་ཆོས་གང་ཡང་བྱེ་བྲག་ཏུ་མི་སྣང་ངོ༌། །དེ་བཞིན་དུ་དོན་གྱི་དབང་གིས་ཆོས་རྣམས་ལ་བྱེ་བྲག་གང་ཡང་མེད་དེ། དེ་བས་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཁོ་ན་མཆོག་ཅེས་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པའོ། །རབ་འབྱོར་དེ་དེ་བཞིན་ནོ། །དེ་དེ་བཞིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་སྐད་བསྟན་ཏེ། དོན་གྱི་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་དེ་ཉིད་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་དབང་གིས་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་དེ་རབ་ཅེས་བྱའོ། །འདི་ལྟར་བྱེ་བྲག་མེད་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་ན་བརྡའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བས་འདི་ནི་སྦྱིན་པས་སོ། །འདི་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་སོ། །འདི་ནི་བཟོད་པའོ་ཞེས་འདོགས་པར་བྱེད་དེ། འདོགས་པ་དེ་ཡང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་རྒྱུ་ལས་འགྱུར་གྱི་གཞན་ལས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདིར་ཡང་བུད་མེད་རིན་པོ་ཆེའི་དཔེས་བསྟན་ཏོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་ཆོས་གང་ཡང་ཡོངས་སུ་འཛིན་པའམ་གཏོང་བ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཤེས་རབ་ཆོས་འགའ་ཞིག་འཛིན་ན་དེ་ཉིད་མངོན་པར་ཞེན་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་གཏོང་ན་ཡང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་གྲུབ་པར་ནི་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་མི་འཛིན་མི་གཏོང་ངོ༌། །ཡང་ཀུན་བརྟགས་པའི་དབང་གིས་ནི་མི་འཛིན། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དབང་གིས་ནི་
Chinese
无有之譬喻，以及赴战场之勇士之譬喻，以及康地国王之譬喻，以及河流之譬喻，以及右手之譬喻，以及大海之巨浪之譬喻，以及轮宝之譬喻。之后又说六度波罗蜜多等，容易理解。世尊，如果诸波罗蜜多全部没有差别，那么为何般若波罗蜜多是五波罗蜜多之最呢？因为没有差别，所以没有特别之处，认为对唯一者说“最”是不合理的。 善现，正是如此。正是如此，意思是说，如果被般若波罗蜜多完全摄持，那么五波罗蜜多就不会变得不同，因此，依赖于没有差别的那一者，所以称其为“最”，这里也用须弥山的譬喻来表示。对于随顺意义者来说，任何法都没有区别和差别，意思是说，对于随顺意义之人来说，任何法都不会显得不同。同样，由于意义的缘故，诸法没有任何区别，因此不应说唯有般若波罗蜜多是最高的。 善现，正是如此。正是如此，意思是说，随顺意义者本身会因般若波罗蜜多的力量而改变，因此称其为“最”。 如此，即使没有区别，世人也会随顺名相，认为这是布施，这是戒律，这是忍辱等，这种安立也是从般若波罗蜜多的因缘而改变，而不是从其他因缘，这里也用宝女的譬喻来表示。 般若波罗蜜多不完全执取或舍弃任何法，意思是说，如果菩萨的智慧执取某些法，那么那本身就会变成执着的过失。如果舍弃，那么也无法成就一切相智的智慧，因此不执取也不舍弃。 此外，从遍计所执的角度来说是不执取，从法性的角度来说是
English
Examples of non-existence, examples of brave men going to battle, examples of kings of Kham, examples of rivers, examples of the right hand, examples of the great waves of the ocean, examples of the precious wheel. Furthermore, the explanation of the six perfections is easy to understand. World Honored One, if all the perfections are not different, then why is the perfection of wisdom the best of the five perfections? Because there is no difference, there is no distinction. It is considered unreasonable to call the one and only "the best." Subhuti, it is just so. It is just so, meaning that if the five perfections are completely grasped by the perfection of wisdom, then they will not become different. Therefore, because it depends on that which is not different, it is called "the best." Here, the example of Mount Meru is also used to illustrate this. For those who follow the meaning, there is no distinction or difference in any dharma, meaning that for those who follow the meaning, no dharma appears different. Similarly, because of the meaning, there is no difference in any of the dharmas. Therefore, it should not be said that only the perfection of wisdom is supreme. Subhuti, it is just so. It is just so, meaning that the one who follows the meaning itself changes by the power of the perfection of wisdom. Therefore, it is called "the best." Even though there is no difference, people in the world follow names and say, "This is generosity, this is discipline, this is patience," etc. This designation also changes from the cause of the perfection of wisdom and not from other causes. Here, the example of the precious woman is also used to illustrate this. The perfection of wisdom does not completely grasp or abandon any dharma, meaning that if the wisdom of a Bodhisattva grasps some dharmas, then that itself becomes the fault of attachment. If it is abandoned, then the wisdom of omniscience cannot be achieved. Therefore, it neither grasps nor abandons. Furthermore, from the perspective of imputation, it does not grasp, and from the perspective of the nature of reality, it is
Tibetan
མི་གཏོང་ངོ༌། །རབ་འབྱོར་གང་གཟུགས་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་འདི་ནི་གཟུགས་ཡོངས་སུ་མི་འཛིན་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོངས་སུ་མི་འཛིན་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡང་མེད་ཀྱི། ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་ཡིན་ཡོངས་སུ་མི་འཛིན་པ་ཞེས་བྱའོ། །རབ་འབྱོར་གང་གི་ཚེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཟུགས་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་ནས། བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་བར་དུ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་རྣམ་པར་འཕེལ་བར་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་རྣམས་མེད་པས་དངོས་པོ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་ཤེས་ནས་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་ཉིད་དགེ་བའི་རྩ་བ་འཕེལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའོ།། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལས་ཉམས་པར་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚན་མར་དམིགས་པའི་ཉེས་པས་ཆགས་པའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་མ་བཟུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་མ་ཆགས་པ་དེ་ཉིད་ཡོངས་སུ་མ་བཟུང་བ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཤེས་རབ་ནི་གང་དུ་ཡང་ཆགས་པ་མེད་ལ། གང་ཡང་ཡོངས་སུ་མི་འཛིན་ཏོ། །འདི་ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་མ་བྲལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་མ་བྲལ་བའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དེ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟ་བུའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་མ་བྲལ་ལགས་ན། འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མངོན་པར་བསྒྲུབ་པར་བགྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་དང་མ་བྲལ་བ་ཡིན་ན། འོ་ན་ཇི་ལྟར་དེ་དག་དགེ་བའི་རྩ་བ་ལ་སོགས་པས་ཉེ་བར་གཟུང་བར་བྱ་ཞེས་ཞུས་པའོ། །གཟུགས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་དེ་འདི་ནི་གཟུགས་སོ། །འདི་ནི་གཟུགས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་འདི་སྐད་སྟོན་ཏེ། ཆོས་ནི་ཆོས་མངོན་པར་མི་སྒྲུབ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མ་མཐོང་པས་ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟ་བུར་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་རྟོགས་པ་ཉིད་མངོན་པར་སྒྲུབ་པ་ཞེས་བྱའི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ཞེས་དེ་སྐད་སྟོན་ཏོ། །འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་དཔེ་དང༌། ཁ་ལོ་སྒྱུར་བའི་དཔེས་ཀྱང་ཤེས་པར་བྱའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་གལ་ཏེ་ཤེས་རབ
Chinese
不舍弃。 胜解，对于色不作意，这被称为不完全执持色，因为没有任何称为不完全执持的东西。因为非真实存在，所以不作意，被称为不完全执持。 胜解，何时菩萨从对色不作意，直到无上正等觉之间都不作意，那时菩萨摩诃萨的善根都会增长，这表明因为不存在的法不存在，所以完全了解无事物自性后不作意，就是善根增长。 菩萨会从般若波罗蜜多中退失，这是因为执着于相的过患所致。 称为不完全取舍一切法，就是不执着于般若波罗蜜多，这本身就是不完全取舍。菩萨的智慧在任何地方都没有执着，也不完全执持任何事物。 如此，般若波罗蜜多与般若波罗蜜多不分离，这意味着般若波罗蜜多在任何时候都与般若波罗蜜多的自性不分离，这是它的定义。 既然如此，一切法也与各自的自性不分离，那么如何才能证得般若波罗蜜多呢？ 这意味着，如果一切法都与自性不分离，那么如何才能以善根等来摄取它们呢？ 这是所提出的问题。 对于色没有明显的执着，因为这是色，对于这是色没有明显的执着等等，这样来显示：法不是明显地证实的，因为对于一切法没有明显的执着。 因为没有如实地见到，所以如其所是地了知如何安住的自性之法的真实性，这本身就是所谓的证得，而不是其他方式。 如此宣说。 应当通过转轮王的例子和舵手的例子来理解。 世尊，如果智慧
English
Do not abandon. Victorious One, not attending to form, this is called not completely grasping form, because there is nothing called not completely grasping. Because what is not real does not exist, therefore not attending to it is called not completely grasping. Victorious One, when a Bodhisattva does not attend to form, from not attending to form until unsurpassed, perfect, complete enlightenment, at that time the roots of virtue of the Bodhisattva Mahasattva will increase, which indicates that because non-existent dharmas do not exist, therefore, having completely understood the nature of non-things, not attending to it is the increase of the roots of virtue. That Bodhisattva will degenerate from the Perfection of Wisdom, which is due to attachment to the fault of signs. What is called not completely grasping all dharmas is that not being attached to the Perfection of Wisdom itself is not completely grasping. The wisdom of the Bodhisattva has no attachment anywhere, and does not completely grasp anything. Thus, the Perfection of Wisdom is inseparable from the Perfection of Wisdom, which means that the Perfection of Wisdom is at all times inseparable from the nature of the Perfection of Wisdom, which is its definition. Since all dharmas are also inseparable from their respective natures, then how can the Perfection of Wisdom be realized? This means that if all dharmas are inseparable from their nature, then how can they be taken up by the roots of virtue, etc.? This is the question that is asked. There is no obvious attachment to form, because this is form, there is no obvious attachment to this being form, etc., thus showing that dharma is not obviously realized, because there is no obvious attachment to all dharmas. Because one has not truly seen, therefore, truly knowing how the nature of dharmas that abide as they are, this itself is what is called realization, and not in any other way. Thus it is proclaimed. It should be understood through the example of the Wheel-Turning King and the example of the Helmsman. World Honored One, if wisdom