Tibetan
བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་དམིགས་ཤིང་ཡོངས་སུ་སྔོ་བར་བྱེད་པའི་སེམས་དེ་ནི་སྐད་ཅིག་མའི་རང་བཞིན་ཏེ། ཟད་ཅིང་འགགས་ལ་དངོས་པོ་མེད་དེ། རང་བཞིན་ གཅིག་ཏུ་གནས་པ་མ་ཡིན་པས་སྔོ་བར་བྱེད་པའི་སེམས་དེ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དངོས་པོ་དེ་དག་དང་དམིགས་པ་དེ་དག་དང་དགེ་བའི་རྩ་བ་དེ་དག་ཀྱང་ཟད་ཅིང་འགགས་ལ་མེད་དེ་རྣམ་པར་གྱུར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསོད་ནམས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་དང༌། དམིགས་པའི་ཡུལ་གང་དུ་བསྔོ་བར་བྱ་བ་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་དང༌། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་དེ་དག་ཀྱང་སྐད་ཅིག་མ་སྟེ། དོན་དམ་པར་དངོས་པོ་ཡོད་པར་མ་གྲུབ་པས་ཟད་ཅིང་འགགས་ལ་མེད་དེ་རྣམ་པར་གྱུར་ན། ཅི་ཞིག་གང་དུ་བསྔོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ། ཟད་པ་དང༌། འགགས་པ་དང༌། མེད་པ་དང༌། རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐད་ཅིག་མའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་མི་རྟག་ཅིང་དངོས་པོ་མེད་པའི་རྣམ་གྲངས་སོ། །རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ནི་གང་ཞིག །དངོས་པོ་དེ་དག་ནི་གང་ཞིག །དམིགས་པ་དེ་དག་ནི་གང་ཞིག ། དགེ་བའི་རྩ་བ་དེ་དག་ནི་གང་ཞིག །བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའི་སེམས་དང༌། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་དང༌། དམིགས་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་དང༌། ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་བྱ་བའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པར་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་ན་ཅི་ཞིག་ཡོངས་སུ་བསྔོར་ཡོད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཅི་སེམས་ཀྱིས་སེམས་ཡོངས་སུ་བསྔོའམ། དེ་ལྟར་སེམས་ཀྱིས་སེམས་ཡོངས་སུ་བསྔོ་ན་ནི་སེམས་གཉིས་ཕྲད་པར་འགྱུར་བ་མེད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའི་སེམས་དང༌། ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་སེམས་གཉིས་ཀ་སྐད་ཅིག་མའི་རང་བཞིན་ཡིན་ཏེ། ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་སེམས་བྱུང་བའི་ཚེ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའི་སེམས་འགགས་ཏེ་མེད་པར་གྱུར་པས་སེམས་ཀྱིས་སེམས་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་ཡང་དེ་ལྟར་མི་རུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་མི་ནུས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟར་དོན་དམ་པར་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་པར་མ་གྲུབ་སྟེ་མེད་པས་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་མི་རུང་ངོ་ཞེས་བསྟན་པའོ། །གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་ དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། འདི་ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ
Chinese
以无上菩提为目标而回向的心，是刹那的自性，穷尽、止息且无实物，因为不是恒常存在，所以回向的心也没有，这是它的意思。那些事物和那些目标以及那些善根也穷尽、止息且没有，如果变异的话，是指行持福德的事物，布施等等，以及回向的目标，无上菩提，以及行持布施等等所做的善根，那些也是刹那，因为胜义中没有成立实物，所以穷尽、止息且没有，如果变异的话，什么回向到哪里呢？这是它的意思。穷尽、止息、没有和变异，是指刹那的自性，所以是不常和无实物的同义词。随喜的心是什么？那些事物是什么？那些目标是什么？那些善根是什么？要回向到无上正等觉，是指这样随喜的心和布施等等的事物，以及要作为目标的对象无上菩提，以及要回向的善根，那些全部在胜义中没有实物的话，什么可以回向呢？这是它的意思。难道心用回向心吗？如果这样心用回向心的话，那么两个心没有相遇的机会，是指随喜的心和回向的心两个都是刹那的自性，回向的心生起的时候，随喜的心已经止息而没有了，所以心用回向心也是那样不行的意思。心的自性是什么，那个也不能回向，是指这样胜义中心的自性没有成立存在，因为没有，所以对无实物不能回向，这是所要表示的。如果菩萨摩诃萨在行持般若波罗蜜多的时候，像这样般若波罗蜜多
English
The mind that aims at and dedicates to unsurpassed Bodhi is of the nature of an instant. It is exhausted, ceased, and without substance. Because it does not abide in one nature, the mind that dedicates is also non-existent. That is its meaning. Those things, those aims, and those roots of virtue are also exhausted, ceased, and non-existent. If they are transformed, it means the objects of merit, such as giving, and the object to which dedication is made, unsurpassed Bodhi, and the roots of virtue done by giving and so on, are also momentary. Because in the ultimate sense, no object is established as existing, they are exhausted, ceased, and non-existent. If they are transformed, what is dedicated to where? That is its meaning. Exhaustion, cessation, non-existence, and transformation are terms for impermanence and insubstantiality because they are of the nature of an instant. What is the mind of rejoicing? What are those things? What are those aims? What are those roots of virtue? To be dedicated to unsurpassed, perfectly complete enlightenment means that if all those minds of rejoicing, objects such as giving, the object to be aimed at, unsurpassed Bodhi, and the roots of virtue to be dedicated, are without substance in the ultimate sense, what is there to dedicate? That is its meaning. Does the mind dedicate with the mind? If the mind dedicates with the mind, then the two minds have no chance to meet, which means that both the mind of rejoicing and the mind of dedicating are of the nature of an instant. When the mind of dedicating arises, the mind of rejoicing has ceased and is no more. Therefore, it is not possible for the mind to dedicate with the mind. That is its meaning. That which is the nature of the mind cannot be dedicated either, which means that in the ultimate sense, the nature of the mind is not established as existing. Because it is non-existent, it is not possible to dedicate to what is without substance. This is what is being shown. If a Bodhisattva Mahasattva is practicing the Perfection of Wisdom, like this, the Perfection of Wisdom
Tibetan
་ཕྱིན་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཡོངས་སུ་བསྔོ་ན་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཡོངས་སུ་བསྔོས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ནི་དོན་དམ་པར་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལ་ཐུག་གི་བར་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པར་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་དག་ལ་མཚན་མར་མི་འཛིན་པར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་ལྡན་པའི་བསོད་ནམས་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཡོངས་སུ་བསྔོས་ན་བསོད་ནམས་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་སྐྱོན་མེད་ཅིང་ཡོངས་སུ་དག་པར་ཡོངས་སུ་བསྔོས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པའོ། །དེ་ནས་ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་གནས་བརྟན་རབ་འབྱོར་ལ་སྨྲས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། ཇི་ལྟར་དེས་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་ལྡན་པའི་བསོད་ནམས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ཡོངས་སུ་བཟུང་ཞིང༌། བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཡོངས་སུ་བསྔོས་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡོངས་སུ་དག་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་གོང་དུ་བཤད་པའི་ཚུལ་བཞིན་དུ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དོན་དམ་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པར་རྟོགས་པར་བྱས་ནས། ཐབས་ཀྱིས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་དགེ་བའི་རྩ་བ་དེ་དག་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཡོངས་སུ་བསྔོས་ན། བསྔོ་བ་ལ་སྐྱོན་མེད་ཅིང་ཡོངས་སུ་དག་པར་འགྱུར་ན། ཐེག་པ་ལ་གསར་དུ་ཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཏུ་མི་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པར་བསྟན་པ་འདི་ཐོས་ནས། འཇིགས་ཤིང་སྐྲག་པར་འགྱུར་རམ་མི་འགྱུར། དགེ་བའི་རྩ་བ་དེ་དག་དང༌། རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་ལྡན་པའི་བསོད་ནམས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་དེ་དག་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཐབས་ཇི་ལྟར་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་བྱ་བ་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་རབ་འབྱོར་ལ་དྲིས་པའོ། །དེ་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་རབ་འབྱོར་གྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་བྱམས་པ་ལ་དམིགས་ནས། ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐེག་པ་ལ་གསར་དུ་ཞུགས་ པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ། དགེ་བའི་རྩ་བ་དམིགས་སུ་མེད་པ་དང༌། མཚན་མ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་ཐབས་བསྟན་པ་འཁོར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡིད་ཆེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བྱམས་པ་ལ་དམིགས་ནས་སྨྲས་པ་བསྟན་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་བྱམས་པ་ལ་དམིགས་ནས་རབ་འབྱོར་ཉིད་ཀྱི་མཐུ་དང་སྤོབས་པས་བཤད་པ་མ་ཡིན་གྱིས། འཕགས་པ་བྱམས་པའི་བྱིན་གྱིས་རླབས་ཀྱིས་བཤད་པར་འགྱུར་བ་བསྟན་པའི
Chinese
从“般若波罗蜜多是无实有”开始，到“如果这样回向，就会回向到无上正等觉”之间，是说为了真正通达六度等一切法，直至证得一切智，应当了悟一切法皆无实有。不执著于它们的相，在世俗谛中随喜，并以具足随喜的福德回向于无上菩提，这样回向福德就没有过失，并且是清净的回向。接下来，从“天帝释对具寿善现说”开始，到“他是如何以随喜之心受持福德之事物，并回向于无上正等觉的”之间，是说清净的菩萨们，如前所述，以智慧在胜义谛中了悟一切法皆无实有之后，以方便在世俗谛中将这些善根回向于无上菩提，这样回向就没有过失，并且是清净的。如果新入大乘的菩萨，不具足方便和智慧，听到这宣说一切法无实有，会感到害怕吗？不会感到害怕吗？天帝释问善现，如何将这些善根以及具足随喜的福德之事物回向于无上菩提。接下来，从“具寿善现面向菩萨摩诃萨弥勒，对天帝释说了这些话”开始，是为了向新入大乘的菩萨们，为了使所有眷属都信服，而宣说以无所缘和无相的方式回向善根的方法，因此面向弥勒而说。这样面向弥勒，并不是善现自己以神通和勇气来说，而是为了表明将以圣者弥勒的加持力来说。
English
From "Prajnaparamita is without entity," to "If one dedicates in this way, it will be dedicated to the unsurpassed, perfect, and complete enlightenment," it is said that in order to truly understand all dharmas, including the six perfections, up to the attainment of omniscience, one should realize that all dharmas are without entity. Without clinging to their characteristics, one should rejoice in conventional truth and dedicate the merit endowed with rejoicing to unsurpassed enlightenment. In this way, the dedication of merit will be without fault and will be a pure dedication. Then, from "The Lord of the Gods, Indra, spoke to the Venerable Subhuti," to "How did he hold the object of merit with rejoicing and dedicate it to unsurpassed, perfect, and complete enlightenment?" it is said that pure Bodhisattvas, as mentioned above, having realized in ultimate truth through wisdom that all dharmas are without entity, then through skillful means, dedicate those roots of virtue in conventional truth to unsurpassed enlightenment. If the dedication is without fault and is pure, then if newly entered Bodhisattvas who do not possess skillful means and wisdom hear this teaching that all dharmas are without entity, will they be frightened or not? How should one dedicate those roots of virtue and the object of merit endowed with rejoicing to unsurpassed enlightenment? Indra asked Subhuti. Then, from "The Venerable Subhuti, focusing on the Bodhisattva Mahasattva Maitreya, said these words to the Lord of the Gods, Indra," it is to teach the method of dedicating roots of virtue in a way that is without focus and without characteristics to newly entered Bodhisattvas in the Mahayana. In order to make all the retinue believe, it is shown that he spoke focusing on Maitreya. Thus, focusing on Maitreya, it is not that Subhuti himself spoke with his own power and courage, but it is to show that it will be spoken by the blessing of the noble Maitreya.
Tibetan
་ཕྱིར་རོ། །ཀཽ་ཤི་ཀ་གལ་ཏེ་ཐེག་པ་ལ་གསར་དུ་ཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་ཅིང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དེ་ཡང་མི་དམིགས་པའི་ཚུལ་དང༌། མཚན་མ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཛིན་པར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནས། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལ་སྤྱོད་ཅིང༌། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དེ་ཡང་མི་དམིགས་པའི་ཚུལ་དང༌། མཚན་མ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཛིན་པར་བྱེད་ན་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་དང་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་ལྡན་པའི་བསོད་ནམས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་དེ་དག་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཇི་ལྟར་བསྔོ་བའི་ཐབས་བསྟན་པ་སྟེ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལ་ཐུག་གི་བར་གྱི་ཆོས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་མེད་པས་དེ་དག་ལ་མི་དམིགས་ཤིང་མཚན་མར་མི་འཛིན་པར་བྱས་ལ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་དེ་དག་ལ་སྤྱོད་ཅིང་ཡོངས་སུ་བཟུང་ནས་དེ་ལྟར་སྤྱོད་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་དེ་དག་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཡོངས་སུ་བསྔོས་ན་བསོད་ནམས་བསྔོ་བ་སྐྱོན་མེད་ཅིང་ཡོངས་སུ་དག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པའོ། །དེས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་མོས་པ་མང་བ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནས། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལ་མོས་པ་མང་བར་འགྱུར་རོ། །དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ནི་དེ་ལྟར་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཏུ་ལྡན་པས་དོན་དམ་པར་མཚན་མ་དང་དམིགས་པ་མེད་པར་ཡང་རྟོགས་ལ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཆོས་དེ་དག་ལ་སྤྱོད་ཅིང་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཡོངས་སུ་དག་པར་བསྔོ་ན་ཆོས་ཟབ་མོས་འཇིགས་ཤིང་སྐྲག་པ་མེད་པས་ཕ་རོལ་ ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལ་ཐུག་གི་བར་དུ་རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཐེ་ཚོམ་དང་ནེམ་ནུར་མེད་པས་དད་པ་དང་མོས་པ་ཆེ་བར་འགྱུར་བ་དང༌། ཆོས་ཟབ་མོའི་སྣོད་དུ་གྱུར་པས་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པར་འགྱུར་བའི་ཕན་ཡོན་བསྟན་པའོ། །དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དེ་དག་ཀྱང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་པོ་འདི་དག་དོན་དང་ལྡན་ཡི་གེ་དང་ལྡན་པར་སྟོན་པར་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྐྱོན་མེད་པར་ཆུད་ཀྱི་བར་དུ་ཅི་ནས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་བཅོ་བརྒྱད་དང་བྲལ་བར་མི་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་སྟོན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ནི་དེ་ལྟར་ཆོས་ཟབ་མོའི་སྣོད་དུ་གྱུར་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ལ་དགེ་བའི་བཤེས་ག
Chinese
为此之故。 कौशिका (梵文天城体，Kausika，梵文罗马拟音， कौशिका，汉语字面意思： कौशिका)如果新入大乘的菩萨摩诃萨，修持般若波罗蜜多，并且以不缘的行相和无相的行相来执持般若波罗蜜多，乃至修持一切种智，并且以不缘的行相和无相的行相来执持一切种智，那么，具有善根和随喜的福德之事物，如何回向于无上菩提之方法，即是显示：六波罗蜜多等一切种智之间的所有法，在胜义谛中无自性，因此不缘于它们，也不执持其相，而在世俗谛中，修持并受持它们，如此修持的善根，如果完全回向于无上菩提，那么福德回向将变得无过失且完全清净，这是所显示的。因此，对般若波罗蜜多生起极大信乐，乃至对一切种智生起极大信乐。将被善知识完全摄受，直到这之间的内容，是因为如此具有方便和智慧，在胜义谛中也证悟无相和无缘，在世俗谛中，修持这些法，并且完全清净地回向善根，因此对甚深法没有恐惧和害怕，对于六波罗蜜多等一切种智之间的所有清净之法，没有怀疑和犹豫，因此会生起极大的信心和信乐，并且因为成为甚深法的法器，将被善知识完全摄受的利益，这是所显示的。这些善知识也将如实且如理地宣说这六波罗蜜多，乃至菩萨无有缺失地直至究竟之间，无论如何也不会与十八不共佛法相分离，如此宣说。
English
For this reason. Kausika, if a Bodhisattva Mahasattva who has newly entered the Mahayana practices the Prajnaparamita and holds the Prajnaparamita with the aspect of non-objectification and the aspect of no-sign, and even practices the Sarvakarajnata, and holds the Sarvakarajnata with the aspect of non-objectification and the aspect of no-sign, then, how to dedicate the objects of merit that possess roots of virtue and rejoice to the unsurpassed Bodhi, that is, it shows: all the Dharmas between the six Paramitas and the Sarvakarajnata are without self-nature in the ultimate truth, so they are not objectified and their signs are not held, but in the conventional truth, they are practiced and upheld, and if the roots of virtue of such practice are completely dedicated to the unsurpassed Bodhi, then the dedication of merit will become faultless and completely pure, this is what is shown. Therefore, great faith and joy arise in the Prajnaparamita, and even great faith and joy arise in the Sarvakarajnata. One will be completely taken care of by a virtuous friend, until the content in between, because one possesses such skillful means and wisdom, one also realizes the absence of signs and objects in the ultimate truth, and in the conventional truth, one practices these Dharmas and dedicates the roots of virtue completely purely, so there is no fear and dread of the profound Dharma, and there is no doubt and hesitation about all the pure Dharmas between the six Paramitas and the Sarvakarajnata, so great faith and joy will arise, and because one becomes a vessel of the profound Dharma, the benefit of being completely taken care of by a virtuous friend is shown. These virtuous friends will also explain these six Paramitas truthfully and rationally, and in any case, they will never be separated from the eighteen unshared Dharmas of the Buddha until the Bodhisattva is without defects and reaches the ultimate, so they will explain.