Tibetan
་སྙད་དུ་བཏགས་ཏེ་བརྗོད་པ་བཞིན་དུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང༌། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡང་མིང་དང་བརྡ་ཙམ་དུ་བཏགས་ཏེ་གདམས་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པའོ། །རབ་འབྱོར་འདི་ལྟ་སྟེ་དཔེར་ན། འདས་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་མཚན་ཙམ་ཞིག་ཡོད་པ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། སྤྲུལ་པའི་སྐུ་འདས་པའི་མཚན་དང༌། རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པ་གཉིས་ཀར་མ་གྲུབ་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་བརྗོད་པའི་དཔེས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཐ་སྙད་དུ་བརྗོད་ཅིང་གདམས་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་ པ་སྟེ། དེ་བས་ན་རབ་འབྱོར་དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། མིང་དང་བརྡར་བཏགས་པ་དང༌། གདམས་ངག་ཏུ་བཏགས་པ་དང༌། ཆོས་སུ་བཏགས་པ་ལ་སློབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བས་དོན་དམ་པར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོར་མ་གྲུབ་ཀྱང༌། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། མིང་དང་བརྡ་ཙམ་དུ་བཏགས་ཏེ། གདམས་པ་ལ་སློབ་པར་བྱའོ་ཞེས་དོན་གྱིས་མཇུག་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་ཏོ། །རབ་འབྱོར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་དེ་ལྟར་སྤྱོད་པས་ནི། གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་རྟག་པར་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོང་དུ་སྨོས་པ་ལྟར། ཆོས་ཐམས་ཅད་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པར་སློབ་ཅིང༌། འདོམས་པའི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པར་འགྱུར་བ་བསྟན་པ་སྟེ། དེ་ལ་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་རྟག་པར་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ༌། །གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་མི་རྟག་པར་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་མ་ཞི་བར་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ནི། མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་གཟུགས་ལ་རྟག་པ་དང༌། བདེ་བ་དང༌། བདག་ཡོད་པ་དང༌། མ་ཞི་བའི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པར་རྟོག་པ་དང༌། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་གཟུགས་ལ་མི་རྟག་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། བདག་མེད་པ་དང༌། ཞི་བའི་དངོས་པོར་ཡོད་པར་རྟོག་པ་དེ་དག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་ཅིང་གདམས་པ་ལ་སློབ་པ་རྣམས་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མི་འབྱུང་བར་བསྟན་པའོ། །གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་སྟོང་པར་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་སྨོན་པ་མེད་པར་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ནི། རྣམ་པར
Chinese
就像假立名言而说一样，菩萨和般若波罗蜜多也是仅假立名和符号而教导，这是所要显示的。善现，例如，过去的佛陀薄伽梵也仅仅是名号等等，这是说，化身佛的逝世名号和梦境等等，在世俗谛和胜义谛中都不成立，但作为名言而说的譬喻，菩萨等等在世俗谛中作为名言而说并教导，这是所要显示的。因此，善现，菩萨摩诃萨在修持般若波罗蜜多时，应当学习假立名和符号，假立教导，假立法，这是说，虽然胜义谛中菩萨等等不成立为实有，但为了在世俗谛中使众生完全成熟，仅假立名和符号，而学习教导，这是以意义总结而显示的。善现，菩萨摩诃萨如此修持般若波罗蜜多，则不以真实、正确的方式随见色，等等，如上所说，是教导一切法都仅是假立，并且教导修习的果实是舍弃一切分别。其中，不以真实、正确的方式随见色是常有的。不以真实、正确的方式随见色是无常的，乃至不以真实、正确的方式随见色是不寂静的，这是说，外道徒认为色是常、乐、有我、不寂静的自性，声闻和独觉认为色是无常、苦、无我、寂静的事物，对于那些修持般若波罗蜜多并学习教导的菩萨来说，不会产生那样的分别念。不以真实、正确的方式随见色是空性的，乃至不以真实、正确的方式随见色是无愿的，这是说，
English
Just as it is spoken by establishing names and terms, Bodhisattva and Prajñāpāramitā are also taught by merely establishing names and symbols. This is what is to be shown. Subhūti, for example, the name of the past Buddha Bhagavan is just a name, etc. This means that the name of the deceased Nirmāṇakāya and dreams, etc., are not established in either conventional or ultimate truth, but as an example of speaking in terms. Bodhisattva, etc., are spoken and taught as terms in conventional truth. Therefore, Subhūti, when a Bodhisattva-Mahāsattva practices Prajñāpāramitā in that way, he should learn to establish names and symbols, to establish teachings, and to establish Dharma. This means that although Bodhisattva, etc., are not established as real in ultimate truth, in order to fully ripen sentient beings in conventional truth, they are merely established as names and symbols, and learn the teachings. This is shown by concluding with meaning. Subhūti, a Bodhisattva-Mahāsattva who practices Prajñāpāramitā in that way does not see form as permanent, etc., as mentioned above. It teaches that all dharmas are merely established, and it teaches that the fruit of practice is abandoning all discriminations. Among them, not seeing form as permanent in a true and correct way. Not seeing form as impermanent in a true and correct way, and even not seeing form as unpeaceful in a true and correct way, means that non-Buddhists think that form is permanent, happy, has self, and is of an unpeaceful nature, and Śrāvakas and Pratyekabuddhas think that form is impermanent, suffering, selfless, and peaceful. For those Bodhisattvas who practice Prajñāpāramitā and learn the teachings, such discriminations will not arise. Not seeing form as empty in a true and correct way, and even not seeing form as wishless in a true and correct way, means that
Tibetan
་ཐར་པའི་སྒོ་གསུམ་དང༌། དེ་དག་གི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་རྣམས་སུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མི་འབྱུང་བ་བསྟན་པ་སྟེ། མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་ནི། གཟུགས་ལ་མི་སྟོང་པ་དང༌། མཚན་མ་དང་བཅས་ པ་དང༌། སྨོན་པ་ཡོད་པར་རྟོག །ཉན་ཐོས་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི། གཟུགས་ལ་སྟོང་བ་དང༌། མཚན་མ་མེད་པ་དང༌། སྨོན་པ་མེད་པའི་དངོས་པོར་རྟོག་གི །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་རྟོག་པ་མི་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་འདུས་བྱས་སུ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ནི། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཆོས་རྣམས་ལ་གཉེན་པོ་དང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་དངོས་པོར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆོས་ཐམས་ཅད་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་སློབ་ཅིང༌། བརྩོན་པ་ལ་གནས་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ལ་མི་འབྱུང་བ་བསྟན་པ་སྟེ། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཆོས་རྣམས་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པ་ན། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་དངོས་པོར་རྟོག་པ་ནི། གཟུགས་ལ་འདུས་བྱས་དང༌། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། སྐྱེ་བ་དང༌། མི་དབེན་པ་དང༌། མི་དགེ་བ་དང༌། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པ་དང༌། ཟག་པ་དང་བཅས་པ་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་དང་བཅས་པ་དང༌། འཇིག་རྟེན་པ་དང༌། འཁོར་བར་རྟོག་པའོ། །དེའི་གཉེན་པོའི་དངོས་པོར་སོ་སོར་རྟོག་པ་ནི། འདུས་མ་བྱས་པ་དང༌། རྣམ་པར་བྱང་བ་དང༌། འགག་པ་དང༌། དབེན་པ་དང༌། དགེ་བ་དང༌། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་དང༌། ཟག་པ་མེད་པ་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་དང༌། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་དང༌། མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་སོ་སོར་རྟོག་པ་རྣམས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆོས་ཐམས་ཅད་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་སློབ་ཅིང་འདོམས་པ་ལ་མི་འབྱུང་བར་བསྟན་ཏོ། །གཟུགས་ལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཚོར་བ་དང༌། འདུ་ཤེས་དང༌། འདུ་བྱེད་དང༌། རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྟེ། ཕུང་པོ་ལྔ་དང༌། སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་དང༌། ཁམས་བཅྭ་བརྒྱད་དང༌། ཁམས་རྣམས་འདུས་པ་ལས་བྱུང་བའི་རེག་པ་དང༌། རེག་པའི་རྐྱེན་གྱིས་བྱུང་བའི་ཚོར་བ་རྣམས་ལ་ཡང༌། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང༌། གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་དངོས་པོར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་འབྱུང་གི །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ བཏགས་པ་ཙམ་དུ་རྟོགས་ཤིང༌། བརྩོན་པ་ལ་འདོམས་པ་རྣམས་ལ་མི་འབྱུང་བར་བསྟན་པ་ཡང༌། ཚོར་བ་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། དེ་ཅིའི་ཕྱི
Chinese
这是为了阐述在三种解脱之门及其相违品中，不会产生分别念。外道徒认为，色是不空的、有相的、有愿的。声闻和独觉则认为，色是空的、无相的、无愿的事物。菩萨不会产生这样的分别念。从“名为色的事物，不会真正地被视为有为法”到“名为色的事物，不会真正地被视为涅槃”，这是为了阐述声闻和独觉对诸法，以对治和相违品的角度进行分别念，而菩萨学习一切法唯是假立，并安住于精进者，不会产生这些分别念。声闻和独觉在分别诸法时，以相违品的角度进行分别念，即认为色是有为法、是杂染、是生、是不寂静、是不善、是有罪、是有漏、是有烦恼、是世间、是轮回。以对治品的角度进行分别念，即认为色是无为法、是清净、是灭、是寂静、是善、是无罪、是无漏、是无烦恼、是出世间、是涅槃。菩萨学习和教导一切法唯是假立，不会产生这些分别念。如同色一样，对于受、想、行、识，即五蕴、十二处、十八界，以及从诸界聚合而生的触，和由触为缘所生的受等，以相违品和对治品的角度进行分别念，是声闻和独觉才会产生的。菩萨了知一切法唯是假立，并教导安住于精进者，不会产生这些分别念。同样也阐述了从“名为受的事物，不会真正地被视为...”到“那是什么原因呢？”
English
This is to explain that conceptualizations do not arise in the three doors of liberation and their opposing aspects. The Tirthikas think of form as not empty, with characteristics, and with aspirations. The Shravakas and Pratyekabuddhas think of form as empty, without characteristics, and as objects without aspirations. Bodhisattvas do not have such conceptualizations. From "That which is called form is not truly seen as conditioned" to "That which is called form is not truly seen as nirvana," this is to explain that Shravakas and Pratyekabuddhas have conceptualizations of dharmas as objects of antidotes and opposing aspects, while Bodhisattvas, who learn all dharmas as mere designations and abide in diligence, do not have these conceptualizations. When Shravakas and Pratyekabuddhas separately conceptualize dharmas, their conceptualizations of opposing aspects are: form is conditioned, defiled, arising, unpeaceful, unwholesome, with faults, with outflows, with afflictions, worldly, and samsaric. Their separate conceptualizations of antidotal aspects are: unconditioned, purified, cessation, peaceful, wholesome, without faults, without outflows, without afflictions, transcendent, and nirvanic. Bodhisattvas, who learn and teach all dharmas as mere designations, do not have these conceptualizations. Just as with form, so too with feeling, perception, formation, and consciousness, that is, the five aggregates, twelve sources, eighteen elements, and the contact arising from the aggregation of the elements, and the feeling arising from the condition of contact, the conceptualizations of opposing aspects and antidotal aspects arise in Shravakas and Pratyekabuddhas. Bodhisattvas, who realize all dharmas as mere designations and teach those who abide in diligence, do not have these conceptualizations. Similarly, it is explained from "That which is called feeling is not truly seen as..." to "What is the reason for this?"
Tibetan
ར་ཞེ་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དེ་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མིང་དེ་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཁམས་ན་ཡོད་པར་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ༌། །འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཁམས་ན་ཡོད་པར་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡན་ཆད་ཀྱིས་བསྟན་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཕུང་པོ་དང༌། ཁམས་དང༌། སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང༌། གཉེན་པོའི་དངོས་པོར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མི་འབྱུང་བ་དེ་བཞིན་དུ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མིང་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བརྡ་དང༌། ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་བཏགས་ཏེ་བརྩོན་པ་ལ་འདོམས་ཀྱི། དོན་དམ་པར་ནི་དེ་དག་ཀྱང་འདུས་བྱས་དང༌། འདུས་མ་བྱས་པའི་ཁམས་ན་ཡོད་པའམ། འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་པའི་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མི་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །རབ་འབྱོར་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནི་འདི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། ཆོས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ལ་མི་རྟོག་རྣམ་པར་མི་རྟོག་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། རབ་འབྱོར་དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། མིང་དང་བརྡར་བྱ་བའི་ཆོས་ཀྱི་གདགས་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ། དེ་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མི་འབྱུང་བའི་གཏན་ཚིགས་བསྟན་པ་སྟེ། ཆོས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ལ་མི་རྟོག་རྣམ་པར་མི་རྟོག་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཕུང་པོ་དང་ཁམས་ལ་སོགས་པ་གོང་དུ་སྨོས་པའི་ཆོས་དེ་དག་ལ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང༌། གཉེན་པོའི་དངོས་པོར་མི་རྟོག་ཅིང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཆོས་ལ་གནས་ཤིང༌། དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་རྣམས་བསྒོམ་པའི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་དོན་དམ་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མ་མཐོང་བས། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཆོས་ལ་གནས་ནས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མིང་དང་བརྡ་ཙམ་དུ་གདགས་པས། དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བཞི་བསྒོམ་པའི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན
Chinese
又，如果菩萨摩诃萨在般若波罗蜜多中行，则般若波罗蜜多、菩萨、菩萨之名，于有为界中，不以如实见。于无为界中，不以如实见，如是宣说。如对蕴、界、处等诸法，不生起相违品与对治事之分别，如是，般若波罗蜜多、菩萨、菩萨之名，亦仅于世俗中假立为名言与施设，而劝励精进，然就胜义而言，彼等亦不生起于有为与无为界中存在，或于有为与无为之自性中存在的分别之义。 善现，何以故？谓若菩萨摩诃萨于般若波罗蜜多中行时，于彼一切法不分别、无分别，如是乃至善现，如是菩萨摩诃萨于般若波罗蜜多中行时，应了知名与名言之法之施设。如是宣说不生分别之理，谓于彼一切法不分别、无分别者，谓于蕴、界等如前所说之诸法，不分别相违品与对治事，亦无分别之故。彼于般若波罗蜜多中行时，安住于无分别之法， 为修习念住故，于般若波罗蜜多中行者，谓彼菩萨于胜义中未如实见一切法故，安住于无分别之法，为于世俗中令诸有情成熟故，仅施设为名与名言，故为修习四念住故，于般若波罗蜜多中行之义。
English
Furthermore, when a Bodhisattva Mahasattva engages in the Prajnaparamita, they do not truly see that the Prajnaparamita, the Bodhisattva, and the name of the Bodhisattva exist in the realm of conditioned phenomena. They do not truly see that they exist in the realm of unconditioned phenomena. This is how it is taught. Just as one does not generate conceptualizations of opposing sides and antidotal entities with respect to the aggregates, elements, sense bases, and other such phenomena, similarly, the Prajnaparamita, the Bodhisattva, and the name of the Bodhisattva are merely nominally designated as expressions and labels in conventional truth, and one is exhorted to strive. However, in ultimate truth, one does not generate conceptualizations of them existing in the realm of conditioned and unconditioned phenomena, or of existing in the nature of conditioned and unconditioned phenomena. That is the meaning. Subhuti, why is that? It is because when a Bodhisattva Mahasattva engages in the Prajnaparamita, they do not conceptually discriminate or differentiate all those phenomena. From there up to: Subhuti, in that way, when a Bodhisattva Mahasattva engages in the Prajnaparamita, they should understand the designation of phenomena to be named and expressed. In that way, the reasoning for not generating conceptualizations is taught. The statement that they do not conceptually discriminate or differentiate all those phenomena means that with respect to the aggregates, elements, and other phenomena mentioned earlier, one does not conceptually discriminate opposing sides and antidotal entities, and there is no differentiation. That is the meaning. When they engage in the Prajnaparamita, they abide in the dharma of non-conceptualization, and engage in the Prajnaparamita in order to cultivate the mindfulnesses. This means that because that Bodhisattva does not truly see all phenomena in ultimate truth, they abide in the dharma of non-conceptualization. In order to ripen all sentient beings in conventional truth, they merely designate names and expressions. Therefore, they engage in the Prajnaparamita in order to cultivate the four mindfulnesses. That is the meaning.