Tibetan
ཞག་རྗེས་ཐོབ་གཉིས་ཀྱིས་ཉམས་སུ་བླངས་པས་ཕན་ཡོན་འབྱུང་བའོ། །གཞི་ཤེས་ལ་གཉིས་ཏེ། འཁྲུལ་པའི་གཞི་འཁོར་འདས་གཉིས། འཁོར་བ་སྤངས་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ལྟ་བསྒོམ་སྤྱོད་པ་རྒྱུད་ལ་བརྟེན་པས་སྤང་བྱ་ཉོན་མོངས་པ་ལ་སོགས་པ་འགག་པ་འཁོར་བ་སྤོང་བར་འདོད་པའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་གཞི་ཤེས་འཁོར་བ་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་པས་མཐའ་གཉིས་གང་ལ་ཡང་མི་གནས། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་མཚན་མར་མི་འཛིན། ལྟ་བ་སྤྱོད་པ་འབྲས་བུ་གསུམ་མཚན་མར་མི་འཛིན་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པས་གཟུགས་དང་གཟུགས་ཀྱི་རྒྱུད་གང་ལ་ཡང་མི་སྦྱོར། རྣམ་པ་གང་གིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་མི་བྱེད་པའོ། །གཞི་ཤེས་ཀྱི་ཆོས་དགུ་འཁོར་བ་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་པས་བདག་ཉིད་དེར་མི་ཞེན་པར་སེམས་ ཅན་ལ་འཆི་འཕོ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པའོ། །རྣམ་ཀུན་མངོན་རྫོགས་ནི་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བ་གཉིས་སོ། །ཟབ་པ་ནི་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་ལ་སོགས་པ་གང་ལ་ཡང་མི་བརྩོན། །སྦྱོར་བས་ཆོས་སྐུ་སྲིད་པ་དང་ཞི་བ་མཉམ་པ་ཉིད་དོ། །རྣམ་པ་རྒྱ་ཆེ་བ་ནི་སྦྱོར་བ་ལ་ཕན་ཡོན་གྱི་རྣམ་པ་དང༌། སྐྱོན་གྱི་རྣམ་པ་དང༌། སྦྱོར་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་དང༌། སྦྱོར་བ་ཉམས་སུ་ལེན་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་ཐ་དད་པ་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་ལྔས་ཐར་པའི་ཆ་མཐུན་གྱི་རྣམ་པ་དང༌། སྡིག་པ་སྤང་ཞིང་དགེ་བ་སྒྲུབ་པ་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་རྣམ་པ་དང༌། སྦྱོར་བ་མཐར་ཕྱིན་མ་ཕྱིན་རྟགས་ཀྱི་རྣམ་པ་དང༌། སྦྱོར་བའི་ཕན་ཡོན་ཞིང་དག་པ་ཐབས་ལ་མཁས་པའི་རྣམ་པའོ། །རྣམ་ཀུན་མངོན་རྫོགས་ཀྱི་ཆོས་བཅུ་གཅིག་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་གང་ལ་ཡང་མི་གནས་པ་རྒྱུད་ལ་སྦྱར་བས་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བའི་རྣམ་པར་འཆར་བའོ། །རྩེ་མོ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ནི་རྣམ་ཀུན་མངོན་རྫོགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ལས་བོགས་ཕྱུང་བ་ལས་རྟགས་བཅུ་གཉིས། དགེ་བའི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་འཕེལ། ཐེག་པ་ཆེན་པོར་ངེས། སེམས་ཀུན་དུ་གནས་པའི་སྦྱོར་ལམ་གྱི་རྩེ་མོའོ། །མཐོང་ལམ་བསྒོམ་ལམ་བར་ཆད་མེད་པ་གསུམ་ནི་མཉམ་གཞག་ལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་དང༌། དེའི་ཕན་ཡོན་ནོ། །མཉམ་པར་མ་བཞག་པ་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཟིན་ནས་རྟོགས་པ་ལ་སྐྱེད་འབྱུང་བའོ། །མཐར་གྱིས་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རིམ་གྱིས་འཆར་བའོ། །སྐད་ཅིག་མ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཅིག་ཅར་དུ་རྫོགས་པའོ། །སྐབས་ཐ་མ
Chinese
以证悟后所得之二利而修持，故能产生利益。基智有二：一是迷乱之基，即轮回与涅槃二者；二是欲舍弃轮回而获得涅槃，需依般若波罗蜜多之见、修、行于自相续，从而断除所断之烦恼等，此即欲舍弃轮回者。菩萨之基智，乃了知轮回无自性，故不落于任何二边。不执著般若波罗蜜多之相，见、行、果三者亦不执著其相，因诸法皆无自性，故不与色及色之因相合。不以任何方式生起我慢。基智之九法，乃了知轮回无自性，故不执著于自身，而为众生示现生死等。 现观俱圆者，有深广二者。深者，于蕴、界等任何法皆不勤作。以修持故，法身即轮回与寂灭平等性。广者，乃修持之利益相、过患相、修持之体性相、修持之不同方便等，以五根而得解脱分之相，断恶行善之决定相，修持圆满与否之征相，修持之利益为净土及善巧方便之相。现观俱圆之十一法，乃不执著于蕴等任何法，将其与自相续相结合，从而显现深广之相。 顶加行现证者，乃从现观俱圆之修持中提取精华，从而使十二征相、十六善法得以增长，并确定为大乘，此乃心安住之加行道之顶峰。见道、修道、无间道三者，乃于等持中不分别，及其利益。未入等持者，乃六度为智慧所摄持，从而生起证悟。渐次者，乃因诸法皆不可得，故般若波罗蜜多渐次显现。刹那者，乃因诸法皆无自性，故般若波罗蜜多等一时圆满。 末尾。
English
Benefits arise from practicing with the two gains obtained after realization. The foundational wisdom has two aspects: the basis of delusion, which is both samsara and nirvana; and the means to abandon samsara and attain nirvana, which relies on the view, meditation, and conduct of the Prajnaparamita within one's own continuum, thereby ceasing the afflictions and so forth that are to be abandoned, which is the desire to abandon samsara. The foundational wisdom of a Bodhisattva is knowing that samsara is without inherent existence, thus not abiding in either of the two extremes. They do not grasp at the characteristics of the Prajnaparamita, nor do they grasp at the characteristics of the three: view, conduct, and result. Because all phenomena are without inherent existence, they do not associate with form or the cause of form. They do not become arrogant in any way. The nine aspects of foundational wisdom are knowing that samsara is without inherent existence, thus not being attached to oneself, and showing beings death, transmigration, and so forth. Complete realization of all aspects is twofold: profound and vast. Profound is not striving in any way with the aggregates, elements, and so forth. Through practice, the Dharmakaya is the equality of existence and peace. The vast aspect includes the aspects of the benefits of practice, the aspects of faults, the aspects of the characteristics of practice, the different means of engaging in practice, and so forth. With the five faculties, there are aspects of the factors conducive to liberation, aspects of definitively distinguishing between abandoning evil and accomplishing virtue, aspects of the signs of whether practice is complete or incomplete, and aspects of the benefits of practice, such as pure lands and skillful means. The eleven aspects of the complete realization of all aspects are not abiding in any of the aggregates and so forth, but applying them to one's own continuum, thereby manifesting the profound and vast aspects. The peak realization is extracting the essence from the practice of complete realization of all aspects, thereby increasing the twelve signs and sixteen virtues. It is determined to be the Mahayana, and it is the peak of the path of joining where the mind abides in all ways. The three: the path of seeing, the path of meditation, and the path of no obstruction, are non-conceptualization in equipoise and its benefits. Non-equipoise is when the six perfections are grasped by wisdom, thereby giving rise to realization. Gradual is when the Prajnaparamita gradually manifests because all phenomena are unattainable. Instantaneous is when all phenomena are without inherent existence, thus the Prajnaparamita and so forth are perfected all at once. The end.
Tibetan
་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་མཐར་ཕྱིན་པའོ། །དེ་རྣམས་ཀྱི་དོན་ཡང་བསྡུ་ན་ཀུན་རྫོབ་དང༌། དོན་དམ་པ་གཉིས་ལས། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་དང༌། མཉམ་པར་མ་བཞག་པ་དང༌། རྒྱ་ཆེ་བ་དང༌། ཐབས་ཀྱི་ཆ་ཐམས་ཅད་ནི་ཀུན་རྫོབ་བོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པ་དང༌། མཉམ་པར་བཞག་པ་དང༌། ཟབ་པ་དང༌། སྐྱེ་མེད་ལ་སོགས་པ་དང༌། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ནི་དོན་དམ་པའོ། །བདེན་པ་གཉིས་ཀྱང་ལྟོས་ནས་བཞག་པ་ལས་ངོ་བོས་སྒྲུབ་པ་ནི་མེད་དེ། སྐྱེ་བ་དང༌། འགག་པ་དང༌། མཚན་ཉིད་དང༌། མཚན་གཞི་དང༌། སྤྱི་དང༌། བྱེ་བྲག་དང༌། གཟུང་བ་དང༌། འཛིན་པ་ལ་སོགས་པ་གཉིས་དང༌། གསུམ་ལ་སོགས་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོན་ལ་དབྱེར་མེད་ཡིན་གྱི་དུ་མ་རོ་གཅིག་ཤེས་པར་གྱིས། བརྗོད་པར་བྱ་བའི་ དོན་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ལྡེ་མིག་སྟེ་གཉིས་པའོ།། །།མཚོན་པར་བྱེད་པའི་དཔེ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ཀྱིས་བསྟན་པ་ལས། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དཔེ་ལྔ་ལས་དང་པོ་ནི། ཆུ་ཀླུང་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀླུའི་བདག་པོ་མ་དྲོས་པའི་མཐུ་ཡིན་པའི་དཔེས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སངས་རྒྱས་ཉག་གཅིག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་ཡང༌། ཉན་ཐོས་དང་རང་རྒྱལ་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལ་སྣང་བས་བྱིན་རླབས་ཀྱི་བརྒྱུད་པ་མ་ཆད་པར་བསྟན། སྒྱུ་མ་གཞན་དང་ཕུང་པོ་གཞན་དུ་མི་བྱེད་པའི་དཔེས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པས་བདེན་བརྫུན་དབྱེར་མེད་པར་བསྟན། རྫ་སོ་མ་བཏང་བར་ཆུས་རེག་པའི་དཔེས་ཐབས་མི་མཁས་པའི་གང་ཟག་སྡིག་པའི་གྲོགས་པོས་ཟིན་ན་བརླག་པར་བསྟན། སྒྱུ་མ་མཁན་གྱིས་བཞི་མདོར་སྤྲུལ་ནས་དམྱལ་བ་དང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསྟན་པའི་དཔེས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པས་འཇིགས་པ་དང་ཞེན་པ་ནི་སྐྱེ་བར་བསྟན། མི་ཤི་དེའི་འགྲོ་རྒྱུ་མེད་པའི་དཔེས་བུད་ཤིང་ལས་མེ་ལོགས་སུ་མ་གྲུབ་པས་འཁོར་བ་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་པ་ལས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་འགྲོ་རྒྱུ་མེད་པར་བསྟན་ནོ། །ལམ་ཤེས་ལ་དཔེ་བཅུ་དགུ་ལས། དང་པོ་འདྲེན་པ་འདུས་མ་བྱས་ལ་མི་གནས་ཞེས་པས་སངས་རྒྱས་གང་ལ་ཡང་མི་གནས་པའི་དཔེས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གང་ལ་ཡང་མི་གནས་པར་བསྟན། ཚུ་རོལ་ཕ་རོལ་འགྲོ་ངོགས་མ་མཐོང་ཞེས་པས་མཐའ་མ་མཐོང་བའི་བྱའི་དཔེས་ཡུམ་ལ་སྤྱོད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་མི་མཐོང་བར་བསྟན། ཆོས་འཆད་པ་དང་ཉན་པ་ནས་བཟུང་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བར་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་བསྟན
Chinese
是诸法皆无自性而至究竟。若总摄彼等之义，则为世俗与胜义二者。六度、不平等、广大及方便之分皆为世俗。诸法无自性、平等、甚深、无生等及无分别则为胜义。然二谛亦是观待而安立，以自性成立则无有。生与灭、体相与所依、总与别、所取与能取等二者与三者等一切法，于义无别，当知多为一味。此为抉择所说义之钥匙，即第二。以一百零八譬喻显示之。其中，一切相智之五喻中之第一为：譬如所有江河皆为龙王不热恼之威力，般若波罗蜜多虽是唯一佛陀之行境，然声闻、独觉、异生亦能见之，故显示加持之传承未断绝。如幻师不将幻化作他物，亦不将蕴作他物之譬喻，显示菩萨行于般若波罗蜜多时，真假无别。如陶器未烧而触水之譬喻，显示不善巧方便之人若为恶友所执持则遭毁灭。如幻师于十字路口变现地狱与波罗蜜多之譬喻，显示菩萨行于般若波罗蜜多时，怖畏与贪执皆生起。如人死后无有去处之譬喻，显示木柴中之火未单独成立，故知轮回无自性，涅槃亦无有去处。于知路之十九譬喻中，第一，如引导者不住于无为法，显示佛陀不住于任何处，般若波罗蜜多亦不住于任何处。如不见此岸彼岸之中流之譬喻，显示行于般若波罗蜜多之菩萨不见常断之边。从说法与听法乃至涅槃皆如幻化般显示。
English
These are all dharmas that are ultimately without inherent existence. If we summarize the meaning of these, there are two: conventional and ultimate. The six perfections, non-equanimity, vastness, and all aspects of skillful means are conventional. All dharmas without inherent existence, equanimity, profundity, unborn, and so forth, and non-conceptualization are ultimate. However, the two truths are also established in dependence, and there is no establishment by essence. Birth and cessation, characteristics and basis, general and specific, object and subject, and so forth, all dharmas such as two and three are without difference in meaning, and you should know that many are of one taste. This is the key to determining the meaning to be expressed, the second. Among the one hundred and eight examples that illustrate it, the first of the five examples of omniscience is: Just as all the rivers are the power of the dragon king Anavatapta, the Prajnaparamita is the realm of activity of the single Buddha, but it is also visible to Shravakas, Pratyekabuddhas, and ordinary beings, thus showing that the lineage of blessings is unbroken. The example of a magician not making an illusion into something else, nor making a skandha into something else, shows that when a Bodhisattva practices the Prajnaparamita, there is no distinction between truth and falsehood. The example of a clay pot touching water without being fired shows that a person who is not skilled in means will be destroyed if they are seized by evil friends. The example of a magician transforming into hell and Paramita at a crossroads shows that when a Bodhisattva practices the Prajnaparamita, fear and attachment arise. The example of a dead person having nowhere to go shows that fire is not formed separately from firewood, so knowing that Samsara has no inherent existence, Nirvana has nowhere to go. Among the nineteen examples of knowing the path, the first is: Just as the guide does not abide in the unconditioned, showing that the Buddha does not abide anywhere, the Prajnaparamita also does not abide anywhere. The example of not seeing the middle stream between this shore and the other shore shows that the Bodhisattva who practices the Prajnaparamita does not see the extremes of permanence and annihilation. From teaching and listening to the Dharma to Nirvana, it is shown to be like an illusion.