Tibetan
་བྱ་རྩོམ་པའི་དགོས་པའོ། །ཞེས་ཏེ། བགྲོད་པར་བྱ་བས་ལམ་ཞེས་པ་སྟེ། གཙོ་བོ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པ་ཡི། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཐོབ་པའི། །རིན་ཆེན་སྒྲོམ་ཕྱེ་ལྟ་བུ་ལ། །སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་ཡང་དག་བརྗོད། །ཅེས་སོ། །འདིས་བགྲོད་པར་བྱེད་ཅེས་པས་ན་ལམ་རྣམས་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ཕལ་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དེ་ཁོངས་སུ་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་མངོན་པར་རྟོགས་པ་དྲུག་འདུས་པའོ། །དེ་ལྟར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་བརྒྱད་ཀྱི་ངོ་བོའི་ལམ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་མདོ་སྡེ་རིན་པོ་ཆེ་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཁོང་དུ་མི་ཆུད་པས་ན་བློ་དང་ལྡན་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་སོ། །མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་ཞེས་པ་ནི་དགོས་པའི་ཡང་དགོས་པའོ། །དེ་ཡང་མདོའི་དོན་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཐོས་པ་ཉིད་བསམ་པས་དྲན་པ་ལ་བཞག་ཅིང༌། ཆོས་ནི་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་གདམས་ངག་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་བཅུའི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་བརྒྱད་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་དེའི་སྤྱོད་པ་སྤྱད་པ་རྣམས་ཀྱིས་བདེ་བླག་ཏུ་རྗེས་སུ་གནས་པར་འགྱུར་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཐོབ་པ་བྱེད་པའི་ཐབས་ལ་རྗེས་སུ་གནས་པ་ནི་མདོ་བརྩམ་པའི་དགོས་པའོ། །འབྲེལ་པ་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་དང༌། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་དེ་གོ་སླ་བ་ཁོ་ནའོ། །འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བསྡུ་བར་བྱ་ཞེས་པ་སྟེ། གླེང་ གཞིའི་གོ་སྐབས་ཡིན་གྱི་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མདོ་སྡེའི་ལུས་ཉིད་འདི་སྐད་དུའོ། །བདག་གིས་ནི་མངོན་སུམ་དུ་ཐོས་པ་སྟེ། བླ་མ་ལས་ཕན་ཚུན་བརྒྱུད་པས་མ་ཡིན་པའོ། །དེ་ལྟར་འདིར་གླེང་བསླང་བ་བསྟན་པའི་རྗེས་སུ་གླེང་གཞི་དང་དུས་གང་དང་ཡུལ་དང་སྟོན་པ་པོ་དང་འཁོར་གྱིས་འདུས་པ་སྟེ། དེ་ལ་དུས་གཅིག་ན་ཞེས་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ་ཇི་སྲིད་དུ་ཀུན་དགའ་བོ་ཞེས་པའི་བར་ནི་གོ་སྐབས་ལ། དེ་ནས་ཡང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ལྷག་མ་མ་ལུས་པ་ནི་མདོ་སྡེའི་ལུས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འདི་ཉིད་གསུངས་ཞེས
Chinese
是为造论之必要。所谓“行”即是道路，主要指证得一切相智，也就是诸佛的法身。如《现观庄严论》所说：“断除一切障，获得一切相，如启宝箧般，如实说为佛。”因此，“行”是指道路，是成佛之因，是属于一切相智的范畴，其中包含了六种现观。因此，具有因果性质的八种现观之自性道，是般若波罗蜜多经所诠释的对境，由于非菩萨不能理解，所以有智慧者即是菩萨。所谓“现证”，是必要的必要。也就是说，经中所说的对境，通过听闻，以思惟忆念，并将法——包括发心和诀窍等十种——归入八种现观之中，通过修习这些现观，就能轻易地随顺安住，因此，随顺安住于获得对境之方便，就是造论的必要。关系是指所诠释的对境和能诠释的法之体性，以及所要证得的果和能证得的因之体性，这很容易理解。所谓“如是”，是指如实地收集，是开场白的机会，而不是概括，而是经部的本身就是“如是”。“我”是指亲身听闻，而不是通过上师之间的传承。因此，在此处，在展示了开场白之后，就是开场白的机会，以及时间、地点、说法者和眷属的聚集。其中，“一时”到“阿难陀”之间是开场白的机会。然后，从“又”等开始的概括，以及世尊如此开示等其余部分，都是经部的本身。为什么世尊要宣说此法呢？
English
This is the necessity of composing the treatise. "Going" means the path, mainly referring to attaining all-knowingness, which is the Dharmakaya of all Buddhas. As stated in the Ornament for Clear Realization: "Having abandoned all obscurations, having attained all aspects, like opening a precious casket, it is truly said to be the Buddha." Therefore, "going" refers to the path, which is the cause of becoming a Buddha, and belongs to the category of all-knowingness, which includes the six clear realizations. Therefore, the nature of the eight clear realizations, which have the nature of cause and effect, is the object of explanation in the Prajnaparamita Sutra. Since non-Bodhisattvas cannot understand it, those with wisdom are Bodhisattvas. "Manifestly realize" is the necessity of necessity. That is to say, the object of explanation in the sutra, through hearing, is kept in mind through thinking, and the Dharma—including the ten types such as generating the mind of enlightenment and key instructions—is included in the eight clear realizations. By practicing these clear realizations, one can easily abide accordingly. Therefore, abiding accordingly in the means of obtaining the object of explanation is the necessity of composing the treatise. The relationship refers to the nature of the object to be explained and the Dharma that can explain it, as well as the nature of the result to be attained and the cause that can attain it, which is easy to understand. "Thus" means to collect as it is, which is the opportunity for the opening remarks, not a summary, but the body of the sutra itself is "Thus." "I" means personally hearing, not through the transmission between teachers. Therefore, here, after showing the opening remarks, it is the opportunity for the opening remarks, as well as the gathering of time, place, speaker, and retinue. Among them, "At one time" to "Ananda" is the opportunity for the opening remarks. Then, the summary starting from "Again," and the remaining parts such as "The Blessed One thus taught," are the body of the sutra itself. Why did the Blessed One proclaim this Dharma?
Tibetan
་མ་བསྟན་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པས་དོན་དམ་པར་ནི་བསྟན་པ་མི་སྲིད་ཅེས་པ་ལ་དགོངས་ལ། བསྟན་པའི་སྣང་བ་ནི་གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱི་བསོད་ནམས་དང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་གྱི་བདག་པོ་ཡིས་སོ། །གང་དུ་བྱས་པ་དང་ཐོས་པའི་ཁྱད་པར་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དུས་གཅིག་ནི་དུས་གཅིག་ལ་སྟེ་འདིས་ནི་གདུལ་བྱ་རྣམས་ཆོས་འདི་ལ་གུས་པ་བསྐྱེད་པའི་དོན་དང༌། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ལན་ཅིག་གསུངས་པ་ལ་བདག་ཉིད་ཐོས་པ་འཛིན་པ་ཉིད་དུ་གསལ་བར་བྱས་པའོ། །བདུད་བཞི་བཅོམ་པ་དང་ལྡན་པས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཏེ། ངེས་པར་བརྗོད་པ་ལན་ཕྱི་མའོ། །ཡང་ན་བདུད་བཞི་པོ་རྣམས་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བཅོམ་པས་ན་བཅོམ་པ་སྟེ། བྱེད་པའི་ངེས་པའི་ཚིག་ལན་ཕྱི་མའོ། །འབྱེད་པར་བྱེད་ཅེས་པས་བཅོམ་པ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དེ་དང་ལྡན་པས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་སམ། མངོན་པར་བསྟན་ཞེས་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སམ། བསྟན་པར་བྱེད་པ་ལ་ནི་རྒྱུ་རྣམས་ཁོ་ན་བྱེད་པ་ཉིད་རྣམ་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཚོགས་པ་དབང་ཕྱུག་དང་གཟུགས་བཟང་དང་གྲགས་པ་དང་དཔལ་དང་ཡེ་ཤེས་དང་བརྩོན་འགྲུས་དང་དྲུག་གོ །དེ་ལ་དབང་ཕྱུག་ནི་གཞན་དབང་མ་ཡིན་པ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེའི་ཚོགས་པས་བག་ཆགས་དང་བཅས་པའི་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་ཀྱི་ཚོགས་པ་ནི་བླ་ན་མེད་པའི་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཀྱིས་ལྷམ་མེ་བའི་ སྐའི་ཕྱིར་རོ། །གྲགས་པའི་ཚོགས་པ་ནི་ཕྱོགས་སུ་སྒྲ་ཆེན་པོའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཡང་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མང་པོ་གང་གི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་དེ་ནི་དཔལ་གྱི་ཚོགས་པ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་པ་ཐམས་ཅད་ལ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱི་དཔལ་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་པ་ནི་ཐམས་ཅད་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དག་ཅིང་མ་ཆགས་ཤིང་མ་ཐོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ཚོགས་པ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཞན་གྱི་དོན་ལ་རྟག་པར་མི་དགའ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཞུགས་སོ་ཞེས་པ་ནི་འདིར་སོ་སོར་སྡུད་པར་བྱེད་ཅིང་སེམས་ཅན་འདིས་འདྲེན་པར་བྱེད་ཅེས་པས་ཆོ་འཕྲུལ་ལ། ཆོ་འཕྲུལ་དེ་ཉིད་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། རྫུ་འཕྲུལ་དང༌། གཞན་གྱི་སེམས་ཤེས་པ་དང༌། ཟག་པ་ཟད་པ་ཤེས་པའོ། །དེ་ལ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་ཆོ་འཕྲུལ་གྱིས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་ཤིང་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་ཆོས་སྟོན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཀུན་བརྗོད་པའི་ཆོ་འཕྲུལ
Chinese
未曾开示，是指世尊没有分别念，从胜义谛上来说，开示是不可能的。开示的显现，是所化众生的福德和世尊往昔愿力的力量。应当宣说听闻的差别：一次又一次，这是为了让所化众生对这个法生起恭敬心。世尊说一次，就清楚地表明自己是听闻受持者。因为具有战胜四魔的能力，所以是世尊。这是词源解释的后一种说法。或者说，四魔被智慧战胜，所以是战胜者。这是动词词源解释的后一种说法。因为能辨别，所以是战胜者。因为具有般若波罗蜜多，所以是世尊。或者因为显现，所以是世尊。对于开示，只是诸因在起作用，因为是这样认为的。也就是指功德圆满，即权势、美貌、名声、光辉、智慧和精进这六种。其中，权势是指不为他力所制，因为世尊的功德圆满已经断除了包括习气在内的一切障碍。美貌的功德圆满是指无与伦比的妙相和随好庄严。名声的功德圆满是指四处传播的巨大声名。凡是众多圆满功德所依之处，就是光辉的功德圆满，因为能使一切世间众生获得超世间的圆满功德之乐。智慧的功德圆满是指从一切方面来说，具有清净、无染、无碍的智慧。精进的功德圆满是指在一切方面，永远不厌倦为他人谋利。安住，是指在这里分别聚集，并以有情来引导，这就是神变。神变本身有三种：神足变、知他人心和知漏尽。其中，以各种各样的神足变来显示超世间和稀有的法，以及教诫的神变。
English
Not having taught refers to the fact that the Bhagavan has no conceptualization, and from the ultimate point of view, teaching is impossible. The appearance of teaching is due to the merit of the beings to be tamed and the power of the Bhagavan's previous aspirations. The difference between having done and having heard should be explained: one time is one time, which is for the purpose of arousing respect for this Dharma in the beings to be tamed. The Bhagavan's one-time speech clearly shows that he himself is the one who hears and holds. Because he possesses the ability to conquer the four maras, he is the Bhagavan. This is the latter explanation of the etymology. Or, the four maras are conquered by wisdom, so he is the conqueror. This is the latter explanation of the verbal etymology. Because it distinguishes, it is the conqueror. Because he possesses the Prajnaparamita, he is the Bhagavan. Or, because he manifests, he is the Bhagavan. For teaching, only the causes are acting, because it is thought to be so. That is, the perfection of qualities, namely power, beauty, fame, splendor, wisdom, and diligence, are six. Among them, power means not being subject to the power of others, because the Bhagavan's perfection of qualities has eliminated all obstacles, including habitual tendencies. The perfection of beauty is the unparalleled marks and adornments. The perfection of fame is the great fame that spreads in all directions. Whatever is the basis of many perfections is the perfection of splendor, because it makes all sentient beings in the world enjoy the bliss of transcendent perfections. The perfection of wisdom means having pure, undefiled, and unobstructed wisdom in all aspects. The perfection of diligence means never being tired of benefiting others in all aspects. Abiding means gathering separately here and guiding with sentient beings, which is the miracle. The miracle itself has three types: the miracle of supernatural abilities, knowing the minds of others, and knowing the exhaustion of outflows. Among them, the miracle of various supernatural abilities shows the transcendent and rare Dharma, and the miracle of instruction.