Tibetan
་ཟིང་དང༌། ཆོས་དང༌། ཡན་ལག་དང༌། ཉིད་ལག་ཐམས་ཅད་གཏོང་ན་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཡིད་ལ་བྱའོ། །ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་འདི་ནི་གཏོང་བ་རྗེས་སུ་དྲན་པའོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ན་གང་རྒྱལ་ཆེན་བཞིའི་རིས་ནས། གཞན་འཕྲུལ་དབང་བྱེད་ཀྱི་བར་དུ་སྐྱེས་པའི་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་ལྷ་དེ་དག་ནི་མེད་དེ། དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །ཡིད་ལ་བྱེད་པར་རྗེས་སུ་དྲན་པ་འདི་ནི་ལྷ་རྗེས་སུ་དྲན་པའོ། །འདི་ནི་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དྲུག་པ་སྟེ། རྗེས་སུ་དྲན་པ་དྲུག་གི་མཐར་གྱིས་པའི་བྱ་བའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་རྗེས་སུ་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཏེ་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང༌། སྐྱེ་མཆེད་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་དང༌། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནས། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བར་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོ། །དེ་དག་འབྱུང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྱུང་བ་མེད་པར་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཐར་གྱིས་པའི་བྱ་བར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། འབྱུང་བ་མེད་པ་ནི་འབྱུང་བ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ། དེ་ལྟར་ན་དེ་དག་ནི་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ། གང་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དེ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ན། དང་པོ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ལ་བརྟེན་ནས། དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ལ་མོས་པར་བྱས་ཏེ། དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བཞི་དང༌། ཡང་དག་པར་སྤོང་བ་བཞི་ནས། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་ལ་སྒོམ་པར་བྱེད་དོ། །དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཡང་དག་པར་རྟོགས་ནས། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་སྐོར་བར་བྱེད་ཅིང༌། ཐེག་པ་གསུམ་གྱིས་འཁོར་བ་ལས་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྒྲོལ་བར་བྱེད་དེ། འདི་ནི་ཆོས་རྣམས་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་མཐར་གྱིས་པའི་བྱ་བ་སྟེ་བཅུ་གསུམ་པ་བསྟན་ཏོ། །དེའི་འོག་ཏུ་རྒོལ་བ་རང་གིས་བརྟགས་ནས་ལན་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་སྒོམ་པར་བྱེད་ན། དེ་སྒོམ་པ་ནི་འབྲས་བུ་མེད་དེ་རྟའི་རྭ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒོལ་བའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་འགྱུར་བ་མེད་པ་དང་ མཉམ་པ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལན་གསུངས་ཏེ། འགྱུར་བ་མེད་པ་ནི་ཆོས་དབྱིངས་སོ། །དེ་དང་མཉམ་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དེ། མ་བསྒོམས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ཞིང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་དམིགས་ནས། འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུར་འགྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཞེས་བརྗོད་ན། དེའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་མེད་པར་འགྱུར། སོ་སོ་རང་རིག་པ་ཞེས་བྱ་བས་བདག་དང༌། རྣམ་པར་རིག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེའི་ཕྱིར་འཛིན་པ་ཡོད་པས་གཟུང་བ་ཡང་ཡོད་དེ། དེས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་མི་རིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒོལ་བའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པ་དང༌། རྣམ་པར་རིག་པ་མེད་པར་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྗེས་སུ་རྟོགས་པས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ལན་གསུངས་ཏེ། བདག་མེད་པ་དང་རྣམ་པར་རིག་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། བདག་གི་མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་བདག་མེད་པའི་རྣམ་པའོ། །གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རིག་པ་མེད་པའོ། །ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྗེས་སུ་རྟོགས་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚད་མས་ཡིད་ཆེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་ནི་རྟག་པ་གཅིག་པའི་ངོ་བོ་ཤེས་པ་ཡིན་ལ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བདག་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྲུབ་པོ། །གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱིར་ཡང་རྣམ་པར་རིག་པའི་རྣམ་པ་ཡང་མ་གྲུབ་སྟེ། དེ་ནི་འཛིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཛིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་གཟུང་བ་ཡང་མེད་དེ། དེས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པར་གྲུབ་པོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དེ་ཉིད་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་བརྗོད་པ་འཇིག་རྟེན་ན་ཡང་ཡོད་ལ་ཉན་པ་རྣམས་ལ་ཡང་མི་སླུ་བའི་ཐ་སྙད་ཡོད་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པ་དེ་དག་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒོལ་བའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་མིང་ཙམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ལན་གསུངས་སོ། །དོན་གྱིས་སྟོང་པའི་མིང་ནི་མིང་ཙམ་མོ། །དེས་ཆོས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་བརྗོད་པ་ན་བློའི་རྣམ་པ་དེ་དག་ལ་དོན་མེད་དོ། །ཕྱི་རོལ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པས་ཕྱི་རོལ་ ཉིད་དུ་འཇུག་པའི་ཡང་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཉིད་ཀྱང་མེད་དེ། ཕྱི་རོལ་མེད་ཀྱང་སྒྲ་ལས་དོན་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བློ་ཉིད་སྒྲ་ལས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོར་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། དེ་དག་ནི་དེ་ལ་དོན་གྱི་དངོས་པོ་མེད་དེ་གཞན་དུ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་མི་དད་ན་ནི་བློ་དང་ལྡན་པས་ཀྱང་དོན་ཐོབ་པས་མི་སླུ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་གྱི་དངོས་པོ་མེད་པས་མིང་ཙམ་དང་ཐ་སྙད་གདགས་པ་ཙམ་གྱིས་བརྗོད་དོ། །གལ་ཏེ་རེ་ཞིག་ཐ་སྙད་ཙམ་ནི་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། ཐ་སྙད་གདགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་
Chinese
以及贪婪、嗔恨、愚痴和嫉妒，如果舍弃所有这些，就应当意念为无实性的自性。不意念此，即是随念舍弃。当他修行般若波罗蜜多时，那些从四大天王众生，乃至他化自在天之间出生的，进入相续的诸天，都是不存在的，是无实性的自性。意念而随念此，即是随念天。这是第六随念，是六随念的次第行。由于一切法无生，因此应当随知般若波罗蜜多，所谓执著自相之法，即蕴、界、处、菩提分、波罗蜜多，乃至一切相智，都是一切法。所谓“由于彼等无生”，即是了知无生。应当了知次第行，无生即是无生的自性，如是彼等是无自性，何者无自性，彼即是无实有。当他修行般若波罗蜜多时，首先依于发心，对无实性自性的诸法生起信解，从四念住、四正断，乃至一切相智之间进行修习。如实通达无实性自性的诸法后，便转法轮，以三乘从轮回中完全救度众生，此即是诸法无实性自性的次第行，即已宣说了第十三。其后，应由论敌自己观察后进行回答，如果以无实性自性修习般若波罗蜜多等，则此修习是无果的，犹如马角，这是论敌之言。回答说一切法无变和无等，无变即是法界。与彼相等即是一切法，仅仅不修是不行的，
English
And greed, hatred, delusion, and jealousy, if all these are abandoned, one should contemplate the nature of non-substantiality. Not contemplating this is mindfulness of abandonment. When he practices the Perfection of Wisdom, those gods who are born from the retinue of the Four Great Kings up to the Others' Emanating Power, who have entered the continuum, are non-existent, they are the nature of non-substantiality. To contemplate and recollect this is to recollect the gods. This is the sixth recollection, the gradual activity of the six recollections. Since all dharmas are unborn, therefore one should realize the Perfection of Wisdom, so-called dharmas that grasp their own characteristics, namely the aggregates, elements, sense bases, limbs of enlightenment, perfections, up to all-knowing wisdom, are all dharmas. The statement "since they are unborn" means to know that they are unborn. One should realize the gradual activity, unborn is the nature of unborn, thus they are of no nature, and what has no nature is non-substantial. When he practices the Perfection of Wisdom, first relying on the generation of the mind of enlightenment, he generates faith in the dharmas of the nature of non-substantiality, and cultivates from the four mindfulnesses, the four correct abandonments, up to all-knowingness. Having truly understood the dharmas of the nature of non-substantiality, he turns the wheel of Dharma and completely liberates beings from samsara through the three vehicles, this is the gradual activity of the nature of non-substantiality of all dharmas, which is the thirteenth that has been taught. After that, the opponent should examine himself and give an answer, if one cultivates the Perfection of Wisdom and so on with the nature of non-substantiality, then this cultivation is fruitless, like a horse's horn, this is the opponent's statement. The answer is that all dharmas are immutable and unequal, immutable is the Dharmadhatu. Equal to that is all dharmas, it is not enough to just not cultivate,
Chinese
如果专注于法界，就会成为圣者的因。如果称其为法界，那么它就没有结果。被称为“各自自证”的，难道不是有我和识吗？因此，有能取就有所取。那么，认为“一切法无自性”是不合理的，这是辩论者提出的。而“一切法无我，以智慧证知无识”等等，则是回答。所谓“无我”和“无识”，是指远离我的体性，所以是无我的相。因为远离能取和所取，所以是无识。所谓“以智慧证知”，是因为以量成立而相信。我，是了知常一之自性，而色等不是如此。因此，成立无我。因为远离能取和所取，所以识的相也不成立，因为那是能取的体性。没有能取，也就没有所取。因此，一切法成立为无自性。以色等之名所表达的，就是色等。如果这些表达在世间也有，并且有不欺骗听者的名言，那么认为一切法无自性，这是辩论者提出的。而“一切法唯名”等等，则是回答。空无意义的名是唯名。因此，当表达所有这些法时，这些心的显现没有意义。因为认识到外境，所以又进入外境。外境的意义也没有，即使没有外境，也能从声音中理解意义。如果心从声音中认识到外境的事物，那么，对于这些事物来说，没有意义的实体，因为是其他不同的。如果不不同，那么即使具有智慧也能获得意义，就不会被欺骗。因此，因为没有意义的实体，所以仅仅以名称和假立名言来表达。如果暂时认为只有名言，那么，假立名言等等
English
If one focuses on the Dharmadhatu, it becomes the cause of the noble ones. If it is called the Dharmadhatu, then it has no result. Isn't it the case that what is called "self-awareness" has a self and consciousness? Therefore, if there is a grasper, there is also a grasped. So, the assertion that "all dharmas are without essence" is unreasonable, which is proposed by the opponent. And "all dharmas are without self, and consciousness is realized by wisdom" and so on, are the answers. The so-called "without self" and "without consciousness" mean that because they are separated from the characteristic of self, they are the aspect of selflessness. Because they are separated from the grasper and the grasped, they are without consciousness. The so-called "realized by wisdom" is because it is believed by valid cognition. The self is the knowledge of the nature of permanence and oneness, but form and so on are not like that. Therefore, the absence of self is established. Because it is separated from the grasper and the grasped, the aspect of consciousness is also not established, because that is the nature of the grasper. If there is no grasper, there is no grasped. Therefore, all dharmas are established as without essence. What is expressed by the sound of form and so on is form and so on. If these expressions also exist in the world, and there are terms that do not deceive the listeners, then the assertion that all dharmas are without essence is proposed by the opponent. And "all dharmas are mere names" and so on, are the answers. A name that is empty of meaning is a mere name. Therefore, when expressing all those dharmas, those appearances of mind have no meaning. Because it is recognized as external, it enters into the external again. The meaning of the external also does not exist, even if there is no external, meaning can be understood from sound. If the mind recognizes external objects from sound, then, for those objects, there is no substantial entity, because they are other and different. If they are not different, then even with intelligence, meaning can be obtained, and one will not be deceived. Therefore, because there is no substantial entity of meaning, it is expressed only by name and mere imputation of terms. If one temporarily thinks that there are only terms, then, the imputation of terms and so on.