Tibetan
རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །དེ་ཉིད་ནི། གལ་ཏེ་གཟུང་དོན་དེ་བཞིན་མེད། །དེ་དག་གང་གིས་འཛིན་པར་འདོད། །དེ་ལྟར་དེ་དག་འཛིན་པ་ཡི། །ངོ་བོ་སྟོང་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། འཛིན་པའི་ངོ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཛིན་པའི་ངོ་བོ་སེམས་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་གྱིས་སོ། །དེ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དག་གོ །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བླང་བར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འཇུག་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་ལ། གང་ཡང་འདིའི་དོར་བར་བྱ་བ་དེ་ནི་འདིའི་ལྡོག་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱོགས་ལ་བརྟེན་པ་གཟུང་ བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོ་ནི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་དག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས། གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་གོང་ཡན་ཆད་ཀྱིས་གསུངས་སོ། །གཉེན་པོ་ནི་གཉིས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་སུ་མི་འགྱུར་བ་དང་གཉིས་མེད་པའི་འདུ་ཤེས་སུ་མི་འགྱུར་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །ལྡོག་པའི་ཕྱོགས་ལ་བརྟེན་པར་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་པ་ནི་དེ་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཆོས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་གང་གསུངས་པའོ། །འདིར་ཁམས་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་རྣམས་དང༌། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ནི་ལྡོག་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེའི་གཉེན་པོ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའོ། །ལྷག་མ་ནི་ཞར་ལ་འོངས་པའོ། །འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོ་སེམས་ཅན་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ལ་བརྟེན་པ་ནི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དག་གི་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གིས་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་དང༌། འཕགས་པ་དག་གིས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གིས་སྤངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང༌། མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང༌། སྙིང་པོ་ལ་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་དེ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་གསང་གསུངས་སོ། །འདིར་དཔེ་ནི་སེམས་ཅན་ཚད་མེད་གྲང་མེད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་བཟླ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། དེའི་གཉེན་པོ་ནི་སེམས་ཅན་དེ་དག་ཤིན་ཏུ་དམིགས་སུ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ལྷག་མ་ནི་ཞར་ལ་འོངས་པའོ། །འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་པ་སེམས་ཅན་བཏགས་པར་ཡོད་པ་ལ་བརྟེན་པ་ནི་འཕགས་པ་དག་གིས་ཏེ། དེ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དག་གིས་མ་སྤངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང༌། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དག་ལ་དང་པོ་ཉིད་ཡོད་པའི
Chinese
是分别。那即是：如果所取义不存在，那些以何而执取？如是那些执取之，自性空性的体性。如是说。执取的自性，是指执取的自性是众生的自性。那些，是指执取的分别。菩萨所应取者，是趣入之品，任何此之应舍者，是此之相违品。于彼等趣入之品所依，所取的第一个分别是，从“不退转者们”等起，直至对治品之上方为止所说。对治是不转为二之想，以及不转为二无之想的般若波罗蜜多。于相违品所依，所取的第二个分别是，从“此后具寿”等起，直至“现证不分别之法而证菩提”之间所说。此处为三界所摄之诸法，以及声闻和独觉之法等是相违品。彼分别之对治是无分别。其余是顺便而来的。执取的第一个分别，所依众生实有，是凡夫们的，因彼等未舍故，而非圣者们的，因彼等已舍故，且是见道所应舍之位故。从“此后具寿舍利弗之子”等起，从“行于心要”至“行于般若波罗蜜多”之间所说。此处譬如说，无量无数不可思议之众生，当令完全脱离痛苦。其对治是，那些众生极其不可得等。其余是顺便而来的。执取的第二个分别，所依众生假有，是圣者们的，因彼声闻和独觉等未舍故，且凡夫们最初即有之
English
It is discrimination. That is: If the object of grasping does not exist as such, then by what do they grasp? Thus, those who grasp, their nature is the characteristic of emptiness. Thus it is said. The nature of grasping means that the nature of grasping is the nature of sentient beings. Those means the discriminations of grasping. Whatever a Bodhisattva should take is the aspect of entering, and whatever should be abandoned here is the opposite aspect of this. Relying on the aspect of entering into those, the first discrimination of what is grasped is from "those who do not turn back" etc., up to what is said up to the top of the antidote aspect. The antidote is the Prajnaparamita that does not turn into the perception of duality and does not turn into the perception of non-duality. Relying on the opposite aspect, the second discrimination of what is grasped is from "then the venerable one" etc., up to what is said between "manifestly and completely awaken to the Dharma of non-discrimination." Here, the Dharmas included in the three realms, and the Dharmas of the Hearers and Solitary Buddhas are the opposite aspects. The antidote to that discrimination is non-discrimination. The rest comes along the way. The first discrimination of grasping, relying on the substantial existence of sentient beings, is that of ordinary beings, because they have not abandoned it, and not that of noble ones, because they have abandoned it, and because it is the stage of what should be abandoned by seeing. From "then the venerable Sharadvatiputra" etc., from "acting on the essence" to "acting on the Prajnaparamita." Here, for example, countless, innumerable, and immeasurable sentient beings should be completely liberated from suffering. The antidote to that is that those sentient beings are extremely unattainable, etc. The rest comes along the way. The second discrimination of grasping, relying on the imputed existence of sentient beings, is that of the noble ones, because those Hearers and Solitary Buddhas have not abandoned it, and ordinary beings have it from the beginning.
Tibetan
་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས། དེ་ནི་གནས་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་གང་གསུངས་པ་སྟེ། དེ་ལ་དཔེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། གང་གི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་མཆིས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ལྷག་མ་ནི་ཞར་ལ་འོངས་པའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞི་པོ་འདི་ཡང་རྣམ་པ་དགུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་དེ་ལ་དང་པོ་རྣམ་པ་དགུ་གང་ཞེ་ན། ངོ་བོ་ཉིད་དང་རིགས་དང་ནི། །སྒྲུབ་པ་ཡང་དག་འགྲུབ་པ་དང༌། །ཤེས་པའི་དམིགས་པ་མ་འཁྲུལ་དང༌། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོ་དང༌། །རང་གི་རྟོགས་དང་བྱེད་པ་དང༌། །དེ་ཡི་ལས་བྱའི་འབྲས་བུ་དང༌། །འཇུག་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་རྟེན་ཅན་གྱི། །རྣམ་རྟོག་དེ་ནི་རྣམ་དགུར་འདོད། །ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། བྱེད་པ་དང་དེའི་ལས་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱེད་པ་དང་དེའི་ལས་དང་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །རྣམ་རྟོག་དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོའོ། །རྣམ་པ་དགུར་འདོད་པ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་གཟུང་བའི་ཡུལ་དགུའི་དབྱེ་བའི་སྒོ་ནས་རྣམ་པ་དགུར་བཞེད་དོ། །འཇུག་པའི་ཕྱོགས་ལ་བརྟེན་པ་དེ་ལ་དང་པོར་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དགུ་པོ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བླང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་དང་པོར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཉེན་པོ་དང་བཅས་པའི་དབང་དུ་མཛད་ནས། དེ་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་རབ་འབྱོར་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས། ཉེ་བར་གྱུར་ཏོ་སྙམ་ཡང་མི་བགྱིད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་གསུངས་པའོ། །གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་གཞུང་འདི་ཐམས་ཅད་ཞར་ལ་འོངས་པ་དང་བཅས་པ་སྟེ་མཐར་དེ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ནི་དོན་གྱིས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ངོ་བོ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཉིད་དེ། བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཉིད་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །དེ་བས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ནི་བསྲིང་པར་བྱ་ཞིང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ཉེ་བར་གྱུར་ཏོ་སྙམ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །འདིའི་འོག་ནས་མདོ་འདི་ལྟ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་བརྒྱད་ཀྱིས་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ནི་དངོས་སུ་གསུངས་སོ། །རིགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་
Chinese
因此之故。此后，世尊所说从“世尊”等开始，到“彼无处”为止。其中，例如菩萨摩诃萨等，以及其对治方面，如“世尊不存在”等。其余部分是顺带提及的。这四种分别念也是九种，如是说。那么，首先，这九种是什么呢？ 自性与种姓，以及，成就真实之成就，知之对境无错乱，不共品与对治，自之证悟与作用，彼之事业之果，入之品之所依，此分别念立为九。如是说，作用与彼之事业之果，是指作用与彼之事业和果的意思。此分别念，是指所取的第一个分别念。立为九种，是因为以彼之自性等所取的九种境之差别之门，而立为九种。依于入之品，其中首先，自性等九者，是菩萨所应取者之故。其中首先，就自性之分别念及其对治而言，从“此后，具寿善现”等开始，到“也不作是念”为止所说。对治方面的所有论述，都是顺带提及的，最终以“彼是世尊菩萨”等，从意义上说明了分别念。如是，菩萨的自性，即是发起菩提心本身。发起菩提心本身，即是自性。因此，菩萨摩诃萨，因为发起菩提心本身，所以声闻地和独觉地应当延缓，并且认为接近一切种智本身，这是自性的分别念。此后，以“此经如是”等八句，直接说明了对治方面。种姓等之相
English
Therefore. Then, what the Blessed One said, starting from "Bhagavan" and so on, up to "that is nowhere." Among them, for example, Bodhisattva Mahasattva, and its antidote side, such as "The Blessed One does not exist," and so on. The rest is mentioned incidentally. These four kinds of discrimination are also nine kinds, as it is said. So, first of all, what are these nine kinds? Self-nature and lineage, as well as, accomplishment of true achievement, object of knowledge without confusion, dissimilar aspects and antidote, one's own realization and action, the fruit of that action, the support of the category of entry, this discrimination is established as nine. It is said that action and the fruit of that action mean action and that action and fruit. This discrimination refers to the first discrimination of what is taken. It is established as nine kinds because it is established as nine kinds through the gate of the difference of the nine kinds of objects taken by its self-nature and so on. Relying on the category of entry, among them, first of all, the nine, including self-nature, are because they are what the Bodhisattva should take. Among them, first of all, in terms of the discrimination of self-nature and its antidote, what is said from "Then, Venerable Subhuti" and so on, to "and does not even think so." All the discourses on the antidote side are mentioned incidentally, and finally, with "That is the Blessed One Bodhisattva" and so on, the discriminations are explained in meaning. Thus, the self-nature of the Bodhisattva is the generation of the mind of enlightenment itself. The generation of the mind of enlightenment itself is self-nature. Therefore, the Bodhisattva Mahasattva, because of the generation of the mind of enlightenment itself, the Hearer's stage and the Solitary Buddha's stage should be delayed, and it is thought that it is close to the omniscient itself, this is the discrimination of self-nature. After this, with the eight sentences such as "This sutra is like this," the antidote side is directly explained. The aspect of lineage and so on.