Tibetan
ཕྱིར་སྙིང་པོ་བྱང་ཆུབ་ལ་སོགས་པ་དོན་དུ་གཉེར་བ་མེད་པ་དང༌། དོན་དམ་པའི་མཚན་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མེད་པ་དང༌། ཤེས་རབ་ཡོངས་སུ་ཉམ་ཆུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་བདུད་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་དང་དམིགས་པ་རྣམས་ལ་བཏགས་པའི་དངོས་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཛིན་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེས་བུ་བཏགས་པར་ཡོད་པའི་རྟེན་ཅན་གྱི་རྣམ་པ་དགུ་སྟེ། དེ་དག་ནི་མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་འཇུག་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱིས་སྤངས་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ནི་དགུ་ཕྲག་རྣམ་པ་བཞི་ཡིན་པས་དེ་དག་ཉིད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཡང་དགུ་ཕྲག་རྣམ་པ་བཞིར་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །དེའི་འོག་ཏུ་མཐོང་བའི་ལམ་དེ་ཉིད་རྒྱུ་གང་དང་བཅས་པས་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གསུངས་པ། བྱང་ཆུབ་ལ་གཞན་སྟོང་པ་དང༌། །དེ་ཡི་རྒྱུ་ནི་ཡོངས་གཏོད་ཉིད། །དེ་འཐོབ་བར་ཆད་མེད་པའི་རྒྱུ། །བསོད་ནམས་མང་པོའི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་བྱ་བའོ། །བདག་ཉིད་མཐོང་བའི་ལམ་ལ་གནས་ནས་གཞན་དག་ལ་དེ་དག་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པས་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལ་འགོད་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུ་ཁོ་ནར་གདུལ་བྱ་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་གཞུང་མི་ཉམས་ཤིང་འཕེལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སོ་སོར་གཏོད་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་འཐོབ་པ་ལ་བར་ཆད་མེད་པའི་རྒྱུ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རང་གི་བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་པ་བསོད་ནམས་ཆེན་པོའི་མཚན་ཉིད་དེ། དེའི་རྒྱུ་ཚིགས་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་དེ་ལྟ་བུ་ལས་ཐོབ་པའི་བྱང་ཆུབ་དེ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་འབྲས་བུའི་བདག་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་གསུངས་པ། དྲི་མ་ཟད་དང་མི་སྐྱེ་བའི། །ཡེ་ཤེས་བྱང་ཆུབ་ཅེས་བརྗོད་དེ། །ཟད་མེད་སྐྱེ་མེད་ཕྱིར་དེ་དག །གོ་རིམས་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་བྱ་བའོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་མ་གཏོགས་པ་གང་ཡང་མེད་པས་ནམ་མཁའ་ལྟར་འགག་པ་དང་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། དྲི་མ་གང་ཡིན་པ་རྣམས་ནི་གཅིག་དང་དུ་མའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང༌། རང་དང་གཞན་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་དང༌། ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ལས་སྐྱེ་བའི་འབྲས་བུས་སྟོང་པ་ལ་སོགས་པའི་འཐད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནམ་མཁའི་པད་མ་བཞིན་དུ་འགག་པ་དང་སྐྱེ་བ་མེད་དེ། དེའི་ཕྱིར་སྔར་ཡོད་པ་རྣམས་ཟད་པ་དང་གསར་དུ་མི་སྐྱེ་བར་བྱས་པ་མ་གྲུབ་པས་གོ་
Chinese
此外，对于菩提等不作追求，不以真谛之体性为依凭而成就一切功德之因，以智慧完全衰弱之故，对于魔等外道及所缘境，以执著于所安立之事物，而生起分别念，具有安立之补特伽罗所依之九种行相，这些是见道之心的心和心所生起之际所应断除的。如是，见道之相违品有九品四种，故当了知彼等之对治亦当善加区分成九品四种。其后，宣说以何因缘而能成办大菩提之见道，中间之偈颂云：菩提于他空，彼之因即是，完全托付也，得彼无间因，乃多福德相。如是。自身安住于见道，以向他人开示彼等，而安置于圆满菩提，并且为了使作为菩提之因的唯一所化有情之般若波罗蜜多之论典不衰退且增长，而各自托付。 获得菩提之无间之因，即是般若波罗蜜多自身之修习等大福德之相，彼之因缘有三种。从如是之因所获得之菩提为何呢？中间之偈颂宣说了果之体性大菩提：无垢尽及不生之，智慧菩提如是说，尽无生故彼等者，当次第而知也。如是。何以故，一切法皆不离法界，如虚空般无灭无生之故，以及凡是垢染，皆是单数和复数之自性，以及自他等之因，以及空无从有和无生之果等之理，如虚空莲花般无灭无生，故而先前存在者灭尽和新者不生是不成立的。
English
Furthermore, there is no pursuit of enlightenment and so on, and there is no cause for accomplishing all qualities by relying on the nature of the ultimate truth. Because of the complete weakness of wisdom, there are nine aspects of the basis of the imputed person who, due to attachment to the objects imputed to external opponents such as demons and to the objects of focus, gives rise to conceptual thoughts. These are to be abandoned by the mind and mental factors of the path of seeing when they arise. Thus, the opposing factors of the path of seeing are four types of ninefold divisions, so one should understand that their antidotes should also be well divided into four types of ninefold divisions. After that, the intermediate verses that explain how the path of seeing, along with its causes, accomplishes great enlightenment are spoken: Enlightenment is other-empty, Its cause is complete dedication, The uninterrupted cause for attaining it, Is the characteristic of great merit. Thus. Abiding in the path of seeing oneself, by showing these and so on to others, one establishes them in perfect enlightenment, and in order to prevent the scriptures of the Perfection of Wisdom, which are the sole cause of enlightenment for those to be tamed, from declining and increasing, one entrusts them separately. The uninterrupted cause for attaining enlightenment is the characteristic of great merit, such as the practice of the Perfection of Wisdom itself. The causes for this are threefold. What is the enlightenment attained from such a cause? The intermediate verses explain the nature of the result, great enlightenment: Wisdom enlightenment is said to be, Exhaustion of defilements and non-arising, Because exhaustion and non-arising, These should be known in order. Thus. Why is it that all phenomena are inseparable from the realm of phenomena, and like space, they are without cessation and arising? And whatever defilements there are, are the nature of singular and plural, and the causes of self and other, and the reasons such as the emptiness of the fruit arising from existence and non-existence, are like a lotus in the sky, without cessation and arising. Therefore, it is not established that those that existed before are exhausted and new ones do not arise.
Tibetan
རིམས་ལྟར་གདོད་མ་ནས་ཟད་པ་དང་མི་སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རབ་ཏུ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་བདག་ཉིད་ནི་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལས་གཞན་དུ་ཟད་པ་དང་མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པ་མི་རུང་བར་གསུངས་པ། འགོག་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ལ། །མཐོང་ཞེས་བྱ་བའི་ལམ་གྱིས་ནི། །རྣམ་པར་རྟོག་རིགས་ཅི་ཞིག་ཟད། །སྐྱེ་མེད་རྣམ་པ་ཅི་ཞིག་འཐོབ། །ཅེས་བྱ་བའོ། །གང་དང་དངོས་པོ་འཇིག་པ་དང་ཕྱིས་མི་སྐྱེ་བ་ལ་ཟད་པ་དང་མི་སྐྱེ་བའོ་ཞེས་འདུ་ཤེས་ལ་དེ་ལྟར་ཟད་པ་དང་མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོག་པ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་འགོག་པ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་གདོད་མ་ནས་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །སྐྱེས་པ་དང་མ་སྐྱེས་པ་དག་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་ཟད་པ་དང་སྐྱེ་བའི་གེགས་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ལ་ཁྱེད་ཀྱི་མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་སྤངས་བར་བྱ་བ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རིགས་སྔར་སྐྱེས་པ་ནི་ཅི་ཞིག་ཟད་ལ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཅན་མ་སྐྱེས་པ་ནི་ཅི་ཞིག་སྐྱེས་ཏེ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །ཡང་མཐོང་བའི་ལམ་ནི་ དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཟད་པ་དང་མི་སྐྱེ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་འགོག་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱའོ། །གང་ཡང་དེའི་ལུགས་ལ་རྣམ་པར་གཞག་པ་འགལ་བར་གསུངས་པ། གཞན་གྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་ཡོད་ལ། །ཤེས་བྱ་ལ་ཡང་སྟོན་པ་ཡི། །སྒྲིབ་པ་ཟད་པར་བརྗོད་པ་དང༌། །དེ་ལ་ཁོ་བོས་མཚར་དུ་བརྩིས། །ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ལྟར་ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་མཚན་ཉིད་སྐད་ཅིག་མ་ཆོས་ཅན་གྱི་ངོ་བོ་དོན་དམ་པ་ཉིད་དུ་ཡོད་པར་གྱུར་ན་སྤང་བ་དང་བསྐྱེད་དུ་མེད་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་འཛིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་གཉེན་པོ་བསྒོམ་པས་དེ་དག་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་དོ། །དེ་བས་ན་དངོས་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པ་དེ་དག་གིས་ཆོས་རྣམས་ནི་ཡང་དག་པ་ཉིད་དུ་ཡོད་པར་ཁས་འཆེ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ནི་ཤེས་པར་བྱ་བ་དེ་དག་ལ་སྒྲིབ་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཟད་པར་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཕན་ཚུན་ཆེར་འགལ་བ་སྨྲ་བ་ཡིན་པས་དེ་ལ་ཁོ་བོས་ཡ་མཚན་དུ་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོ་ན་དོན་འདི་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱ་ཞེ་ན། བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཚུལ་ལུགས་བསྟན་པ་གསུངས་པ། འདི་ལས་བསལ་བྱ་ཅི་ཡང་མེད། །གཞག་པར་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་མེད། །ཡང་དག་ཉིད་ལ་ཡང་དག་ལྟ། །ཡང་དག་མཐོང་ན་
Chinese
就像疾病一样，对于什么是从原始状态就已灭尽且不生的状态，如实地彻底领悟的智慧，其法身的自性，应当理解为是伟大的菩提。此外，还说不能以其他方式了解灭尽和不生。在无有止息的自性中，通过名为“见”的道，什么样的分别念之种类会灭尽？什么样的无生之相会获得？意思是说，如果认为事物坏灭且之后不再生起就是灭尽和不生，并因此认为了解灭尽和不生就是菩提，这种想法是不合理的。因为止息是如是的体性，是原始状态就无有的自性。已生和未生，次第地，对于具有灭尽和阻碍生起之特征的事物，以您的见道之力，所要断除的分别念之种类，先前已生的是什么灭尽了呢？所要证得的，具有不生之法性的未生之物，又是什么生起了呢？实际上什么也没有。而且，见道并非以其力量来造成灭尽和不生，因为它是缘于无有之自性的止息的缘故，也应当这样说。还有，对于那个宗派，所安立的观点被说成是相违的。其他的法也是存在的，对于所知境也宣说的，说遮障灭尽等等，对于此我感到惊奇。意思是说，如果像这样，能知和所知的特征，刹那的法，其本体在胜义谛中是存在的，那么以其不可断除和生起的自性执着，就像虚空一样，通过修习对治，对它们也丝毫不起作用。因此，那些对事物显现执着的人，声称诸法是真实存在的，而如来却认为对于那些所知境，一切遮障的相都已灭尽，这二者所说的是非常矛盾的，对此我感到惊讶。那么，应该如何辨别这个意义呢？通过中间的偈颂，揭示了无自性的道理，（经中）说道：从中没有什么需要去除的，没有什么需要安立的，如实地观察真实，如果如实地观察
English
Like a disease, the wisdom that thoroughly understands as it is what is exhausted and unborn from the beginning, the self-nature of its Dharmakaya, should be understood as the Great Bodhi. Furthermore, it is said that exhaustion and non-birth cannot be understood in any other way. In the nature of non-cessation, through the path called "seeing," what kind of conceptual thoughts will be exhausted? What kind of unborn aspect will be attained? It means that if one thinks that the destruction of things and their subsequent non-arising is exhaustion and non-birth, and therefore thinks that understanding exhaustion and non-birth is Bodhi, this idea is not reasonable. Because cessation is the nature of Suchness, it is the nature of non-existence from the beginning. The born and the unborn, in order, for things with the characteristics of exhaustion and obstruction of arising, with the power of your path of seeing, what kind of conceptual thoughts to be abandoned, what has already arisen before, has been exhausted? What is to be attained, the unborn thing with the nature of non-birth, what has arisen? In reality, there is nothing at all. Moreover, the path of seeing does not cause exhaustion and non-birth by its power, because it is based on the cessation of the nature of non-existence, it should also be said. Also, for that school, the established view is said to be contradictory. Other dharmas also exist, and it is also declared for the knowable, saying that obscurations are exhausted, etc., for this I am amazed. It means that if, like this, the characteristics of the knower and the known, the momentary dharma, its essence exists in the ultimate truth, then with its self-grasping that cannot be cut off and arise, like the sky, by practicing the antidote, it will not have any effect on them. Therefore, those who cling to the appearance of things claim that all dharmas are truly existent, but the Tathagata thinks that for those knowable objects, all aspects of obscurations have been exhausted, these two are saying very contradictory things, and I am surprised at this. So, how should this meaning be discerned? Through the intermediate verses, the doctrine of no self-nature is revealed, (the sutra) says: From this there is nothing to be removed, there is nothing to be established, truly observe the truth, if you truly observe