Tibetan
་པ་དང་བྱ་བ་བྱེད་པ་དང་ཆོས་ཉིད་དང་འཐད་པའི་མཚན་ཉིད་བཞི་དག་དང་ལྡན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བསྟན་པའི་འབྲས་བུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་མཆོག་འཕགས་བདེན་བ་བྱེད་དང་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། མཆོག་ནི་ཕུང་པོ་དང་བཅས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་བས་མཆོག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཕགས་པ་ནི་འཚེ་བ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བདེ་བ་བྱེད་པ་ནི་ཕུང་པོ་ལྷག་མ་མ་ལུས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་བདེ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། །དེའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྟན་པ་དེའི་འབྲས་བུ་རྒྱུན་ཏུ་ཞུགས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །ཇི་སྙེད་འབྲས་བུ་གྲུབ་པ་ཡང་ཞེས་རྣམ་པར་དབྱེ་བས་བསྒྱུར་ནས་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། དེ་བཤད་པ་དང་དེའི་འབྲས་བུ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཁོ་ནའི་མཐུ་ཡིན་གྱི་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་དེའི་རང་དབང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ཀུན་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ནི་གོ་བར་ཟད་དོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་ན་དེ་བཤད་པའི་འབྲས་བུ་རང་གི་རྟོགས་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ཡང་དེ་དག་ལ་རང་དབང་མེད་སྙམ་དུ་བསམས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡོངས་སུ་སྤང་བའི་ཕྱིར། རྒྱལ་བས་ཆོས་ཚུལ་གང་བསྟན་པ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་དོན་ནི་གང་གི་ཕྱིར་རྒྱལ་བས་ཆོས་ཀྱི་ཚུལ་གང་ཟག་ལ་སོགས་པས་སྟོང་པའི་མཚན་ཉིད་བཤད་པ་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སློབ་ མར་གྱུར་པ་རབ་འབྱོར་ལ་སོགས་པས་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་གྱིས་བསླབས་ཏེ། དེ་དག་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ནས་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པ་བཞིན་གདུལ་བྱ་རྣམས་ལ་རབ་ཏུ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཕྱིར་འདི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་མཐུ་ཡིན་གྱི་དེ་དག་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ལུང་མེད་པར་རང་གི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཡང་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱི་ལུང་མེད་པ་ཉིད་དུ་སྲིད་པ་ཐ་མའི་གནས་སྐབས་ན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལམ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ནི་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱིས་རང་དབང་ཐག་རིང་དུ་སྤངས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་ཉན་ཐོས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་རྟོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་རྒྱལ་བའི་སྲས་ཀྱི་ཚུལ་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་རབ་ཏུ་སྟོན་པར་བྱེད་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐུགས་ཀྱི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱི་ཐུགས་ཀྱི་མང
Chinese
应当具有四种特征，即稳固、行事、法性、合理。为了显示其所教导的果实，所以说了“殊胜、圣、作乐”，殊胜是因为胜过有蕴的寂灭。圣是因为远离一切损害。作乐是圆满的无余蕴寂灭之自性的安乐。所谓获得其果实，是指该教法的果实，如入流果等。还应通过区分来翻译和连接“有多少果实成就”，因为宣说它和它的果实是世尊的威力，而不是声闻等，因为他们没有自主权。所有这些等等的意思都很容易理解。为什么呢？因为如果认为宣说它的果实，也是通过自己的证悟来区分，那么他们就没有自主权了。为了完全抛弃这种想法，所以说了“胜者所说的法理”。这里的意思是，无论胜者所说的法理，即以人等为空性的特征，凡是那些，世尊的弟子，如善现等，通过听闻等次第学习，现证它们，并如实地为应调伏者开示，因此这是世尊的威力，而不是他们自己的自性，因为如果没有世尊的教导，也不可能完全了知自己的所有相状。世尊们不是这样的，因为在最后有生之境，没有其他教导的情况下，就能证悟具有一切相状的真如。菩萨的道，声闻们完全放弃了自主权，因为他们对它的自性没有丝毫的证悟。像这样，即使声闻们没有证悟真如，也能很好地宣说具有果实的胜者之子的行持，这是世尊的心之加持的心之...
English
It should possess four characteristics: stability, action, dharma nature, and rationality. In order to show the fruit of what is taught, it is said, "Supreme, noble, making happiness," supreme because it is superior to the nirvana with aggregates. Noble because it is free from all harm. Making happiness is the perfect bliss of the nature of nirvana without remaining aggregates. The so-called attainment of its fruit refers to the fruit of that teaching, such as entering the stream. It should also be translated and connected by distinguishing "how many fruits are accomplished," because proclaiming it and its fruit is the power of the Bhagavan alone, not of the Shravakas, etc., because they have no autonomy. The meaning of all these and so on is easy to understand. Why? Because if it is thought that proclaiming its fruit is also distinguished by one's own realization, then they have no autonomy. In order to completely abandon this thought, it is said, "Whatever Dharma the Victor has taught." The meaning here is that whatever Dharma the Victor has taught, that is, the characteristic of emptiness with respect to persons, etc., all those, the disciples of the Bhagavan, such as Subhuti, etc., learn through the stages of hearing, etc., realize them, and truly reveal them to those who should be tamed, therefore this is the power of the Bhagavan, not their own nature, because without the teaching of the Bhagavan, it is impossible to fully know all of one's own aspects. The Bhagavans are not like that, because in the final state of existence, without other teachings, they can realize the Suchness that possesses all aspects. The path of the Bodhisattva, the Shravakas have completely abandoned autonomy, because they have no realization of its own nature at all. Like this, even if the Shravakas have not realized Suchness, they can still well proclaim the conduct of the Victor's son with fruit, this is the blessing of the Bhagavan's mind, the mind of...
Tibetan
འ་བ་འདི་ནི་མཆོག་ཡིན་པར་གསལ་བ་ཁོ་ནར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་སྟེ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་སྨོན་པ་དང་འཇུག་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་བད་བར་གཤེགས་པའི་ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་འདྲེན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལམ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་པས་ཀྱང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཁོ་ན་ལ་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་བསྟན་ནས་འདི་ཉིད་དུ་མངོན་པར་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་འཐོབ་པའི་གཙོ་བོའི་བྱ་ཐབས་ཉི་བར་སྟོན་པའི་རང་བཞིན་མཐོང་བ་དང་བསྒོམ་པའི་ལམ་ལ་གདམས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གང་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་མཆོག་མི་དམིགས་ཤིང༌། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་ལ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པར་བསྒྱུར་ཏེ་སྦྱར་རོ། །ཤེས་རབ་ནི་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །དེ་ཉིད་དེ་ལས་གཞན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མཆོག་ཡིན་ནོ། །དེ་དམིགས་པ་ནི་གང་ཟག་ལ་སོགས་པ་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་དུའམ་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་ཞེན་ པ་སྟེ་དེ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡང་གང་ཟག་ལ་སོགས་པའི་རྫས་དང་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པར་བཏགས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་ཡང་མི་དམིགས་སོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་ལ་མཐོང་བ་དང་བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་དག་ན་དེ་ལ་སྐྲག་བ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་རྟོགས་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་གདམས་ངག་དང་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པ་དང་ཆུད་མི་ཟ་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་གི་ལྷག་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་སྐད་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྟོང་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཞུགས་ཀྱང་སེམས་ཅན་ལ་སོགས་པར་ལྟ་བ་མ་བསལ་ན་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་དུ་བྱ་མི་ནུས་ཏེ། དེ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཞེས་བྱའི་སྒྲིབ་པའི་བག་ཆགས་ཐམས་ཅད་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལ་སེམས་ཅན་ལ་སོགས་པར་ལྟ་བ་ཡང་ཉོན་མོངས་པ་མཐའ་དག་གི་གནས་ཀྱི་ངོ་བོས་དེའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་རེ་ཞིག་སེམས་ཅན་དུ་ལྟ་བ་བདག་གིས་འདི་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་སྙམ་པ་བདག་དང་གཞན་དུ་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དགེ་བ་དང་ཅིག་ཤོས་སུ་ཐ་སྙད་གདགས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་གཉེན་པོའི་
Chinese
应当仅仅理解到，这（菩提心）是殊胜的，像这样就是发愿和行入的自性之菩提心。因为这能引导一切如来之功德，是一切菩萨的不共之道之自性，因此也应以发菩提心而唯独瑜伽般若波罗蜜多，如是宣说后，为了开示在此现证所欲之果的主要方法，即开示了见道和修道的道之教诲之故。如是宣说了“于何般若波罗蜜多胜，不缘”等。将“于何菩萨”作转释而连用。智慧是通达一切有情无我的体性。此即是胜，因为是胜于其他波罗蜜多之故，是波罗蜜多胜。缘彼者，即是对补特伽罗等有关联，或者显现为执著等之相而执著，与彼无有连用。菩萨亦不缘补特伽罗等之事物和蕴等所假立之自性。于何菩萨，在见道和修道的道之阶段中，彼具有不怖畏之自性，通达法界周遍，对彼是教诲和随教，为了证悟彼真实义和不唐捐，应知是词句的剩余。如是说，菩萨即使进入空性等，若不遣除见有情等，则不能现证无上菩提，因为那是从烦恼和所知障的一切习气中解脱之自性之故，而见有情等亦以一切烦恼之处的体性，是彼之相违品之自性之故。因此，菩萨暂时见有情，心想我当成办此事，凡是随顺了知自他之自性，安立为善与非善之名言者，那也是对治的
English
It should be understood only that this (Bodhicitta) is supreme, and that such is the Bodhicitta of the nature of aspiration and entry. Because this leads all the qualities of the Tathagatas and is the very nature of the uncommon path of all Bodhisattvas, therefore, one should also practice only the Prajnaparamita with the generation of Bodhicitta. After explaining this, in order to show the main method of attaining the desired result in this very life, that is, to show the instruction on the path of seeing and meditating, it is said, "In whom the supreme Prajnaparamita is not perceived," and so on. The phrase "In whom the Bodhisattva" is transformed and used together. Wisdom is the characteristic of realizing that all beings are without self. This itself is supreme, because it is superior to other Paramitas, it is the supreme Paramita. To perceive it is to be connected with persons, etc., or to cling to the appearance of clinging, etc., and to be without that is to be connected. The Bodhisattva also does not perceive the self imputed to things such as persons and aggregates. In whom the Bodhisattva, in the stages of the path of seeing and meditating, he has the nature of fearlessness, understanding the Dharma realm pervading everywhere, to him is the instruction and following instruction, in order to realize that true meaning and not to waste it, it should be known that the words are the remainder. Thus it is said, even if a Bodhisattva enters into emptiness, etc., if he does not remove the view of beings, etc., he cannot realize the unsurpassed Bodhi, because that is the nature of liberation from all the habitual tendencies of afflictions and obscurations, and the view of beings, etc., is also the nature of the place of all afflictions, because it is the nature of the opposite of that. Therefore, when a Bodhisattva temporarily sees beings, thinking, "I shall accomplish this," whatever follows the knowledge of the nature of self and others, and establishes the names of good and non-good, that is also the antidote.