Tibetan
བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ནི་འགལ་ཞིག་གིས་ཀྱང་དབྱེ་བ་མེད་པར་དེ་བརྗོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་ན་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་དོན་གྱི་མཛད་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུའི་དབང་ལས་བྱུང་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། སྐུ་གསུམ་པོ་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་དུ་ཆུག་ན་དངོས་གཞིའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལས་རང་བཞིན་གང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་གཞན་ཡིན་ཞིང་གང་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་པ་ཡང་རྟོགས་པར་གྱིས་ཤིག །ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་དང་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་དག་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་པར་དབྱེ་བ་ཡོད་དུ་ཆུག་ན་དངོས་གཞིའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་གཞན་གྱི་དབྱེ་བ་ཅི་ལྟར་ཡོད། དེའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཁོ་ནའི་ཐུགས་སུ་ཆུད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་དང་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དག་གིས་དབྱེ་བ་མི་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །འདིར་ཡང་དོན་ནི་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་རྗེས་ཐོགས་ལ་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བས་རྣམ་པ་བཞི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཟང་པོའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱིས་བཤད་པས་ལོག་པར་རྟོགས་པར་མི་བྱའོ། །སྐུ་ལྔ་ཡིན་པ་ཁོ་ནར་སྔོན་གྱི་སློབ་དཔོན་གྱིས་བཤད་པས་བླ་མ་ལ་གུས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བཟང་པོའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱིས་གསལ་པོར་མ་མཛད་མོད་ཀྱི་གཙོ་ཆེར་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ནི་ཚུལ་གཉིས་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མཚན་ཡང་ དག་པར་བརྗོད་པ་ནི་ཕྱིའི་ཚུལ་ལྟར་འགལ་བར་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱ་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བདག་གི་འབད་པ་ནི་སྐབས་ལ་མ་བབ་པ་མ་ཡིན་ཞིང་དམ་པའི་ཆོས་ནུབ་པའི་དུས་སུ་བདག་ཅག་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་མཆོད་པར་མངོན་པར་དགའ་བ་རྣམས་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱེད་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྒྱལ་པོ་ལས། སྐྱེས་བུ་ཁྱུ་མཆོག་གིས་ནི་དམ་པའི་ཆོས། །འཇིག་པར་གྱུར་ཚེ་གང་དག་བཏང་སྙོམས་བསྒོམ། །དེ་ཡིས་རྒྱལ་བར་བཀུར་སྟི་བྱས་མ་ཡིན། །འདྲེན་པ་དག་ལ་རི་མོར་དེས་མ་བྱས། །ཞེས་གང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞར་ལ་འོངས་པས་ཆོག་གོ །དེ་བཞིན་ལས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་དང་འགྲེལ་པ་ནི་གོ་སླའོ། །དང་པོར་འགྲོ་བ་བཟང་པོ་དང་བཟང་པོ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྲམ་ཟེ་དང༌། རྒྱལ་རིགས་ཀྱི་འགྲོ་བ་དང་རྗེ་འུ་རིགས་ལ་སོགས་པའི་འགྲོ་བ་སྟེ། དེ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ནི་བཟང་པོ་དང་བཟང་པོ་མ་
Chinese
因为自性身即使有矛盾也不会有差别，所以才这样说。否则，法身的事业怎么会从自性身的力量中产生呢？即使三个身都是自性身的体性，那么从实际的法身来说，还有哪个自性的自性是不同的，并且是从哪里产生的呢？因此要知道说自性身。如果报身和化身可以区分是菩萨和声闻的行境，那么从实际的法身来说，还有什么其他的法身的差别呢？因为那是他们的行境，所以只有佛才能领悟，否则自性身和法身就无法区分了。这里的意思是，在一刹那间现证菩提之后，就是法身的现证菩提。而且，善知识说那也是以自性身等差别分的四种相，所以不要错误理解。以前的论师只说是五身，因为要恭敬上师，所以善知识没有明说，但主要是大乘依赖于两种方式。正确地说出名称，不应该像外在的方式一样放任矛盾。我的努力不是不合时宜，在正法衰败的时候，我们这些喜欢供养世尊的人不应该放任，如《三昧王经》所说： 殊胜丈夫于圣法， 毁灭之时若舍弃， 彼即未曾敬信佛， 亦未曾绘引导者。 这样说的。顺便说一下就可以了。同样，从“从彼亦”等开始的偈颂和解释很容易理解。首先，好和不好的种姓，是指婆罗门和国王种姓以及吠舍种姓等的种姓，对那些执着就是好和不好。
English
Because the Svabhavikakaya is not differentiated even by contradictions, that is why it is said. Otherwise, how would the activities of the Dharmakaya arise from the power of the Svabhavikakaya? Even if the three kayas are of the nature of the Svabhavikakaya, then from the actual Dharmakaya, what other nature of self-nature is different, and from where does it arise? Therefore, know that it is said to be the Svabhavikakaya. If the Sambhogakaya and Nirmanakaya can be distinguished as the field of activity of Bodhisattvas and Sravakas, then from the actual Dharmakaya, what other difference is there in the Dharmakaya? Because that is their field of activity, only the Buddhas can comprehend it, otherwise the Svabhavikakaya and Dharmakaya cannot be distinguished. Here, the meaning is that after the complete enlightenment in a single moment, it is the complete enlightenment of the Dharmakaya. Moreover, the good teacher said that it is also the four aspects distinguished by the Svabhavikakaya, etc., so do not misunderstand. Former teachers only said that there are five kayas, because one should respect the Guru, so the good teacher did not explicitly say it, but mainly the Mahayana relies on two methods. Correctly stating the name, one should not let contradictions go as in the external way. My effort is not untimely, and we who are delighted to offer to the Bhagavan should not let go when the holy Dharma is declining, as it is said in the Samadhiraja Sutra: When the excellent man abandons the sacred Dharma at the time of destruction, he has not revered the Buddha, nor has he painted the guide. That's what it says. It's enough to say it in passing. Similarly, the verses and explanations starting from "Also from that" etc. are easy to understand. First, good and bad castes refer to the castes of Brahmins and Kings, and the castes of Vaishyas, etc. Attachment to those is good and bad.
Tibetan
ཡིན་པ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་ཆགས་པའོ། །དེ་ལ་གནས་པ་མེད་པ་ནི་མི་དམིགས་པ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། དེའི་མཚན་ཉིད་དུ་འགྲོ་བ་རབ་ཏུ་ཞི་བའི་ཕྲིན་ལས་མཛད་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྡུག་བསྔལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་བློ་དང༌། །སྲིད་པ་ཀུན་ནས་འཆིང་བའི་རྒྱུ། །འགྲོ་བ་གང་ལ་དེ་མེད་ན། །དེ་ནི་སྐྱེ་བར་འགྱུར་མ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལུང་གང་གི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ལ་སོགས་པའི་དབང་གིས་སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་མེད་པར་མཛད་པ་སྟེ། ཆོས་ཡང་དག་པར་སྡུད་པའི་མདོ་ལས་གདུལ་བྱའི་ལུས་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལོ་ཞེས་སྨོས་པས་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་སྐྱེ་བ་བཟློག་པར་མཛད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་སྨོན་ལམ་དང་འགྲོ་བའི་དོན་ལ་སངས་རྒྱས་རྣམས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཁྱད་པར་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་དང༌། གདུལ་བྱའི་ཁྱད་པར་ལས་ཡིན་གྱི་གཞན་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསང་བ་བསྟན་པ་ལ་སོགས་པའི་མདོ་ལས། དེ་རྣམས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་དང་འདྲ་བར་ལུས་དང་སྤྱོད་ལམ་མཐའ་ཡས་ཤིང་དཔག་ཏུ་མེད་པར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་ན་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་དེ་རྣམས་འགྲོ་བའི་དོན་གྱི་ཕྱིར་མཉམ་པ་ཡིན་ཞེ་ན། འདིར་སྨོན་ལམ་ཁོ་ན་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་སྨོན་ལམ་གྱི་སྟོབས་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ ཅད་དུ་མཉམ་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །སྨོན་ལམ་ནི་གཞན་དུ་མི་འཐད་པས་ཉེས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཉིད་ཡིན་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉོན་མོངས་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། མེད་པ་ཁོ་ན་སྟེ་གང་གི་ཚེ་དེས་གདུལ་བྱ་དེའི་དོན་དུ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་ན་ཕྱིས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ག་ལས་འབྱུང༌། སྨོན་ལམ་ལས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཉིད་བརྫུན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེས་འདུལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་འཛིན་པར་མཛད་པ་ཡང་བརྫུན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བལྟ་བར་བྱའོ། །ཇི་ལྟར་ན་གཅིག་པུ་དུ་མ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཞེ་ན། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སྨོན་ལམ་ཇི་ལྟ་བ་
Chinese
是为真实显现。 于彼无住者，即是不可得，以彼之体性，行作寂灭之事业，如是说者，谓：痛苦颠倒心，有系缚轮回之因，何者无有彼，彼则不复生。随顺此等经文之义，而令烦恼等所生之生灭，皆不复存在。如《正法集经》云：所化之身乃法身之行境。故诸佛虽是法身，然亦能遮止生灭。如是作意。若如是，则于愿及有情之义，诸佛与菩萨有何差别耶？有分别与无分别，及所化之差别耳，更无其他。是故于《如来秘密经》等经中云：彼等亦如佛，身及行仪无量无边。圆满佛之智慧，非为有分别耶？云何与彼等为有情义故而平等耶？于此，唯愿为量，世尊云：菩萨乃愿力之所成。若如是，则于一切皆成平等矣。愿于他处不应理，有何过失耶？圆满佛乃无分别，菩萨之分别，岂非即是烦恼耶？非也，何以故？当彼为彼所化之义而成为圆满佛时，后之分别烦恼从何而生耶？从愿力生。若如是，则圆满佛即是虚妄耶？非也，以彼所调伏者如是见故。如是，现声闻等相亦非虚妄，应如是观。云何一者而成多耶？谓圆满佛之愿力如何
English
It is manifested as reality itself. That which is without abiding in it is the unobservable. As its characteristic, it is said, "Having performed the activity of completely pacifying beings," which means: "Suffering is a perverted mind, it is the cause of binding in all existences. If someone does not have that, then they will not be born again." Following the meaning of these scriptures, it eliminates the arising and ceasing caused by afflictions and so on. As stated in the Sutra of the Collection of True Dharma: "The body of the one to be tamed is the realm of activity of the Dharma body." Therefore, although the Buddhas are the Dharma body, they can also prevent arising and ceasing. This is how to understand it. If so, then what is the difference between the Buddhas and Bodhisattvas in terms of aspiration and the benefit of sentient beings? It is the difference between having conceptualization and not having conceptualization, and the difference in those to be tamed. There is nothing else. Therefore, in the Sutra Revealing the Secret of the Tathagata and other sutras, it is said: "They are also like the Buddhas, with bodies and conduct that are limitless and immeasurable." Isn't the wisdom of the fully enlightened Buddha without conceptualization? How can they be equal with them for the sake of sentient beings? Here, only aspiration is the measure. The Blessed One said: "Bodhisattvas are those who have the power of aspiration." If so, then everything becomes equal. What fault is there since aspiration is not reasonable elsewhere? The fully enlightened Buddhas are without conceptualization, so isn't the conceptualization of Bodhisattvas itself an affliction? It is not, because when they become fully enlightened Buddhas for the sake of those to be tamed, from where does the affliction of conceptualization arise later? It arises from aspiration. If so, then is the fully enlightened Buddha himself false? No, because those who are tamed by him see it that way. Similarly, appearing in the form of Shravakas and so on is also not false, it should be viewed in this way. How does one become many? It is said, how is the aspiration of the fully enlightened Buddhas?
Tibetan
ལས་སོ། །གཞན་ཡང་གཞན་དུ་ན་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སྨོན་ལམ་གྱིས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཉིད་དུ་ཀུན་ནས་དོན་གྱི་བྱ་བ་མཛད་པའི་རྒྱུར་སྣང་བ་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་གལ་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཡིན་པར་གྱུར་ན་ཡང་འདིར་འགལ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ། གཉི་ག་སྨོན་ལམ་ཁོ་ནས་དོན་གྱི་བྱ་བ་མཛད་པ་ཡིན་པར་བསྔགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཕ་རོལ་འདོད་པ་ལྟར་ལ་ལ་ནི་འཚང་རྒྱ་བ་ཉིད་བསྒྲུབས་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་ལ་ཁ་ཅིག་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་བརྩད་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཅན་རྣམས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉོན་མོངས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་གྲོལ་བ་ཅི་ཞིག་ཡིན། འགྲོ་བའི་དོན་ལ་མ་གཏོགས་པ། །གཞན་ཅིའང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་གྲོལ་བ་ལས། །དགའ་བའི་རྒྱ་མཚོ་གང་ཡིན་ཏེ། །དེ་ཉིད་མཐར་ཐུག་མ་ཡིན་ནམ། །རོ་བྲལ་གྲོལ་བས་ཅི་ཞིག་བྱ། །ཞེས་གང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །མཉམ་པར་མ་བཞག་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། ལས་དང་པོ་པ་མ་གཏོགས་པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསང་བ་བསྟན་པ་ལས་རྟག་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་གནས་སྐབས་མ་གཏོགས་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ཉིད་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་འདྲ་བར་ཡོད་པ་ཉིད་དེའི་འབྲས་བུ་མི་སྐྱེད་པས་དོན་མི་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། ཤཱནྟ་དེ་བའི་ཞལ་སྔ་ནས། །མཁའ་ལྡིང་གྲུབ་པས་ཇི་ལྟ་བུར། །མཆོད་སྡོང་བསྒྲུབས་པས་འདས་གྱུར་ ན། །དེ་འདས་ཡུན་རིངས་ལོན་ཡང་དེ། །དུག་ལ་སོགས་པ་ཞི་བར་བྱེད། །བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་དང་རྗེས་མཐུན་པས། །རྒྱལ་བའི་མཆོད་སྡོང་བསྒྲུབས་པ་ཡང༌། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འདས་གྱུར་ཀྱང༌། །དོན་རྣམས་ཐམས་ཅད་མཛད་པར་འགྱུར། །ཞེས་གང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་སྨོན་ལམ་ཇི་སྙེད་བཏབ་པ་དང༌། འཚང་རྒྱ་བ་ཉིད་ལ་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཉོན་མོངས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཉེས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིགས་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཉིད་རིམ་གྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིགས་སུ་འགྱུར་གྱི་གཞན་དག་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འགྲོ་ལ་ཕན་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་འགྲུབ་པར་ཤོག ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་སྨོན་ལམ་བཏབ་ནས། དེ་རྣམས་ཉིད་དུ་འཇུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས
Chinese
ལས་སོ། །此外，另有说法，诸佛的愿力显现为无分别，普遍作为成办利益事业之因。同样，如果是有分别，那又有什么矛盾呢？因为两者都被赞叹为仅仅通过愿力来成办利益事业。如果按照对方的意愿，有些人成就佛果后利益众生，有些人则不然，这不值得争论，因为不是众生。因为是圆满的佛，所以这里的分别就是烦恼，那么菩萨们的解脱是什么呢？除了利益众生之外，没有其他，因为从众生的解脱中，有什么样的喜悦之海呢？那不是最终的吗？无味的解脱有什么用呢？这是所说的。也不是不平等，除了最初的业者之外，在如来密意显说中，说的是恒常平等安住。或者，除了菩萨的阶段之外，在圆满佛的阶段，分别的烦恼也和一切种智一样存在，因为不产生果实，所以不成办利益事业。如寂天菩萨所说：如同虚空飞行者，建造佛塔而逝去，即使逝去已久，也能平息毒等。与菩提行相符，建造的佛塔，即使菩萨逝去，也能成办一切利益。这是所说的。这样，为了利益众生而发了多少愿，以及进入成就佛果的分别，这些都不会变成烦恼，有什么过失呢？会失去圆满佛的种性。菩萨逐渐成为佛的种性，而不是其他人，为了利益众生，愿我成就佛果！等等，发愿之后，就是进入这些。因此，声闻等
English
Furthermore, it appears that the aspirations of the Buddhas, being non-conceptual, universally serve as the cause for accomplishing beneficial activities. Similarly, if it were indeed with conceptualization, what contradiction would there be here? For both are praised for accomplishing beneficial activities solely through aspiration. If, according to the opponent's desire, some attain Buddhahood and benefit beings, while others do not, this is not worth arguing, because they are not sentient beings. Because they are perfect Buddhas, here, conceptualization is itself affliction, so what is the liberation of the Bodhisattvas? Other than for the sake of beings, there is nothing else, for from the liberation of sentient beings, what is the ocean of joy? Is that not the ultimate? What is the use of tasteless liberation? This is what is said. It is not unequal either, except for the first practitioner, in the teaching of the secret of the Thus-Gone One, it is said to always abide equally. Or, apart from the stage of the Bodhisattva, even in the stage of the perfect Buddha, the affliction of conceptualization is similar to omniscience itself, because it does not produce fruit, it does not accomplish benefit. As Shantideva said: Like a sky-goer who has attained accomplishment, having built a stupa and passed away, even though long passed away, it still pacifies poison and the like. In accordance with the practice of enlightenment, even the stupa built by the Victorious One, even if the Bodhisattva has passed away, will accomplish all benefits. This is what is said. Thus, how many aspirations have been made for the sake of beings, and all those conceptualizations that enter into the attainment of Buddhahood, will they not all become afflictions? What fault is there? The lineage of the perfect Buddha will be lost. The Bodhisattva himself gradually becomes the lineage of the Buddha, but not others, for the sake of benefiting beings, may I attain Buddhahood! And so on, having made aspirations, it is to enter into these. Therefore, the Hearers and so on.