Tibetan
ད་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བའི་སྟོན་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་ལ། དེ་དག་ནི་ཞེས་བྱ་བར་རང་སངས་རྒྱས་ནི་སྒྲ་མེད་པའི་ཆོས་བསྟན་པས་ཞེས་བྱ་བ་ངག་གིས་སྟོན་པ་མེད་པར་རང་གི་ཐོས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་སོགས་པ་སྟེ། བཟུང་བའི་དོན་གྱི་བག་ཆགས་སྤངས་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་སྨོན་ལམ་དེའི་མཐུས་གཞན་དག་སྟེ། དེས་འདུལ་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་དགེ་བ་བཅུ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྲོག་གཅོད་པ་ལས་ལྡོག་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་སངས་རྒྱས་དེ་དག་གི་ཡེ་ཤེས་མི་རྟོག་པ་ཉིད་དེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྩལ་ནི་མཚན་མས་རྟག་ཏུ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་སྟོན་པ་ནི་ཆོས་ཉེ་བར་སྟོན་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་མེད་ཀྱང་ཇི་ལྟར་དེ་རྣམ་པར་གཞག་ཅེས་རྟོག་པ་ལ་སྐད་ཀྱི་དབྱིངས་གཞན་པ་ཉིད་དུ་བྱས་ནས་ནང་གི་ཚེ་བརྗོད་པ་མེད་པར་སྟོན་པ་དེ་ཡང་སྟོན་པའི་དོན་ཡིན་པ་ལ་འགལ་བ་མེད་པས་ཆོས་སྟོན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་གང་ལས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཚིག་ཏུ་སྟོན་པའི་ཕྱོགས་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་དོན་ཡིན་ན་ཡང་བྱིན་རླབ་ཀྱི་ཉན་པ་ པོའི་རྒྱུད་ལ་ད་ལྟར་ཁྱད་པར་དང་བཅས་པའི་ཤེས་པ་ངེས་པར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བས་སྟོན་པ་ནི་བསྐྲུན་པའི་དོན་ལ་ཡང་རིགས་པ་ཡིན་པས་འགལ་བ་མེད་དེ་སྐད་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་དོན་ནི་དོན་དུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །དེ་ལྟར་ཁྱད་ཞུགས་པ་བརྗོད་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། །གཟུང་བའི་རྟོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའི་དོན་ནི་གཟུང་བ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ཉིད་ནི་དོན་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་ཡིན་པ་དེ་ལ་གང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྟེ། དེ་དག་གི་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་སྤངས་པ་དང་མ་སྤངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་གཟུང་བའི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་སྤངས་པ་དང༌། འཛིན་པའི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་མ་སྤངས་པ་སྟེ། གཟུང་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པས་_ཞེས་བྱ་བ་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པ་རྟེན་པའི་ཆོས་རང་ཉིད་རྟོགས་པ་པོ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེའི་གཞིའི་ཁྱད་པར་གྱིས་རང་ཉིད་རྟོགས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྟེན་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱེ་བས་སོ། །ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་གཞི་ཇི་ལྟར་བ་བཞིན་དུ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་རྣམ་པར་བསྒོམས་པ་ཉིད་ཀྱིས་
Chinese
從此以後將會產生，這被稱為是名言上的導師的形象。那些是指，因為獨覺以無聲的方式宣說佛法，所以沒有用言語宣說，而是依靠自己聽聞的智慧等等。通過捨棄所取之義的習氣的智慧和祈願的力量，其他的，即以此調伏的眾生們，進入十善等，即從殺生等中退還。因此，那些獨覺的智慧是無分別的，智慧的功用是常時沒有相等等。宣說佛法不是近於宣說佛法嗎？即使沒有，如何安立它呢？對於這種思考，通過將聲音的界限轉變為另一種方式，在內在沒有言語的情況下進行宣說，這也與宣說的意義沒有矛盾，因此通過宣說佛法等等來宣說。因為從何處，對於般若波羅蜜多等等可宣說的法，以詞語宣說的方面，想要以詞語表達等等是接近顯示的意義，但即使如此，由於加持的聽聞者相續中，現在必定會產生具有差別的智慧，因此宣說也是創造的意義，沒有矛盾，聲音界限的意義並非沒有意義，是這樣認為的。像這樣說了差別進入之後等等是容易理解的。所取的概念等等的詞句的詞句的意義是，所取等等是被提及的，所取和能取本身就是意義，對於作為對境的那個，進行種種分別，它們的順序是捨棄和未捨棄，即所取對境的種種分別是捨棄，能取對境的種種分別是未捨棄，所取等等已經說完了。獨覺的乘，即以道所攝持的所依之法，無論是自己證悟者等等，都是以其基礎的差別，通過自己證悟等等的所依性來區分的。如所說的等等，基礎如何，就如何觀修緣起。
English
From now on, it will arise, which is called the aspect of a teacher in name. Those refer to the fact that solitary realizers teach the Dharma without sound, so there is no verbal teaching, but rather relying on their own wisdom of hearing, etc. Through the power of wisdom that has abandoned the imprints of the meaning of what is grasped and through the power of aspiration, others, that is, the sentient beings who are tamed by this, enter into the ten virtues, etc., that is, turning away from killing, etc. Therefore, the wisdom of those solitary realizers is non-conceptual, and the function of wisdom is always without characteristics, etc. Is teaching the Dharma not close to teaching the Dharma? Even if it is not, how is it established? For this kind of thinking, by transforming the boundary of sound into another way, teaching without words internally, this is also not contradictory to the meaning of teaching, so teaching is done through teaching the Dharma, etc. Because from where, for the Dharma that can be spoken of, such as the Prajnaparamita, the aspect of speaking in words, wanting to express in words, etc., is the meaning of close display, but even so, because in the continuum of the blessed listener, wisdom with distinctions will definitely arise now, therefore teaching is also the meaning of creation, there is no contradiction, the meaning of the boundary of sound is not without meaning, it is thought in this way. Like this, after saying that the distinction has entered, etc., is easy to understand. The meaning of the verses of the concepts of what is grasped, etc., is that what is grasped, etc., are mentioned, what is grasped and what grasps are themselves the meaning, for that which is the object, various discriminations are made, their order is abandonment and non-abandonment, that is, the various discriminations of the object of what is grasped are abandonment, the various discriminations of the object of what grasps are non-abandonment, what is grasped, etc., have already been said. The vehicle of the solitary realizer, that is, the dependent Dharma gathered by the path, whether it is the self-realizer, etc., is distinguished by the difference of its basis, through the dependence of self-realization, etc. As it is said, etc., how is the basis, just how to contemplate dependent origination.
Tibetan
ཞེས་བྱ་བ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་རྟོགས་པ་ལས་མ་འདས་པས་སྒྱུ་མ་བྱེད་པས་སྤྲུལ་པ་ལྟ་བུར་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་ལས་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ཡང་དག་པར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་པ་དང༌། སྐྱེ་བ་མེད་པར་བསྒོམས་པས་ཆོས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་རྟོགས་ཤིང་རང་གི་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་པར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་མངོན་སུམ་དུ་ནི་མི་བྱའོ། །བརྟགས་པའི་ཆོས་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའི་དོན་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་བརྡ་ལས་བྱུང་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པས་ངོ་བོ་ཉིད་དང་རྒྱུ་ལས་ངེས་པར་བྱས་པ་ནི་བརྟགས་པ་སྟེ་མིང་ངོ༌། །དེའི་ཆོས་ཉིད་དང་མི་འགལ་བར་ནི་ཇི་ལྟར་རྒྱལ་བ་དང་འགྲོ་བ་ལ་གྲགས་པས་སྟོན་པའོ། །བརྟགས་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང༌། སྟོན་པའི་ རྣམ་པ་དྲིར་གྱུར་པ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རྩེ་མོར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་སྐྱེ་བ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་བཟོད་པ་ཉིད་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཉིད་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་པོ་སོ་སོའི་མ་སྐྱེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པ་ལ་ཤེས་པ་གཉིས་སྐྱེ་བས་བཟོད་པ་དག་དང་ཤེས་པ་དག་སྟེ། བཟོད་པ་དང་ཤེས་པ་བཞི་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་ཏེ། བཟོད་པ་དང་ཤེས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་དེ་རྣམས་སོ། །བདེན་དང་བདེན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་སོ་སོར་བདེན་པ་བཞི་དང་འབྲེལ་པ་རྣམ་པ་བཞིས་ལམ་ཤེས་པ་ཉིད་ལ་མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་ཕན་ཡོན་དང་བཅས་པ་སྟེ། འབྲས་བུ་དང་བཅས་པར་བཤད་དོ། །ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའི་དོན་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་བདེན་པའི་ཆོས་མི་རྟག་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་དང་སྟོང་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་གང་ཡིན་པ་དེའི་ཤེས་པ་ནི་མི་དམིགས་པར་ཤེས་པའོ། །དེ་ལ་བཟོད་པ་ནི་འདོད་པ་སྟེ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པའོ། །བཟོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཆོས་དེ་ལ་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་ནི་ཆོས་ཤེས་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་ལ་མ་སྐྱེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོ
Chinese
之所以这样说，是因为色等事物没有超出认识的范围，像变魔术一样，如同幻化一般，是从幻术等产生的，所以真正地认为色等事物是不合理的，通过修习无生，就能证悟到特别殊胜的法，并且完全理解到融入自己的心中等等，但并不是说要显现证悟一切相智。所谓“考察的法性”等偈颂的意义是，提到了“色等”等等。色等法从符号产生，是佛陀等从自性和因上确定的，这就是考察，也就是名称。与其法性不相违背，就像在胜者和众生中广为人知的那样宣说。所谓“考察的”等等，以及“宣说的 形态成为疑问”等等，是对这些的解释。所谓“对于色等”等等，是对“成为顶点的”等等的解释。所谓“因为自性空性”等等，是对“内空性”等等的解释。所谓“对于色等有生”等等，是对“色等无生”等等的解释。所谓“独觉的”等等，其中安忍是先行的，具有圣者四谛各自的无生等等，在此基础上产生两种智慧，即安忍和智慧，共有四种安忍和智慧。这本身就是刹那，即安忍和智慧的那些刹那。所谓“谛和谛上”，是指分别与四谛相关联的四种方式，在通达道路的智慧上，具有见道的利益，也就是说，宣说了具有果实。偈颂的意义是，对于苦等谛的无常等法，以及痛苦和空性等法，它们的智慧就是无所缘的智慧。其中，安忍是意欲，即法智忍。安忍先行的法，同样地，智慧就是法智。同样，对于苦等，存在无生等等。
English
The reason for saying this is that phenomena such as form, etc., do not go beyond the scope of understanding. Like performing magic, they are born from illusion, etc., like an emanation. Therefore, truly considering form, etc., is unreasonable. By meditating on non-arising, one can realize particularly excellent dharmas and fully understand that they are integrated into one's own mind, etc., but it is not to say that one should manifest the realization of all-knowing wisdom. The meaning of the verses such as "the nature of investigation" is that "form, etc." and so on are mentioned. Dharmas such as form, etc., arise from symbols, and are determined by the Buddhas, etc., from their own nature and causes. This is investigation, which is name. It does not contradict its nature, and it is taught as it is known to the victors and beings. The explanation of "investigation," etc., and "the form of teaching becoming a question," etc. The explanation of "for form, etc." and so on is the explanation of "becoming the pinnacle," etc. The explanation of "because of the emptiness of self-nature," etc., is the explanation of "inner emptiness," etc. The explanation of "for form, etc., there is birth," etc., is the explanation of "form, etc., is unborn," etc. In "the solitary Buddha," etc., endurance is the preceding one, possessing the unborn nature of each of the four noble truths of the noble ones, etc., on this basis, two kinds of wisdom arise, namely endurance and wisdom, there are four kinds of endurance and wisdom. This itself is a moment, that is, those moments of endurance and wisdom. "Truth and on truth" means that the four ways are related to the four truths respectively, and in the wisdom of understanding the path, it has the benefits of the path of seeing, that is, it is said to have fruit. The meaning of the verses is that for the impermanent dharmas of suffering, etc., and the painful and empty dharmas, etc., their wisdom is the wisdom of non-objectification. Among them, endurance is desire, that is, the endurance of the knowledge of dharma. Similarly, the dharma of endurance is the preceding one, and wisdom is the knowledge of dharma. Similarly, for suffering, etc., there is non-arising, etc.