Tibetan
སྐབས་གཉིས་པའི་འགྲེལ་པ། སྐབས་གཉིས་པའི་འགྲེལ་པ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་རྟོགས་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ལམ་ཤེས་པ་ཉིད་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་གྱིས་འོད་ནི་ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་བའོ། །རྣམ་པར་སྨིན་པའི་འོད་ནི་ལས་ལས་སྐྱེས་པའོ། །ལམ་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་དོན་ནི། དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཕགས་པའི་བདེན་པ་རྣམ་པ་བཞིའི་ནང་ནས་སོ། །སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པ་བདེན་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་སྟོང་པ་དང་བདག་མེད་པ་ཞི་བའི་རྣམ་པ་བཞི་དང་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མའོ། །དེ་ནི་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པའི་ཆོས་ཅན་ཉིད་དང་མི་མཐུན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་དག་ཏུ་བཤད་ལ། སྡུག་བསྔལ་བ་ཉིད་མི་རྟག་པ་ཡིན་པར་མཚུངས་སུ་ཟིན་ན་ཡང་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ནི་མི་མཐུན་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི་འཕགས་པའི་ལམ་གྱི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཟག་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་འཕགས་པ་རྣམས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཉིད་ཡིན་པར་བལྟའོ། །གཞན་གྱིས་བརྟགས་པའི་བདག་གི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྟོང་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བདག་མེད་པའོ། །རང་ཉིད་བདག་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་དེའི་མཚན་ཉིད་ནི་ཞི་བ་སྟེ། །རྣམ་པ་འདི་དག་གི་རང་བཞིན་མི་དམིགས་པ་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་སྦྱར་རོ། །འདིས་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ་མི་རྟག་པ་ཉིད་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་ཉིད་དང༌། བདག་མེད་པ་ཉིད་དང༌། ཞི་བ་ཉིད་དེ་རྣམ་པ་བཞི་དག་གོ །ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་རྒྱུ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྩ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་སོ། །ཀུན་འབྱུང་བ་ནི་འཕྲལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱིའོ། །རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་ནི་འཕྲལ་དུ་ཤིན་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་བའོ། །རྐྱེན་ནི་སྡུག་བསྔལ་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་པའིའོ། །དེ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་ནད་དེ། མ་ཞུ་བ་ལ་སོགས་པ་དང༌། འབྲས་དང་ཟུག་རྔུ་ནི་གྲགས་པར་ཟད་དོ། །སྡིག་པ་ནི་འཇོམས་པ་སྟེ། རྣམ་པ་འདི་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མི་དམིགས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །འདིས་ནི་རྒྱུད་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་བཞི་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ་ནད་ཉིད་དང༌། འབྲས་ཉིད་དང༌། ཟུག་རྔུ་ཉིད་དང༌། སྡིག་པ་ཉིད་དོ། །སྔར་བཤད་པའི་བདེན་པ་དག་གི་རྣམ་པ་གཞན་དག་ནི་ཡིད་འབྱུང་བ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཡིད་འབྱུང་བ་ནི་སྐྱོ་བའོ། །འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ
Chinese
第二品释。 第二品释。 了悟一切相智，即是说通达道等。自性光明，是从智慧生起。异熟光明，是从业生起。通达道之，等句之义，即是说“于彼”等。所谓“于彼”，是指四圣谛之中。所谓“苦谛之相”，即是说无常、苦、空、无我、寂静四相，应按顺序宣说，这是未尽之语。它与生灭法不一致，故说为无常和痛苦。痛苦与无常相同，但有漏与无漏不同，有漏与圣道不一致，无漏与诸圣者一致。因其为空性，故为空性之相的无我。因其自身无我，故其相为寂静。这些相的自性不可得，应如是连缀。这即是说，无常、痛苦、无我、寂静，此四相。所谓“集谛之相”，原因是，因是痛苦的根本之因。集起是暂时的痛苦。极生是立即极度痛苦。缘是痛苦从一到一的传递。它们的自性是疾病，如消化不良等，以及疖子和疼痛，只是名称而已。罪恶是毁灭。这些相的自性不可得等，如前所述。这即是说，是相续等的自性的四相，即疾病、疖子、疼痛、罪恶。以前所说的真谛的其他相，即是说厌离等。厌离即是厌倦。离欲
English
Commentary on the Second Chapter. Commentary on the Second Chapter. Realizing the Omniscient One means that the path is understood, etc. The light of self-nature arises from wisdom. The light of maturation arises from karma. The meaning of the verses such as "Knowing the path itself" is explained by mentioning "therein," etc. "Therein" refers to the four noble truths. "The aspect of the truth of suffering" means that the four aspects of impermanence, suffering, emptiness, selflessness, and peace should be stated in order, which is the remainder. It is said to be impermanent and suffering because it is inconsistent with the nature of arising and ceasing. Although suffering is the same as impermanence, the defiled and undefiled are different; the defiled is inconsistent with the noble path, but the undefiled is consistent with the noble ones. Because it is empty, it is the selflessness of the characteristic of emptiness. Because it is selflessly itself, its characteristic is peace. The nature of these aspects is not perceived, and should be connected in this way. This means that impermanence, suffering, selflessness, and peace are the four aspects. The reason for "the aspect of the truth of origin" is that the cause is the root cause of suffering. Arising is temporary suffering. Extreme arising is immediate and extreme suffering. Condition is the transmission of suffering from one to another. Their nature is disease, such as indigestion, etc., and boils and pain are just names. Sin is destruction. The nature of these aspects, such as imperceptibility, is as before. This means that there are four aspects of the nature of continuity, etc., namely disease, boils, pain, and sin. The other aspects of the truths mentioned earlier are said to be renunciation, etc. Renunciation is weariness. Detachment
Tibetan
ར་བྱ་བ་ནི་ཡུལ་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པའོ། །འགོག་པ་ནི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་མི་རྒྱུ་བའམ་སེམས་ཕྲ་བར་འཇུག་པའི་གནས་སྐབས་སོ། །དེའི་དོན་གྱི་ཕྱིར་ཞུགས་པ་ནི་ཉམས་སུ་ལེན་པ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བའོ་ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལུང་ལས་གསུངས་པ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་བ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་རྗེས་སུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །ཡིད་འབྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་དག་གི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡིད་འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །ཕ་རོལ་དང་འཇིག་པའི་ཆོས་ཅན་གྱི་རྣམ་པ་དག་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱིར་རྒོལ་བར་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཕ་རོལ་ལོ། །ཕྱིར་རྒོལ་བར་གྱུར་པ་ནི་འཇིག་པའི་ཆོས་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཇིག་པའི་ཆོས་ཅན་ཉིད་དེ་འདི་དག་ནི་ཡིད་འབྱུང་བའི་རྣམ་པའོ། །འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་རྣམ་པ་དག་ནི་གཡོ་བ་དང་རབ་ཏུ་འཇིག་པའི་རྣམ་པ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོར་མི་གནས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་གཡོ་བའོ། །རྒྱུ་ལ་མི་ལྟོས་པར་རང་བཞིན་གྱིས་འཇིག་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་རབ་ཏུ་འཇིག་པའོ། །འདི་དག་ནི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་རྣམ་པའོ། །འགོག་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རྣམ་པ་གཞན་དག་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་དང་ཕྱི་མའི་འཇིག་པའི་གནས་སུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་འཇིག་པ་ཉིད་དང༌། སྲིན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཉེ་བར་འཚེ་བའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ནད་འགོ་བ་ཉིད་དང་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་འཁྲུགས་པ་དང༌། །གློ་བུར་བའི་གནས་སུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་འཚེ་བ་ཉིད་དེ། དེ་དག་ཉིད་ལ་སོ་སོར་འགོག་པའི་རྣམ་པ་གསུམ་ཡིན་ནོ། །འདི་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མི་དམིགས་པ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །ཡིད་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་བདེན་པ་གཉིས་སུ་གཏོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་རེ་རེ་ཞིང་གཉིས་གཉིས་སུ་བལྟ་བར་བྱའོ། །དེས་ན་ཡིད་འབྱུང་བ་ལ་ཕ་རོལ་དང་འཇིག་པའི་ཆོས་ཅན་དང༌། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་པ་ལ་ གཡོ་བ་དང༌། རབ་ཏུ་འཇིགས་པའི་རྣམ་པ་བརྒྱད་དང༌། འགོག་པ་ལ་འཇིགས་པ་དང༌། ནད་འགོ་བ་དང་འཚེ་བའི་རྣམ་པ་དྲུག་སྟེ། སྤྱིར་ན་བཅུ་བཞི་ཡིན་ནོ། །འགོག་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ན་བདག་མེད་པ་ཉིད་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་རབ་ཏུ་ཞི་བ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཞི་བ་ཉིད་དང༌། གྱ་ནོམ་པའི་རྣམ་པ་དང་བདག་གིས་དབེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་བདེ་བ་དང་གཙང་བ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ན་དབེན་པ་ཉིད་དེ་རྣམ་པ་གསུམ་མོ། །ངེས་པར་འབྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་སྟེ། དེའི་མཚན་ཉིད་ནི་རྟག་པ་དང་ཕན་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ན། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ནི་རྣམ་པ་གཅིག་ཡིན་ནོ། །འདི་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །ལམ་གྱི་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་ཕྱིན་པའི་དོན་གྱིས་ན་ལམ་ཉིད་དོ། །ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་དང་ཉོན་མོངས་པའི་གཉེན་པོའི་ཚོགས་སུ་གྱུར་པ་ན་རིག་པ་ཉིད་དོ། །སེམས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་སྒྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པའི་རྟག་པའི་གནས་སུ་འགྲོ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ངེས་པར་འབྱིན་པ་ཉིད་དོ། །རྣམ་པ་འདི་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མི་དམིགས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །རིམ་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོར་རྣམ་པ་ཁ་ཅིག་ནི་རྣམ་གྲངས་ཉིད་དུ། ཁ་ཅིག་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་སྟོན་པ་ཡིན་པས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའི་དོན་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས་རང་རང་གི་ངོ་བོ་དབང་པོ་དང༌། དོན་ལྔ་དང་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་དང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་དེས་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་སྣ་ཚོགས་པ་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ནི་གཅིག་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ པ་ལ་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་གི་དོན་དུ་དགོས་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། བདག་ཅག་གི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་བག་ཆགས་དང་བཅས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་མ་ལུས་པར་སྤངས་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་དུ་དམིགས་ཤིང་མཁྱེན་གྱི། དེ་ལས་གཞན་པའི་བདག་ལ་སོགས་པ་གཙོ་བོའི་དོན་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལས་གཞན་པའི་ཚད་མར་གྱུར་པ་སུ་ཞིག་ཡོད། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཟབ་པར་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། གང་སྒྲར་བརྗོད་པ་ནི་ཆོས་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་ཆོས་འཕགས་པ་ལ་སོགས་པས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་སྟོན་པར་མཛད་པ་ན་དེས་ཉན་པ་པོ་རྟག་ཏུ་དུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འཆད་པ་པོའི་ཤེས་པའི་རྩལ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ནི་ཆོས་འཕགས་ལ་སོགས་པ་སྟོན་པ་པོའི་ཤེས་པའི་ནུས་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་ཅིང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་བདག་ཉི
Chinese
舍弃者，谓背向于诸有也。 止息者，谓心及心所不生起，或入于微细心之位也。 为彼义故趣入者，谓与修习相应也。 “以其生故”者，谓于声闻之教所说也。 “苦恼”等者，谓随彼而连缀也。 “厌离之相”者，谓由厌离性也。 “他性及坏灭法之体相”者，谓由成能破故，为他性也。 成能破者，谓是坏灭法性故，即是坏灭法性也。 此等是厌离之体相也。 “离贪之体相”者，谓动摇及极坏灭之体相也。 谓由不立于自性故，为动摇也。 不待因缘，自性坏灭性故，为极坏灭也。 此等是离贪之体相也。 “止息”等者，谓说余体相也。 谓由此及后有坏灭处性故，为坏灭性也。 罗刹等损害处性故，为染病性也。 大种错乱也。 谓成顿生处性故，为损害性也。 于彼等各自为止息之三种体相也。 此等之自性不可得者，如前也。 厌离等体相，以摄于二谛性故，当各各观为二二也。 是故厌离有他性及坏灭法性，离贪有动摇及极坏灭之八种体相，止息有坏灭、染病及损害之六种体相，总有十四也。 “止息”等者，谓由离烦恼故，为无我性也。 苦恼极寂静故，为寂静性也。 广大之体相及离我所者，谓离乐及清净故，为离性也，为三种体相也。 若有出离者，彼即是涅槃，彼之体相是常及利益之因。
English
To abandon is to turn one's back on all existence. To cease is when the mind and mental factors do not arise, or when one enters a state of subtle mind. To enter for that purpose is to be in accordance with practice. "Because it arises" means it is said in the teachings of the Hearers. "Suffering" and so on, should be connected accordingly. "The characteristics of aversion" means by the nature of aversion itself. "The characteristics of otherness and destructible dharma" means that by becoming capable of refutation, it is otherness. Becoming capable of refutation means that it is the nature of destructible dharma, thus it is the nature of destructible dharma. These are the characteristics of aversion. "The characteristics of detachment from desire" means the characteristics of wavering and utter destruction. It is called wavering because it does not abide in its own nature. Because it is by nature destructive without relying on causes, it is utter destruction. These are the characteristics of detachment from desire. "Cessation" and so on, means that other characteristics are spoken of. Because it becomes a place of destruction in this and future existences, it is the nature of destruction. Because it becomes a place of harm for rakshasas and others, it is the nature of contagious disease. The great elements are disordered. Because it becomes a place of sudden arising, it is the nature of harm. For each of these, there are three characteristics of cessation. The nature of these being unobtainable is as before. The characteristics of aversion and so on, because they are included in the nature of the two truths, should each be viewed as two. Therefore, aversion has the nature of otherness and destructible dharma, detachment from desire has the eight characteristics of wavering and utter destruction, and cessation has the six characteristics of destruction, contagious disease, and harm, for a total of fourteen. "Cessation" and so on, means that by being free from afflictions, it is the nature of selflessness. Because suffering is utterly pacified, it is the nature of peace. The characteristic of vastness and being devoid of self means that by being free from pleasure and purity, it is the nature of separateness, for three characteristics. Whatever is liberation, that is nirvana, and its characteristic is the cause of permanence and benefit.
Chinese
如果这样认为，空性等等是一种相。这些的自性，如前所述。道的真谛等等，以完全成就的意义来说，就是道本身。没有烦恼并且成为烦恼的对治之集合，就是智慧本身。以心不错乱地觉悟，就是修行本身。以趋向于没有显现执着的常恒之处，就是决定解脱本身。这些相的自性，不可得等等，如前所述。以这个次第，大乘中有些相是名相本身，有些是自性本身，因为这样显示，所以不会成为声闻道的过失。像这样等等，是为了显示名为“决定分别”的偈颂之意义。色等等的蕴，各自的自性是根，五境和非能辨识以及感受等等，因为这些是空性，所以这些的空性，也就是色等等的各种空性，彼此没有差别，是一体的。色等等，已经说过了。同样，对于色等等，像这样等等，很容易理解。因为什么等等，在法的殊胜意义上所需要的是这个：我们的遍知者已经断除了包括习气在内的所有烦恼，因此将事物和非事物视为如幻的自性而照见和了知。除此之外，主宰的意义，比如我等等，是不合理的，因此除了如来之外，还有谁是可靠的量呢？声闻道等等，是说自佛的智慧甚深。凡是用声音表达的，就是通过教法的门径，由法胜者等等来显示般若波罗蜜多等等时，听者总是通过等等来理解说法者的智慧才能，也就是领会法胜者等等说法者的智慧能力，并且是般若波罗蜜多等等智慧的自体。
English
If it is thought in this way, emptiness and so on are one aspect. The nature of these is as before. The truth of the path, etc., in the sense of complete accomplishment, is the path itself. Being without afflictions and becoming a collection of antidotes to afflictions is wisdom itself. By realizing the mind without being mistaken, it is practice itself. By going to the permanent place without manifest clinging, it is definitely liberation itself. The nature of these aspects, such as non-apprehension, is as before. In this order, some aspects in the Mahayana are names themselves, and some are shown as their own nature, so it will not be a fault of being the path of the Hearers. Like this, etc., is to show the meaning of the verse called "Definite Discrimination". The aggregates of form, etc., their own nature is the senses, the five objects and the non-discriminating and experiencing, etc., because these are emptiness, so the emptiness of these, that is, the various emptinesses of form, etc., are not different from each other, they are one. Form, etc., has been said. Similarly, for form, etc., like this, etc., is easy to understand. Because of what, etc., what is needed for the supreme meaning of the Dharma is this: Our omniscient one has abandoned all afflictions, including karmic imprints, so he perceives and knows things and non-things as illusory nature. Apart from that, the meaning of the master, such as self, etc., is not reasonable, so who else is a reliable measure other than the Tathagata? The path of the Hearers, etc., is said to be the profound wisdom of the Self-Buddha. Whatever is expressed in sound is that when the Dharma is taught through the gate of Dharma, the Noble One, etc., shows the Perfection of Wisdom, etc., the listener always understands the wisdom of the speaker through etc., that is, comprehends the wisdom ability of the speaker of Dharma, the Noble One, etc., and is the self of the wisdom of the Perfection of Wisdom, etc.