Tibetan
་ནི་གང་གཟུགས་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་དུ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པས། ཡོངས་སུ་མ་བཟུང་མ་བཏང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མེད་པར་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་རྣམ་པར་འཕེལ་བ་དང༌། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་དང༌། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མེད་པ་ཐལ་བར་འགྱུར་བས། གང་རབ་འབྱོར་ནམ་གཟུགས་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། དེའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན། ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་ནི་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་འཐད་པའི་ལན་གྱིས་སོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཁམས་གསུམ་པ་དང་ཉེ་བར་འབྲེལ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཅིའི་སླད་དུ་དེ་ལྟར་གཟུགས་ཡིད་ལམ་བགྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནས་འདྲེན་མར་འགྱུར་བའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ཁམས་གང་དུ་ཡང་འདྲེ་བར་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་ཀྱི་བར་དུའོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གནས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གང་དེ་ལྟར་སྤྱོད་པ་དེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་ལ་ཡང་གནས་པར་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཅིའི་སླད་དུ་མངོན་བར་ཆགས་པར་མི་འགྱུར། མངོན་བར་ཆགས་པར་བྱ་བའི་གནས་ཀྱི་རྒྱུ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོར་བརྟགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གང་གལ་ཏེ་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཆོས་གང་ཡང་མ་གཟིགས་པས་འདོགས་པར་མ་མཛད་དོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཐུགས་སུ་ཆུད་བ་ནི་རྗོད་པར་བྱེད་པ་དང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་བརྟགས་པར་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ནི་ཆོས་གང་ཡང་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དངོས་པོ་ཉིད་དུའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟར་མངོན་བར་ཞེན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ལས་ཉམས་པའི་ཚིག་གིས་ན་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པ་གཙོར་བྱ་བར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཆགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ན་གང་བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ན་ཇི་ལྟར་སྦྱིན་ པ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་འདི་དག་མ་མཆིས་པར་འགྱུར་བ་ལགས། རབ་འབྱོར་
Chinese
即是说，从色法乃至一切种智之间不作意，完全不执取不舍弃，不作意而使善根增长，使波罗蜜多圆满，以及获得一切种智成为不可能。因此，世尊说从“何者，善现！若不作意色法”开始，就能获得一切种智。这是什么缘故呢？因为不作意是证得无上正等菩提的理由的答案。与三界相关的分别念，即是世尊所说的“何者，世尊！为何如此作意色法”开始，到以能引导的作意，不会与任何界混杂为止。安住的分别念，即是世尊所说的“如此行持，乃至一切种智之间也不会安住”的缘故。对事物显现执着的分别念，即是世尊所说的“何者，世尊！为何不会显现执着？因为没有显现执着的处所之因”的缘故。对事物进行推测的分别念，即是世尊所说的“如果菩萨摩诃萨心想”开始，这是什么缘故呢？因为如来没有见到任何法，所以没有系缚。如来所领悟的是，能说者和所说者被推测并被彻底区分的意义。这是什么缘故呢？因为如来没有证得任何法，这是事物本身的意义。因此，以从对显现执着的行持中退失的言辞来说，应该知道以没有显现执着为主要，这是世尊所说的。在贪执的分别念中，世尊说，菩萨在行持般若波罗蜜多时，如何才能没有布施等过失呢？善现！
English
That is to say, from form to the state of omniscience, not paying attention, completely not grasping or abandoning, without paying attention, the roots of virtue increase, the perfections are completed, and obtaining the state of omniscience becomes impossible. Therefore, the Blessed One said, starting from "What, Subhuti! If one does not pay attention to form," one will obtain the state of omniscience. What is the reason for this? Because not paying attention is the answer to the reason for attaining unsurpassed, perfect enlightenment. The conceptualization related to the three realms is what the Blessed One said, starting from "What, Blessed One! Why does one pay attention to form in this way," until the attention that can guide does not mix with any realm. The conceptualization of abiding is because the Blessed One said, "Practicing in this way, one will not abide even until the state of omniscience." The conceptualization of attachment to phenomena is because the Blessed One said, "What, Blessed One! Why will there be no manifest attachment? Because there is no cause for the place of manifest attachment." The conceptualization of speculating on phenomena is what the Blessed One said, starting from "If a Bodhisattva Mahasattva thinks," what is the reason for this? Because the Tathagata has not seen any dharma, so there is no bondage. What the Tathagata has realized is the meaning that the speaker and the spoken are speculated and thoroughly distinguished. What is the reason for this? Because the Tathagata has not realized any dharma, this is the meaning of the thing itself. Therefore, in terms of the words of falling away from the practice of manifest attachment, one should know that the absence of manifest attachment is the main thing, this is what the Blessed One said. In the conceptualization of attachment, the Blessed One said, how can a Bodhisattva, when practicing the Prajnaparamita, be without the faults of giving and so on? Subhuti!
Tibetan
གང་གི་ཚེ་འདི་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཆགས་པ་མེད་ཅིང་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་མེད་པར་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གཉེན་པོའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གང་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་དེ་ལ་དམིགས་པ་དང༌། མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང༌། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་དེ་དང་མ་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་འགྲོ་བ་ལ་ཐོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གང་དམིགས་པར་བྱ་བ་དང༌། དམིགས་པར་བྱེད་པ་དག་དབྱེར་མེད་པས་མངོན་པར་རྟོགས་པ་བསྒྲུབ་པ་མེད་ན། མངོན་བར་རྟོགས་པ་དང༌། མངོན་བར་སྒྲུབ་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བས་རབ་འབྱོར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་གཟུགས་ཞེའམ། འདི་ནི་གཟུགས་སོ། །འདིའི་གཟུགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་ཇི་ལྟར་འདོད་པར་འགྲོ་བའི་དཔེས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྔ་པོ་ནི་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་ལམ་དུ་ཇི་ལྟར་འདོད་པར་འགྲོ་བའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པའི་བར་གྱིས་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་གཞན་དབང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དགུ་པ་གཉིས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཆེད་བཞིན་ངེས་པར་མི་འབྱུང་དང༌། །ལམ་ལ་ལམ་མིན་ངེས་འཛིན་དང༌། །འགོག་དང་བཅས་པའི་སྐྱེ་བ་དང༌། །དངོས་པོ་ལྡན་དང་མི་ལྡན་དང། །གནས་དང་རིགས་ནི་འཇིག་པ་དང༌། །དོན་དུ་གཉེར་དང་རྒྱུ་མེད་དང༌། །ཕྱིར་རྒོལ་བ་ནི་དམིགས་པ་ལ། །འཛིན་པའི་རྣམ་རྟོག་གཞན་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཆེད་དུ་བྱ་བ་ལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གང་ཡང་ཁ་ལོ་བསྒྱུར་བའི་དཔེས། དེ་དག་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ལམ་མཆོག་གིས་རབ་ཏུ་ཁྲིད་པ་དེས་རང་དབང་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ལམ་ལ་ལམ་མ་ཡིན་པར་ངེས་པར་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གང་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་ལམ་དང༌། རྣམ་པ་ཐམས་ ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ལམ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལམ་མ་ཡིན་པ་དང་ལམ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེ་བ་དང༌། འགོག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་དོན་ཆེན་པོའི་སླད་དུ་ཉེ་བར་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་ནི་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་འགོག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་བ
Chinese
当知晓一切法皆无执着、无受持之时，如是等等即为所诠释。对治之分别念，即缘于对治方的诸法，并于等性之自在，以智慧波罗蜜多及一切种智之间，不离彼性之故而诠释。如欲而行之障碍分别念，即若所缘与能缘无别，则无有现观之成就，现观与成就皆成过失，故善现菩萨摩诃萨，色耶？此乃色，此之色等起，以转轮圣王如欲而行之譬喻，五度波罗蜜多乃声闻等道中如欲而行之因，乃至随逐他力自在之故而诠释。今为诠释第九执着分别念之第二分，特意决定不生，于道非道决定执，与灭俱生，有事与无事，处所与族类乃坏灭，勤求义利与无因，返驳乃缘于所缘，执着之分别念即是其他。如是等中，于所作之事如实决定生起之分别念，即以驾驭者之譬喻，彼等一切种智之道胜妙引导，彼即自在之故而诠释。于道执为非道之分别念，即声闻等道与一切种智之道，乃菩萨之道非道与道性之故而诠释。生与灭之分别念，即此般若波罗蜜多，乃为菩萨摩诃萨等之大利益而安住，如是等起，此般若波罗蜜多非生非灭之
English
When one knows that all dharmas are without attachment and without grasping, this and so on are what is explained. The conceptualization of antidote is that which focuses on the dharmas of the antidote side, and in the power of equality, because of not being separated from that between the Perfection of Wisdom and all-knowingness, it is explained. The conceptualization of the obstruction to going as desired is that if the object to be focused on and the subject focusing are not different, then there is no accomplishment of direct perception, and direct perception and accomplishment both become faults, therefore, Subhuti, Bodhisattva Mahasattva, is it form? This is form, the arising of this form, etc., with the analogy of the wheel-turning king going as desired, the five perfections are the cause of going as desired on the path of the Hearers, etc., up to following after the power of others, it is explained. Now, in order to explain the second part of the ninth conceptualization of grasping, intentionally deciding not to arise, deciding on the path as non-path, arising together with cessation, having things and not having things, places and lineages are destruction, striving for benefit and without cause, refuting is focused on the object, the conceptualization of grasping is other. In this and so on, the conceptualization of truly deciding to arise in what is to be done, that is, with the analogy of the driver, those are guided by the excellent path of all-knowingness, that is explained because it is free. The conceptualization of grasping the path as non-path, that is, the path of the Hearers, etc., and the path of all-knowingness, is explained because it is the nature of the path and non-path of the Bodhisattva's path. The conceptualization of arising and cessation, that is, this Perfection of Wisdom, abides for the great benefit of the Bodhisattva Mahasattvas, etc., arising like this, this Perfection of Wisdom is neither arising nor cessation.