Tibetan
ས་དང༌། འཚེ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པ་སྤོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དགའ་བ་དང་བདེ་བའི་དབང་དུ་མཛད་ནས། དགའ་བ་ལུས་ནི་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ཐོབ། །ལུས་སྦྱངས་པས་ནི་བདེ་བའི་སྐལ་ལྡན་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདིས་ནི་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་བསྟན་ཏེ། རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་གཉིས་ཀྱིས་གཉེན་པོ་བྱས་པའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ། དེ་ལས་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང༌། བདེ་བ་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་དབང་དུ་མཛད་ནས། རྩེ་གཅིག་སེམས་དང་ལྡན་པའི་མི་ལ་ནི། །ཡིད་ལས་བྱུང་བའི་དགའ་བ་རབ་ཏུ་སྐྱེ། །ཞེས་གསུངས་པ་འདིས་ནི་གཉེན་པོ་དང༌། །ཕན་ཡོན་གཉི་གའི་གནས་ཀྱི་ཡན་ལག་བསྟན་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བརྟེན་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ལ་ཡན་ལག་བཞི་སྟེ། ནང་རབ་ཏུ་དང་བ་དང་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་དང༌། སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་དོ། །ནང་རབ་ཏུ་དང་བའི་དབང་དུ་མཛད་ནས། སེམས་ནི་དང་བས་ལྷ་མིའི་བདེ་བ་དང༌། །མཐོ་རིས་དང་ནི་བྱང་གྲོལ་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་འདིས་ནི་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་ཉིད་སྐྱོན་དུ་མཐོང་སྟེ། དེའི་གཉེན་པོར་བསྟན་ཏོ། །དགའ་བ་དང་བདེ་བ་དང་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཡན་ལག་ལ་ལྷག་མ་གཉིས་པ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ལ་ཡན་ལག་ལྔ་སྟེ། བཏང་སྙོམས་དང༌། དྲན་པ་དང༌། ཤེས་བཞིན་དང༌། བདེ་བ་དང༌། སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་དབང་དུ་མཛད་ནས། བཏང་སྙོམས་ལྡན་ཞེས་གསུངས་ཏེ། སེམས་མཉམ་པ་ཉིད་དང༌། སེམས་རྣལ་དུ་འཇུག་པ་དང༌། སེམས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའོ། །དྲན་པ་དང༌། ཤེས་བཞིན་གྱི་དབང་དུ་མཛད་ནས། དཔེར་ན་རླུང་མེད་ཁང་བའི་ནང་དུ་ནི། །མར་མེ་བཙུགས་པ་མི་གཡོ་འབར་བ་ལྟར། །རྩེ་གཅིག་སེམས་ཀྱིས་ཟློས་ལ་མངོན་དགའ་བའི། །ལུས་ལ་ཆོས་ཀྱང་དེ་བཞིན་འབར་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དྲན་པ་ནི་འདྲིས་པའི་དངོས་པོ་མ་བརྗེད་པའོ། །ཤེས་བཞིན་ནི་གཞན་དུ་མི་གཡེང་བ་སྟེ། འདི་གསུམ་གྱིས་ནི་དགའ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤོང་བས། གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་ཏུ་བསྟན་ཏོ། །བདེ་བ་དང་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་ནི། ཡན་ལག་ལྷག་མ་རྣམས་དང་གོ་རིམས་བཞིན་ནོ། །བསམ་གཏན་བཞི་པ་ལ་ཡན་ལག་བཞི་སྟེ། བཏང་སྙོམས་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང༌། དྲན་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན། བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པ་ནས། སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་བཏང་སྙོམས་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང༌། དྲན་པ་ཡོང
Chinese
是为了舍弃贪欲和嗔恚的分别念等等。在欢喜和安乐的自在中，说“欢喜身极调柔，身调柔则得安乐的福分”。这显示了利益的支分，是为了从分别念和伺察二者所对治的相违品中，获得从远离它们所生的欢喜和安乐。在心一境性的自在中，说“具有一境性心的人，生起由意所生的极大欢喜”。这显示了对治和利益二者之处的支分，是为了凭借三摩地的力量，使分别念等不再生起。第二禅有四个支分，即内澄净、欢喜、安乐和心一境性。在内澄净的自在中，说“心澄净则能获得天人的安乐，以及天界和解脱”。这显示了视分别念和伺察本身为过患，并作为它们的对治。欢喜、安乐和心一境性作为支分，其余两个如前。第三禅有五个支分，即舍、正念、正知、安乐和心一境性。其中，在舍的自在中，说“具有舍”，即心平等性、心如实安住和心任运成就。在正念和正知的自在中， 如无风室中， 立灯不摇动， 一境心专注， 身中法亦燃。 这说的是，正念是不忘失串习的事物。正知是不向外散乱，这三者是为了舍弃欢喜的分别念，所以显示为对治的支分。安乐和心一境性本身，与其余支分和次第相同。第四禅有四个支分，即舍清净、念清净、非苦非乐，以及心一境性。其中，舍清净和念清
English
It is to abandon discursive thoughts of desire and aggression, and so on. In the power of joy and bliss, it is said, "Joy obtains a very supple body, and a supple body becomes fortunate to have bliss." This shows the limb of benefit, which is to obtain joy and bliss born from being separated from the opposing factors that are counteracted by both discursive thought and analysis. In the power of one-pointedness of mind, it is said, "For a person who has a one-pointed mind, great joy born from the mind arises." This shows the limb of the place of both antidote and benefit, which is to make discursive thoughts and so on not arise through the power of relying on samadhi. The second dhyana has four limbs, namely inner clarity, joy, bliss, and one-pointedness of mind. In the power of inner clarity, it is said, "With a clear mind, one will obtain the bliss of gods and humans, as well as the higher realms and liberation." This shows seeing discursive thought and analysis themselves as faults, and showing them as their antidote. Joy, bliss, and one-pointedness of mind as limbs, the remaining two are as before. The third dhyana has five limbs, namely equanimity, mindfulness, awareness, bliss, and one-pointedness of mind. Among them, in the power of equanimity, it is said, "Having equanimity," which is equality of mind, abiding of mind in reality, and spontaneous accomplishment of mind. In the power of mindfulness and awareness, Just as in a windless room, A lamp placed does not flicker, With one-pointed mind focused, The Dharma likewise blazes in the body. This says that mindfulness is not forgetting familiar objects. Awareness is not being distracted elsewhere. These three are to abandon discursive thoughts of joy, so they are shown as limbs of the antidote. Bliss and one-pointedness of mind themselves are the same as the remaining limbs and order. The fourth dhyana has four limbs, namely pure equanimity, pure mindfulness, neither suffering nor pleasure, and one-pointedness of mind. Among them, pure equanimity and pure mindf