English
Ku'o! From those non-dual minds, adorned with the flowers of names, arise the two sacred bodies of form. All of the three realms are completely pervaded by the Dharmakaya. What are those? They are the Hearer's Ground, the Solitary Realizer's Ground, and the Great Vehicle's Ground. Furthermore, they are divided into the Ground of Seeing, the Ground of Realization, and the Ground of Thorough Understanding. Above that, in the manner of increase mentioned earlier, are the thirteenth and fourteenth grounds, whose essence of Suchness is identical to all entities. Therefore, great bliss is the nature of pervasiveness, and the essence of the Dharmakaya itself is its heart. These are not understood by all, just as Mount Meru and the continents are illuminated by the sun and moon. From that, there are two kinds of light: realized and unrealized. Although there is no difference or distinction in the sun and moon, those who are not blind see, and those who are blind do not see. Those who see, for those with small minds and childlike attitudes, it is like rising from the ground and setting into the ground during a period of unstable nature. The meaning of that Suchness, although pervading all primordial essences, exists like the seeing and the blind, in the order of realization and non-realization, and for those with small minds, meditation appears to increase and decrease. From that very meaning, for the wise, there is no rising or falling in experience, all appearances and sounds are known as mind, and they do not cling to it with the nature of mind being nothing. Therefore, the nature of things themselves is without consciousness, and there is no need to bind the forms that possess consciousness. Therefore, for those who possess intelligence, the primordial meaning naturally arises. The nature of those cannot be judged as 'that is realization' or 'that is non-realization.' Now, I will show the song that does not hinder the granting of compassion: The flower of compassion holds the fruit of benefiting others, its name is benefiting others. The essence itself makes the tree flourish with branches and leaves, compassion possesses various forms. Spontaneously accomplished is the fruit of the future, this bliss is the mind of others. The tree of praise is not sacred compassion, for whom
Tibetan
སླར་ཡང་རྩ་བ་ལོ་འདའ་མེད། །དེ་ལ་དམིགས་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ། །དེར་ལྷུང་བས་ནི་ཡན་ལག་ཆག་པར་འགྱུར། །ས་བོན་གཅིག་ལས་སྙིང་པོ་གཉིས་འབྱུང་བའོ། །རྒྱུ་མཚན་དེ་ལས་འབྲས་བུ་གཅིག་ཏུ་འབྱུང༌། །དེ་ཡང་དབྱེར་མེད་དོན་མཆོག་གང་སེམས་པ། །དེ་ནི་འཁོར་དང་མྱ་ངན་འདས་རྣམས་གྲོལ། །ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནི་མ་རྟོགས་པའི་སེམས་ཅན་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་པས་དེའི་མེ་ཏོག་གཞན་ལ་ཕན་པར་བྱེད་པའི་འབྲས་བུ་གཟུགས་སྐུ་རྣམ་པ་གཉིས་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ་དེ་ནི་སྙིང་རྗེས་འཛིན་པའོ། །དེས་སེམས་ཅན་སྨིན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དེའི་མིང་ནི་གཞན་ལ་ཕན་པ་ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད་དེ། དེ་ཡང་སྙིང་པོ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུའི་སྡོང་པོ་ལ་མཚན་གྱི་ཡལ་ག་དང་དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་བརྒྱད་ཅུའི་འདབ་མས་རྒྱས་པ་དག་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ནི་སྙིང་རྗེའི་ཡུལ་ལ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་ཐབས་དུ་མར་ལྡན་པ་དག་གིས་སྨིན་པར་བྱེད་དོ། །ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་འབྲས་བུ་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཕྱི་མའི་འབྲས་བུ་གཞག་པ་སྟེ་དེ་ནི་གཉུག་མའི་འབའ་ཞིག་སྐྱེད་བར་བྱེད་དོ། །འཁོར་བའི་བདེ་བ་འདི་དག་ནི་སྙིང་པོ་ལས་གཞན་པའི་སེམས་དེ་དག་ལས་དགེ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བསྐྱེད་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དེ་དག་ལ་མཉམ་པར་གཞག་པ་དང་རྗེས་ལས་ཐོབ་པ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། སྟོང་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་གཉུག་མའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་དམ་པ་ རྣམ་བ་གཉིས་མེ་ལོང་གི་ཐུགས་བརྙན་ལྟར་ཤུགས་ཀྱིས་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་བའི་སྐུའི་སྡོང་པོ་དེང་སྤྲུལ་བའི་སྐུ་དམ་བ་རྣམ་པ་གཉིས་གཞན་གྱི་དོན་སྨིན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གཏང་ངོ་ཞེས་སྙིང་རྗེས་ཀུན་ནས་བསླང་བ་འམ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུན་ལས་བཏང་བ་ནི་མིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྗེས་ལས་ཐོབ་པ་ནི་མི་མངའ་བར་ངེས་ཏེ། གལ་ཏེ་རྗེས་ལས་ཐོབ་པ་ཡོད་པར་འདོད་ན་ནི་མ་ཐར་ཐུག་པའི་འབྲས་བུ་རང་རིག་རང་གསལ་བར་འདོད་པ་སྟེ་འབྲས་བུ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་མི་འབྱུང་ངོ༌། །དེ་དག་ལས་སླར་ཡང་འབད་པ་ཅི་རྙེད་ཅིག་བྱས་ཀྱང་རྩ་བ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་མི་འབྱུང་ཞིང་གཟུགས་སྐུ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་ལོ་འདབ་ཀྱང་མེད་དོ། །དེ་ལྟ་བུའི་དོན་ལ་དམིགས་པར་བྱེད་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མཐའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེར་ལྷུང་བ་ཡིན་པས་དེས་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་མི་ཐོབ་ལ་གཟུགས་སྐུ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་ཡན་ལག་ཀྱང་ཆག་པར་འགྱུར་རོ། །འདི
Chinese
再次，根本不会衰败。如果专注于它，就会因此而堕落，导致支分断裂。一个种子产生两个精华。从那个理由产生一个果。那个无分别的殊胜意义，无论思考什么，都能从中解脱轮回和涅槃。这段话的意思是，对未证悟的众生生起大悲心，因此，它的花朵会结出利益他人的果实，即化为两种色身，这就是以悲心来摄持。因为它能成熟众生，所以它的名字被称为利益他人。而且，仅仅体验那个精华本身，就会使报身的树干，以具足三十二相的枝条和八十随好之花瓣而盛开。化身则以对悲心的对象，具备各种不同的方便，来成熟他们。任运成就的法身果，是相对于世间人而言，安立为后来的果实，它能生起本初的唯一。这些轮回的安乐，也能由那些与精华不同的心识，通过善行来产生。那么，这些法身是处于等持状态，还是后得状态呢？体验空性法身本初的真如，两种圣身会像镜中的影像一样自然显现。为了成熟他人的利益，报身树干会放出两种化身圣身，但这并非由悲心所驱使，也不是从智慧的延续中放出。因此，可以肯定的是，它不具备后得。如果认为存在后得，那就是认为未究竟的果是自知自明的，这样就不会产生法身果。从那些中，即使再努力，也不会产生根本法身，也不会有二种色身的枝叶。如果专注于这样的意义，那就是堕入了边见的分别念中，因此无法获得法身，二种色身的支分也会断裂。这个
English
Again, the root does not decay. If one focuses on it, one will fall into it, causing the branches to break. From one seed, two essences arise. From that reason, one fruit arises. That which is the supreme meaning of non-duality, whatever one contemplates, one is liberated from samsara and nirvana. The meaning of this is that by generating great compassion for sentient beings who have not realized, its flower will bear the fruit of benefiting others, which is to manifest as two forms of the Rupakaya, which is held by compassion. Because it ripens sentient beings, its name is said to be benefiting others. Moreover, merely experiencing that essence itself will cause the trunk of the Sambhogakaya to flourish with branches possessing the thirty-two major marks and petals of the eighty minor marks. The Nirmanakaya ripens beings with various skillful means towards the objects of compassion. The spontaneously accomplished fruit of the Dharmakaya is established as the later fruit in relation to worldly beings, and it gives rise to the primordial uniqueness. These pleasures of samsara can also be generated by those minds that are different from the essence, through virtuous deeds. Are these Dharmakayas in a state of equipoise or subsequent attainment? By experiencing the emptiness Dharmakaya, the primordial suchness, the two sacred forms will naturally appear like reflections in a mirror. In order to ripen the benefit of others, the trunk of the Sambhogakaya releases the two sacred forms of the Nirmanakaya, but this is not driven by compassion, nor is it released from the continuation of wisdom. Therefore, it is certain that it does not possess subsequent attainment. If one thinks that there is subsequent attainment, then one is thinking that the un-ultimate fruit is self-knowing and self-illuminating, and thus the fruit of the Dharmakaya will not arise. From those, even if one makes further efforts, the root Dharmakaya will not arise, and there will be no branches of the two Rupakayas. If one focuses on such a meaning, then one is falling into the conceptualization of extremes, and therefore one will not attain the Dharmakaya, and the branches of the two Rupakayas will also be broken. This