Tibetan
ཆར་བ་སྤྲུལ་པའི་སྐུ། ཇི་ལྟར་སྣང་ ཡང་དོན་སྐྱེ་མད་ལས་མ་འདས་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ། །དེ་ལ་ཡེ་ཤེས་ལྔ་ནི་ཆོས་ཉིད་སྐྱེ་འགག་མེད་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། དེ་ཉིད་གསལ་ལ་རྟོག་པ་མེད་པ་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས། དེ་གཉིས་སུ་དབྱེར་མེད་ཅིང་བླང་དོར་མེད་པས་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས། །ཆོས་སྤྱི་དང་རང་གི་མཚན་ཉིད་མ་འདྲེས་པར་གསལ་བ་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས། བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་རྩོལ་བ་མེད་པར་གྲུབ་པས་ནི་བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །དེ་ཡང་འདི་ཉིད་ལས། ཁྱབ་བདག་ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཡི་བདག །ཅེས་འབྱུང་ངོ༌། །གདུལ་བྱ་ལས་དག་པ་ལ་སྣང་བའི་འཇམ་དཔལ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གོམས་པའི་མཐུས་ལྷའི་སྐུའི་ཞལ་མཐོང་བའོ། །རྣམ་པའི་བདག་ཉིད་དུ་སྣང་བའི་འཇམ་དཔལ་ནི་སྐུའི་གཟུགས་བརྙན་དུ་གྱུར་པ་རས་པ་ལ་རི་མོ་བྲིས་པ་དང༌། ཟངས་ལྕགས་ལ་འཕུར་དུ་བཏོད་པ་དེ་རྣམས་སོ། །གྱི་ཞེས་པ་ནི་འབྲེལ་པའི་ཡི་གེ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་སྨོས་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་དང༌། ཡོན་ཏན་ཅན་རྗེ་བཙུན་འཇམ་དཔལ་དུ་འབྲེལ་པར་སྟོན་ཏེ། བརྒྱ་བྱིན་གྱི་བ་ཕྲ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་ཞེས་པ། མཚན་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆོས་རྣམས་ཡིན་ལ། ཡོན་ཏན་དེ་དག་དང་རྗེ་བཙུན་ཉིད་ལྡན་ལ། ལྡན་པ་ཁོ་ན་ལྟར་བརྗོད་པའོ། །ཚུལ་ཇི་ལྟར་བརྗོད་ན་གཉིས་ཏེ། ཟབ་པ་དོན་གྱི་སྒོ་ནས་བརྗོད་པ་དང༌། རྒྱ་ཆེ་བ་ཚིག་གི་སྒོ་ནས་བརྗོད་པའོ། །དོན་གྱི་སྒོ་ནས་བརྗོད་པ་ནི་དོན་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་གསལ་བའོ། །ཚིག་གི་སྒོ་ནས་བརྗོད་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། མཚན་ཉིད་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཚུལ་དུ་བརྗོད་པ་དང། གསང་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་བརྗོད་པ་དང༌། ཡོན་ཏན་གྱི་ཚུལ་དུ་བརྗོད་པའོ། །དེ་ལ་མཚན་ཉིད་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཚུལ་དུ་བརྗོད་པ་ནི་རང་གི་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་ངོ་ཤེས་པར་བྱས་ལ་མཚན་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། བརྗོད་པའི་སྒྲ་དེ་དག་བྱུང་ཡང་སྐྱེ་འགག་མེད་པའི་དང་ལས་བྱུང་ལ། ཐིམ་ཡང་དེ་ཉིད་དུ་ཐིམ་སྟེ། མདོར་ན་ཆོས་ཀྱི་རང་སྒྲར་ཤེས་པར་བྱའོ། །འདི་ཉིད་ལས། གཉིས་མེད་གཉིས་སུ་མེད་པར་སྟོན། །ཡང་དག་མཐའ་ལ་རྣམ་པར་གནས། །ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །མཚན་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་བརྗོད་པ་ནི་བདག་ཉིད་རྗེ་བཙུན་འཇམ་དཔལ་དུ་བསྐོམས་ཏེ་མཚན་བརྗོད་པས་ཐུགས་ ཀའི་མུཾ་ལས་འོད་ཟེར་འཕྲོས་པས་འཕགས་པ་མཆོད་པ་དང༌། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱས་སླར་རང་གི་ཐུགས་
Chinese
化身雨，如何显现？ 又，不离无生之义，是法身。其中五种智慧是：法性无生灭，是法界之智慧；彼性光明而无分别，如镜之智慧；彼二无别且无取舍，是平等性之智慧；法之共相与自相不混淆而显明，是妙观察智；自他之利益不勤作而成就，是成所作智。此亦出自此处：遍主五智之主。 对于所化之业已清净者所显现之文殊，是瑜伽士串习三摩地之力而得见天神之身相。显现为形相之自性之文殊，是成为身之影像，如在布上绘画，或在铜铁上雕刻者，彼等是也。“之”字是关联之词，如所说之功德等，与具功德之至尊文殊相关联而显示，如“帝释天之细雨”之说。名称真实宣说，名称是下文将出现的功德之法，与功德彼等与至尊相应，如实宣说相应者。如何宣说之方式有两种：甚深者从意义之门宣说，广大者从词句之门宣说。从意义之门宣说是显明于无二之智慧。从词句之门宣说有三种：以无二之体性之方式宣说，以密咒之方式宣说，以功德之方式宣说。其中以无二之体性之方式宣说是，认知自心之体性为无二之智慧后而宣说名号，宣说之音声纵然生起，也是从无生灭之本来而生起，纵然隐没，也隐没于彼性之中，总之应知是法之自声。此亦出自此处：无二显示为无二，真实安住于边际。以名咒之方式宣说是，自身观想为至尊文殊，以宣说名号，从心间的（藏文：མུཾ་，梵文天城体：मुṃ，梵文罗马拟音：muṃ，汉语字面意思：穆）字放出光明，供养圣众，成办有情之利益，复又回到自己心
English
How does the incarnate rain appear? Furthermore, the Dharmakaya does not transcend the meaning of non-origination. The five wisdoms therein are: the nature of reality is without origination or cessation, which is the wisdom of the Dharmadhatu; that very nature is clear and without conceptualization, which is the mirror-like wisdom; the two are inseparable and without acceptance or rejection, which is the wisdom of equality; the general and specific characteristics of phenomena are clear without being mixed up, which is the wisdom of discriminating awareness; the benefit of oneself and others is accomplished without effort, which is the wisdom of accomplishing activities. This also comes from this very source: "The master of the all-pervading five wisdoms." The Manjushri that appears to those whose minds have been purified is the vision of the deity's form due to the power of the yogi's familiarity with samadhi. The Manjushri that appears as the nature of form is the image of the body, such as a painting on cloth or a sculpture on copper or iron. The word "of" is a connecting word, indicating that the qualities mentioned above are related to the venerable Manjushri, who possesses those qualities, just like the saying "the fine rain of Indra." The "Truly Uttering the Names" means that the names are the qualities that will appear below, and those qualities are in accordance with the venerable one, and the utterance is in accordance with that. There are two ways to utter them: the profound way is to utter them from the door of meaning, and the vast way is to utter them from the door of words. Uttering from the door of meaning is to clarify the wisdom that is non-dual. There are three ways to utter from the door of words: uttering in the way of non-dual characteristics, uttering in the way of secret mantras, and uttering in the way of qualities. Among them, uttering in the way of non-dual characteristics is to recognize the nature of one's own mind as non-dual wisdom and then utter the names. Even though the sound of utterance arises, it arises from the original state of non-origination and non-cessation, and even though it disappears, it disappears into that very nature. In short, it should be known as the self-sound of Dharma. This also comes from this very source: "Non-duality shows as non-duality, truly abiding at the limit." Uttering in the way of name-mantra is to visualize oneself as the venerable Manjushri, and by uttering the names, light radiates from the (Tibetan: མུཾ་，Sanskrit Devanagari: मुṃ，Sanskrit Romanization: muṃ，Chinese literal meaning: Muṃ) syllable at the heart center, offering to the noble ones and accomplishing the benefit of sentient beings, and then returning to one's own heart.
Tibetan
ཀར་ཐིམ། ཡང་སྔ་མ་ལྟར་སྤྲོ་ཞིང་བསྡུས་ཏེ། མཚན་ཀླག་པ་མ་ཐོན་གྱི་བར་དུ་ཅི་རིགས་སུ་བྱ་བའོ། །དེ་ཡང་འདི་ཉིད་ལས། གསང་སྔགས་ཚུལ་ཆེན་བདག་ཉིད་ཅན། །ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །མཚན་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚུལ་དུ་བརྗོད་པ་ནི་རྗེ་བཙུན་འཇམ་དཔལ་ཉིད་ལ་འཁོར་སངས་རྒྱས་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང༌། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དཔག་ཏུ་མེད་པས་བསྐོར་བ། མདུན་གྱི་ནམ་མཁའ་ལ་སྤྱན་དྲངས་ལ་མཚན་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ཡང་ཁྱོད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཡིན་ཞེས་དམིགས་པའོ། །དེ་ཡང་འདི་ཉིད་ལས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡོན་ཏན་མཚོ། །ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །དེ་དག་ཀྱང་བསྡུན་དོན་ཟབ་པ་དང༌། ཚིག་རྒྱ་ཆེ་བ་གཉིས་ཏེ། འདི་ཉིད་ལས། ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེའི་སྒྲ་སྒྲོགས་པ། །ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །ད་ནི་བར་ཆད་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཕྱག་བཙལ་པ་བསྟན་པ་ནི། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ་ཞེས་སྨོས་ཏེ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ལ་ཞུས་ནས། གླེགས་བམ་དུ་སྡུད་པའི་དུས་སུ། སླད་དུ་ཡི་དམ་ལྷ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བ་ཡིན་ཏེ། འོ་ན་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་ཡང་བར་ཆད་འབྱུང་ངམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་འཇུག་གི་དོན་དུ་དགོངས་པའོ། །དེ་ཡང་འཇམ་དཔལ་ནི་གོང་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །སྐུ་དུས་གསུམ་དུ་བགྲེས་རྒུད་མི་མངའ་བས་གཞོན་ནུ་སྟེ། རྟག་ཏུ་ད་ལྟར་འབྱུང་བ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་དུ་བཞུགས་པའོ། །ལ་ནི་དཀར་བའི་ཡི་གེ་སྟེ་འཇམ་དཔལ་ཉིད་ལའོ། །ཕྱག་འཚལ་ལོ་ཞེས་པ། ཟབ་པ་དོན་རྟོགས་པའི་ཕྱག་དང༌། རྒྱ་ཆེ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གུས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཕྱག་བཙལ་བའོ། ། དབང་པོ་འབྲིང་ལ་གཞུང་དབུ་ཞབས་ཀྱི་དབྱེ་བ་བསྟན་པ་དང་དབང་པོ་ཐ་མ་ལ་ཡི་གེ་འབྲུ་རེ་རེ་ནས་བསྟན་པ། དང་པོ། ཞུས་པའི་ལེའུ་བསྟན་པ། དེ་ལ་དབང་པོ་འབྲིང་གི་དོན་དུ་དབུ་ཞབས་ཀྱི་དབྱེ་བ་བསྟན་པ་ནི། བཤད་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་ལེའུ་བཅུ་བཞིར་སྟོན་པ་ལས་དང་པོར་ཞུས་པའི་ལེའུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། །དེ་ནས་དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འཆང༌། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚམས་སྦྱོར་བའི་ཚིག་ཡིན་ཏེ་གོང་དུ་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལེའུ་ཁྲི་དྲུག་སྟོང་པ་བཤད་པའི་རྗེས་སུ་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་མན་ངག་གི་སྙིང་པོ་གླུར་བླངས་པའི་ལེའུ་འདི་ཞུས་ཞེས་པའོ། །དཔལ་ནི་རྟོགས་པ་བདག་གི་དཔལ། །ཐུགས་རྗེ་གཞན་གྱི་དཔལ་གཉིས་དང༌། །ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཉིད་ལྡན་པའོ། །རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་ནི། །ནད་ ན་ཟབ་པ་དོན་གྱི་རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་ལྔ་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པར་འཆང་ངོ༌
Chinese
卡提姆。又如先前一样展开并收摄，直到念诵完名字为止，都要尽力而为。这在本文中也有提到：“秘密真言大义之自性。”赞颂名字的功德，是将至尊文殊自身，被无数的佛、菩萨、声闻和缘觉围绕，迎请到面前的虚空中，然后念诵名字，观想这也是您的功德。这在本文中也有提到：“如来功德海。”这些也都是意义深邃，词句广大的，这在本文中也有提到：“宣说深广之音声。”现在为了平息近在眼前的障碍，所以要顶礼。念诵“向文殊童子顶礼”，是金刚手菩萨向释迦牟尼佛请示后，在结集经文时，后来向本尊神顶礼。那么金刚手菩萨也会有障碍吗？不是的，是为了后来的修行者着想。文殊菩萨在前面已经说过了。身体在三世中没有衰老，所以是童子，总是像现在这样显现。拉是白色的字，是指文殊自身。顶礼，是深刻领悟意义的顶礼，以及广大的身语意三门恭敬的顶礼。 为中等根器者开示正文的开头和结尾的区分，为下等根器者从一个字母一个字母地开示。 第一，开示请问品。 对于中等根器者，为了开示开头和结尾的区分，跟随所说之续部，开示十四品，首先为了开示请问品。然后说“此后具德金刚持”，等等。此后，是连接词，意思是说，在前面已经说了根本续部十二万六千品之后，请问了以歌唱形式唱诵的名称真实意义的口诀心要的这一品。具德是证悟自我的功德，慈悲他人的功德二者，金刚手菩萨自身具有。金刚持是，疾病 中深奥的意义的金刚，持着五种智慧无二无别的。
English
Karthim. Again, as before, expand and contract, and do whatever is appropriate until the recitation of the names is finished. It is also mentioned in this text: "The self-nature of the great meaning of secret mantras." Praising the merits of the names is to invite the venerable Manjushri himself, surrounded by countless Buddhas, Bodhisattvas, Shravakas, and Pratyekabuddhas, into the space in front, and then recite the names, contemplating that this is also your merit. It is also mentioned in this text: "The ocean of the Tathagata's merits." These are also profound in meaning and vast in words, as mentioned in this text: "Proclaiming the deep and vast sound." Now, in order to pacify the immediate obstacles, we prostrate. Reciting "I prostrate to Manjushri the Youthful" is what Vajrapani asked Shakyamuni Buddha, and later prostrated to the Yidam deity when compiling the scriptures. Then, will Vajrapani also have obstacles? No, it is for the sake of later practitioners. Manjushri has already been mentioned above. The body does not age in the three times, so he is a youth, always appearing as he does now. La is the white letter, referring to Manjushri himself. Prostration is the prostration of profound understanding of meaning, and the vast prostration of body, speech, and mind with reverence. For those of medium capacity, the distinction between the beginning and the end of the text is shown, and for those of lower capacity, it is shown letter by letter. First, the chapter of questions is shown. For those of medium capacity, in order to show the distinction between the beginning and the end, following the spoken tantra, fourteen chapters are shown, and first, the chapter of questions is shown. Then, "Thereafter, the glorious Vajradhara," etc., are mentioned. Thereafter is a connecting word, meaning that after the root tantra of one hundred and twenty-six thousand chapters has been spoken, this chapter of the essential meaning of the true names, sung in the form of a song, is asked. Glorious is the merit of realizing oneself, and the merit of compassion for others, both of which Vajrapani himself possesses. Vajradhara is the vajra of the profound meaning in disease, Holding the five wisdoms indivisibly.