Tibetan
ཀུན་གྱི་གཏེར་གྱུར་པའི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་ལྷུང་གྱུར་ན། །ཕུང་པོ་རྣམ་ཤེས་བརྒྱལ་བ་ལ། །མ་སྨད་དངོས་གྲུབ་ག་ལ་ཡོད། །མཁའ་ དབྱིངས་རྡོ་རྗེ་མཉམ་སྦྱོར་དང༌། །རེག་ལས་རྨད་བྱུང་ཆེན་པོ་ཡི། །བདེ་བ་སྐྱེས་པ་གང་ཡིན་པ། །མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་བྱེད་པའོ། །དགའ་བྲལ་དགའ་བ་བདག་དབུས་སུ། །མཚན་བྱ་བརྟགས་ལ་བརྟན་པར་གྱིས། །པདྨའི་ནམ་མཁར་རྡོ་རྗེ་དང༌། །ལྟེ་བ་དག་ནི་གནོན་ནས་སུ། །རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་ལ་སེམས། །ནོར་བུའི་ནང་དུ་སོན་པ་ལྟ། །ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་ཏེ། །ཤིན་ཏུ་ཡེ་ཤེས་ངོ་བོ་ཡིན། །འདོད་ཆགས་མ་ཡིན་ཆགས་བྲལ་མིན། །ད་བུ་མར་དམིགས་སུ་མེད་པ་སྟེ། །གང་ཚེ་རྣལ་འབྱོར་ཡེ་ཤེས་མཐོང་། །བདེ་བར་འགྱུར་བ་བདེ་བར་གནས། །ཐུན་ནམ་ཡང་ན་ཉི་མ་གཅིག །ཟླ་ཕྱེད་ཟླ་བ་ཁྱུད་སྐོར་དང༌། །བསྐལ་པའམ་བསྐལ་པ་སྟོང་ཕྲག་ཏུ། །ཡེ་ཤེས་མངོན་པར་སྦྱོར་བས་གནས། །དེ་ལྟར་བརྟགས་ལ་ཇི་ལྟར་ནུས་པས་བཟུང་བ་ལ་བཏང་སྟེ་ཆུ་སྐྱེས་ལྕེ་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་བླངས་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་མཐོང་བས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དམ་ཚིག་གི་ངོ་པོ་གཟུང་བར་བྱའོ། །ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་གའོ། ། བཞི་པའི་དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་ག དེའི་རྗེས་ལ་དབང་བསྐུར་བ་བདུན་འཐོབ་ཅིང་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་མངོན་སུམ་དུ་བླངས་པ་ཉིད་མ་རྙེད་ན་ཡང་ཚིག་གིས་སྨྲས་ལ་དབང་རིན་པོ་ཆེ་སློབ་དཔོན་གྱི་མན་ངག་ལས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་སྦྱིན་པ་དེ་ལ་བཞི་པ་མངོན་པར་བརྗོད་པ་དབང་བསྐུར་བའི་རིན་པོ་ཆེ་བླ་མའི་མན་ངག་གིས་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ངོ་བོ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། །དེ་ནི། སློབ་པ་མའི་མོས་པ་ཡིད་ཀྱིས་ཡོངས་བརྟགས་ལ། །ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་ཆོ་གས་གསང་བྱིན་ནས། །རྒྱ་ཆེ་ཟབ་པའི་ཚུལ་ལ་མོས་པ་ན། །དབང་བསྐུར་རིན་ཆེན་ཚིག་ཉིད་སྦྱིན་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་དངོས་སུ་མ་ཐོབ་པ་ལ་སླར་ཡང་ཚིག་ཙམ་གྱིས་དབང་བསྐུར་བ་སྦྱིན་པར་མི་བྱ་སྟེ། དམ་ཚིག་ཉམས་པས་འཇིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་གལ་ཏེ་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་དངོས་སུ་མ་ཐོབ་པ་ལ་ཚིག་ཙམ་གྱི་དབང་བསྐུར་བ་བཀག་ན། ཇི་ལྟར་ན་དགེ་སློང་རྣམས་རྗེས་སུ་གཟུང་བར་བྱ་ཞེ་ན། དགེ་སློང་རྣམས་རྗེས་སུ་གཟུང་བར་མི་བྱ་སྟེ། དེ་དག་ལ་ནི་འདིར་དབང་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ཡང༌། གང་ཡང་དགེ་སློང་དངོས་དགའ་དང༌། །གང་ཡང་རྟོག་གེ་ལ་དགའི་མི། །གང་ཡང་རྒན་པོའི་དངོས་གནས་པ། །དེ་ ལ་དེ་ཉིད་བསྟན་མི་བྱ། །ཞེས་གསུངས་སོ
Chinese
一切之宝即菩提心，若已堕落，五蕴与识昏厥时，何来无欺之成就？ 虚空金刚交合，由触生起大奇妙，所生之乐为何，即是极喜。离喜之喜于我中，于彼立名而坚固。莲花虚空中金刚，脐间压制后，金刚跏趺而思维，如种子入于宝中。何为生起之智慧，即是甚深智慧之自性。非是贪欲亦非离贪欲，亦非于女而观想，何时瑜伽见智慧，即是安乐而住于安乐。一时或一日，半月月圆时，一劫或千劫中，以智慧现前结合而住。如是观察，以如何能之力量执持，放开，以莲花舌自身而随取，唯见彼，即是执持菩提心三昧耶之自性。 智慧之灌顶仪轨。 第四灌顶之仪轨 其后获得七灌顶，若未得现前智慧，亦以言语宣说，从灌顶宝上师之口诀中，施予智慧之灌顶，彼之第四显说灌顶宝，以上师口诀所证悟之自性而施予。彼即是：以学人之意乐，以意而善观察，如所说之仪轨而秘密施予，若信解广大甚深之理，即施予灌顶珍宝之语。如是说。若未真实获得智慧之灌顶，则不应再次仅以言语而施予灌顶，以恐三昧耶违犯故。若如是，若未真实获得智慧之灌顶，则遮止仅以言语之灌顶，当如何摄受比丘等耶？不应摄受比丘等，以彼等在此无有灌顶之故。如是说：何为喜于实事之比丘，何为喜于思择之人，何为安住于老者之实事，不应于彼示彼。
English
The treasure of all, the Bodhicitta, if it has fallen, when the five aggregates and consciousness faint, where is the unfailing accomplishment? The union of Vajra in the space of the sky, from the touch arises great wonder, whatever happiness is born, that is the supreme joy. Joy without joy, joy in my center, establish a name for it and make it firm. Vajra in the lotus sky, pressing on the navel, contemplate in the vajra posture. Like a seed entering a jewel, whatever is the arising of wisdom, that is the very nature of profound wisdom. It is not desire, nor is it without desire, nor is it contemplating on a woman. When the yogi sees wisdom, he becomes happy and dwells in happiness. For a moment or a day, half a month at full moon, in an eon or a thousand eons, he dwells by manifestly uniting with wisdom. Having examined it in this way, holding it with whatever strength one can, releasing it, and taking it back with one's own lotus tongue, seeing only that, one should hold the nature of the Bodhicitta samaya. The ritual of empowerment of wisdom. The ritual of the fourth empowerment. After that, having obtained the seven empowerments, even if one has not attained manifest wisdom, one should also speak with words. From the oral instructions of the empowerment master, the fourth manifest empowerment jewel is bestowed, and the nature to be realized by the oral instructions of the lama is bestowed. That is: With the student's intention, examine well with the mind, and secretly bestow according to the ritual that has been spoken. If one believes in the vast and profound principle, then bestow the words of the precious empowerment. Thus it is said. If one has not actually received the empowerment of wisdom, one should not bestow the empowerment again with mere words, for fear of violating the samaya. If so, if the empowerment of wisdom has not been actually obtained, then if the empowerment of mere words is prohibited, how should one accept monks and so on? Monks and so on should not be accepted, because they have no empowerment here. Thus it is said: Whatever monk delights in reality, whatever person delights in reflection, whatever abides in the reality of the elder, one should not show that to him.
Tibetan
། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ན། སོ་སོར་འབྲང་མ་ཆེན་མོ་ལ་སོགས་པར་གསུངས་པ། དགེ་སློང་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པས་བྱ། །བདུད་ལ་བསྡིགས་པ་ལ་བརྩོན་པ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གསུངས་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། འོན་ཀྱང་དགེ་སློང་འགའ་ཞིག་གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་གྲགས་པའི་དཀའ་ཐུབ་ཅན་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལྟ་བ་གཅིག་པ་སྟེ། དེ་ལ་ནི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པའི་དབང་བསྐུར་བ་དབང་མེད་པ་ཉིད་དོ། །ཡང་གང་ཞིག་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡོམ་པ་དང་ཐེག་པ་ཆེན་པོར་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། དེ་ལ་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་ལ་དབང་ཡོད་དེ། དེ་ཡང་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་དོ། །ཡང་གང་ཞིག་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡོམ་པ་དང་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་ལ་ཡང་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། དེ་ལ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པའི་དབང་ཡོད་པ་སྟེ་དེ་ཉིད་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པས་བདུད་ལ་བསྡིགས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། །འོ་ན་དེ་ལྟར་ན་ཡང་ཇི་ལྟར་ན་དགེ་སློང་གི་སྡོམ་པ་མི་ཉམས་པར་འགྱུར་རམ་ཞེ་ན། མི་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་དགེ་སློང་གི་སྡོམ་པ་མ་བཏང་བར། ཕྱི་ནང་གསང་བའི་ཐེག་པ་གསུམ། །སྡོམ་པ་སོ་སོར་གཟུང་བར་བགྱི། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གང་གི་ཚེ། སྡོམ་པ་གཞན་དང་མི་འགལ་ཞིང་། །ལྷག་པ་ཡང་སོ་སོར་འཛིན་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་སྡོམ་པ་ཉམས། ཅི་སྟེ་མི་འགལ་ཞིང་ལྷག་པའི་སྡོམ་པ་མ་ཉམས་པར་ཡིན་དུ་བཅུག་ན་དགེ་སློང་གི་སྡོམ་པ་ལ་དབང་པོ་གཉིས་སྙོམས་པར་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཇི་ལྟར་མི་ཉམས་ཤེ་ན། དེ་ལྟར་ན་ཡང་མི་ཉམས་ཏེ། འདུལ་བ་ལ་སོགས་པར་བཀག་པ་སྤྱོད་པ་ནི་ཉམས་པར་བསྟན་གྱི་ཡང་མ་བཀག་པར་སྤྱོད་པ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཁམས་གསུམ་པར་གྱུར་པའི་མི་དང་ལྷ་ལ་སོགས་པའི་མཛེས་མ་རྣམས་ལ་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་མངོན་པར་ཞེན་པ་མྱོང་པའི་མཚན་ཉིད་འདོད་ཆགས་བྱང་བར་བྱེད་པ་དེ་དག་འདུལ་བ་ལ་སོགས་པར་བཀག་གི །ཡང་ཁམས་གསུམ་པ་ལས་འདས་པའི་ལུས་ཅན་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་དུ་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་རང་སྣང་བའི་ངོ་བོ་རྣམས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དུ་ན་རྨི་ལམ་དུ་ཉེ་བར་དམིགས་པ་དང༌། རྟོག་པའི་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་ངོ་བོ་རྣམས་ལ་ཡང་སྡོམ་པ་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་དེ་དག་ལ་ ཡང་བདག་གིས་ལེགས་པར་བྱས་སོ། །བདག་གིས་རབ་ཏུ་གྱུར་ཏོ་ཞེས་རབ་ཏུ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བྱེད་པ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་སེམས་ལ་ནི་ལྟུང་བར་གྱུར་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། ལྟུང་བ་ཙམ་དུ་གྱུར་པ་ནི་བདེན་ན་ཡང་སྡོམ་པ་ཉམས་པ་ནི་མ་ཡི
Chinese
那么，如果像《分别部母经》等中所说的那样，“比丘金刚持应当做，努力降伏魔众”，等等，这些确实是佛所说的吗？然而，有些比丘被认为必定是苦行者，他们的见解与声闻乘相同。对于他们来说，接受密咒和手印等的灌顶是不允许的。还有，如果有人持有声闻戒并发起了大乘菩提心，那么他有权使用密咒和手印等，但不能接受秘密灌顶等。还有，如果有人持有声闻戒，并且也发起了修持密咒之道的菩提心，那么他有权接受一切灌顶等，他就是金刚持，应当降伏魔众等。那么，即使这样，如何才能使比丘戒不失坏呢？不会失坏的。就像这样，在没有舍弃比丘戒的情况下，“外内秘密三乘，誓言分别受持”，等等。在任何时候，如果誓言不与其他誓言相违背，并且分别受持额外的誓言，那么在这种情况下，怎么会失坏誓言呢？如果允许不违背且额外的誓言不失坏，那么对比丘戒来说，如何能使两个根识平等地运作而不失坏呢？即使那样也不会失坏的。在《律经》等中，禁止的行为才被认为是失坏，而没有禁止的行为则不是。对于三界中的人和天等美女，以染污的显现执着来体验欲望的本质，这些在《律经》等中是被禁止的。然而，对于超越三界的有情，其本质仅仅是识，比如文殊金刚等，这些自显现的本质则不是。否则，在梦中所见，以及思维对象的自性本质，也会导致誓言失坏。如果对于这些，还说“我做得很好，我做得非常棒”，并且以烦恼的心随喜，这确实是堕落。即使仅仅是堕落是真实的，但誓言并没有失坏。
English
Then, how is it that what is said in the Pratimoksha Sutra and others, such as, "The Bhikshu Vajradhara should do, strive to subdue the maras," etc., is indeed what was said? However, some Bhikshus are considered to be definitely ascetics, whose views are the same as the Shravaka vehicle. For them, it is not permissible to receive initiations of mantras and mudras, etc. Also, if someone holds the Shravaka vows and has generated Bodhicitta in the Mahayana, then he has the authority to use mantras and mudras, etc., but he does not have secret initiations, etc. Also, if someone holds the Shravaka vows and has also generated Bodhicitta in the way of mantras, then he has the authority to receive all initiations, etc., and he is the Vajradhara, who should subdue the maras, etc. Then, even so, how can the Bhikshu vows not be broken? They will not be broken. Like this, without abandoning the Bhikshu vows, "The outer, inner, and secret three vehicles, vows are separately taken," etc. At any time, if the vows do not contradict other vows, and the additional vows are also taken separately, then in that case, how can the vows be broken? If it is allowed that the non-contradictory and additional vows are not broken, then for the Bhikshu vows, how can the two faculties be made to operate equally without being broken? Even so, they will not be broken. In the Vinaya Sutra and others, it is the actions that are prohibited that are shown to be broken, but not the actions that are not prohibited. For the beautiful women of humans and gods, etc., who are in the three realms, to experience the nature of desire with clinging to defilements, these are prohibited in the Vinaya Sutra and others. However, for sentient beings who have transcended the three realms, whose essence is only consciousness, such as Manjushri Vajra, etc., these self-appearing essences are not. Otherwise, even what is seen in dreams, and the essential nature of the objects of thought, will also cause the vows to be broken. If for these, one also says, "I have done well, I have done very well," and rejoices with an afflicted mind, then that is indeed a downfall. Even if it is true that it is only a downfall, the vows are not broken.