Tibetan
རབ་མའི་ལུས་ཏེ། དེས་འཁྱུད་ཅིང་མཛེས་པར་ལོངས་སྤྱོད་ཅིང་ཀླུབས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། དབྱེར་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་ལ་ཆགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོའི་རྒྱུ་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། འཕགས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཆེ་བར་བརྗོད་པའོ། །དེ་ལྟར་ངེས་ཁྱད་པར་བྱས་པ་གང་ཞེ་ན། འཇམ་དཔལ་དེ་ལ་ཞེས་ཏེ། འཇམ་ཞེས་པ་ནི་མཉེན་པ་སྟེ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔལ་ཞེས་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །མཆོད་པའི་དོན་དུ་མངོན་ཕྱོགས་ཏེ། །ཞེས་པ་ནི་མཉེས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱིས་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་མཆོད་པ་བྱས་ནས། དཔལ་གསང་བ་འདུས་པའི་རིམ་པས། དངོས་པོའི་ཆོ་ག་བཤད་པར་བྱ། །ཞེས་སྦྱར་རོ། །དེ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དཔལ་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །དཔལ་ལྡན་ཞེས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཡང་ན་ཉོན་མོངས་པའི་སྐྱོན་གྱིས་མ་གོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་གང་ཞེ་ན། འདུས་པ་ཞེས་ཏེ་དག་པ་དང་མ་དག་པ་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པ་དང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བརྗོད་དོ། །དབྱེར་མེད་པའི་ཕྱིར་དེས་གྲུབ་པའི་གཞུང་ལ་ཡང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །དེའི་རིམ་པས་ཞེས་པ་ནི་གཞན་གྱི་རིམ་པ་དགག་པའོ། །དམ་པའི་བཤེས་གཉེན་ཞེས་པ་ནི་བླ་མ་སྟེ། བླ་མ་ཉིད་བསྲུང་བའི་ཞབས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་བྱེད་པའི་དོན་དུ་གསོལ་བ་བཏབ་སྟེ། དེས་རང་ཡིད་ཆེས་ནས་བྲོད་པས་རྩོམ་པའི་སྦྱོར་བ་ལ་ཞུགས་པའོ། །ཡང་ན་དམ་པའི་བཤེས་གཉེན་ནི་འཇམ་དཔལ་དབྱངས་ཏེ། དེས་གསོལ་བ་ནི་བཀས་གནང་བ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། དེར་རང་ལ་ཤིན་ཏུ་ཡིད་ཆེས་ནས་བྲོད་པས་བརྩམས་སོ་ཞེས་སོ། །དེས་ནི་གཞུང་བརྩམ་པའི་རྒྱུ་གསུངས་སོ། །འགྲོ་ པའི་དོན་ཞེས་པ་ནི་འགྲོ་བའི་དོན་ཉིང་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཞེས་ཏེ་མངོན་པར་མཐོ་བ་དང་ངེས་པར་ལེགས་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །དེའི་རྒྱུ་ནི་བཞི་སྟེ་དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན་དངོས་པོའི་ཆོ་ག་སྟེ་བསྙེན་སྒྲུབ་ཡན་ལག་བཞི་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བཤད་པར་བྱའོ་ཞེས། དེ་ལྟར་ན་རྒྱུད་ཆེན་པོ་ལས་སམ་གཞན་སློབ་དཔོན་གྱི་མན་ངག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལས་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱིས་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ་འོང་བས་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་འདིས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་སྐལ་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཁྱད་པར་གྱི
Chinese
是欲妙之身。因此，凡是拥抱、美妙享用、沉溺其中的，就称之为“彼”。因为执着于无分别的智慧和利益众生。因此，为了显示是大贪欲之因，所以说比《圣者彼性总摄》等更为殊胜。那么，如此确定的差别是什么呢？即“于妙音”等。“妙”是柔软之义，因为具有无二的受用。“音”已述。为了供养之义而显现趋向，即为了悦意，以身语意显现趋向而作供养。以《吉祥密集次第》，“当说事物之仪轨”，如此连缀。为了显示彼性，故有“吉祥”等。“吉祥”是能获得超离世间的圆满，或者是不为烦恼过失所染。那是什么呢？即“密集”，因为清净与不清净一切，于胜义谛与世俗谛中集聚，故称金刚持为“彼”。因为无分别，故依彼而成的论典也称之为“彼”。“以彼次第”是遮止其他的次第。殊胜的善知识是指上师，为了以守护上师之足而修持之方便，而作祈请，因此自己深信而欢喜，投入于造论之事业。或者殊胜的善知识是妙音，因此祈请是指蒙受开许，因此对自己深信而欢喜，从而开始写作。因此，已经说了造论之因。“有情之义”是指有情之义最为圆满，即增上生与决定胜之体性。其因有四，那又是什么呢？即事物之仪轨，即亲近修持四支等。为了使有情众生能够了悟，故当宣说。如此，如果从大续部或者其他上师的广大口诀中，有情众生都能了悟，那么以这个修持之方便做什么呢？因此，以“具缘”等来作差别。
English
It is the body of desire. Therefore, whatever embraces, beautifully enjoys, and indulges in it is called "that." Because of attachment to non-dual wisdom and benefiting sentient beings. Therefore, in order to show that it is the cause of great desire, it is said to be more excellent than the "Condensed Perfection of the Holy Thatness" and others. So, what is the difference that is so certain? That is, "to Manjushri" and so on. "Manju" means softness, because it possesses non-dual enjoyment. "Shri" has already been described. Manifesting towards the meaning of offering, that is, in order to please, making offerings by manifesting towards body, speech, and mind. With the "Order of Glorious Guhyasamaja," "the ritual of things should be explained," thus connecting them. In order to show that nature, there are "Glorious" and so on. "Glorious" is what enables one to obtain perfection that transcends the world, or is not stained by the faults of afflictions. What is that? That is, "Samaja," because all purity and impurity gather in ultimate truth and conventional truth, therefore Vajradhara is called "that." Because of non-duality, the treatises established by it are also called "that." "By that order" is to prevent other orders. The noble spiritual friend refers to the lama, in order to practice the means of protecting the lama's feet, making supplications, therefore believing in oneself and rejoicing, engaging in the work of composing treatises. Or the noble spiritual friend is Manjushri, therefore supplication refers to receiving permission, therefore deeply believing in oneself and rejoicing, thereby beginning to write. Therefore, the cause of composing treatises has been spoken. "The meaning of beings" refers to the most perfect meaning of beings, that is, the nature of higher realms and definite goodness. Its cause is four, and what is that? That is, the ritual of things, that is, approaching, practicing the four limbs, and so on. In order for sentient beings to realize, it should be explained. Thus, if sentient beings can realize from the great tantras or other vast oral instructions of the teachers, then what is the use of this means of practice? Therefore, the distinction is made with "fortunate" and so on.