Tibetan
་བཅས་པར་འགྱུར་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། ཆོས་གང་ངེས་པ་རྣམས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཡོན་ཏན་འབྱུང་འགྱུར་བ། །འདི་ནི་ཡོན་ཏན་ཆོས་ལྡན་རྣམས་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་དོན། །ཆོས་གང་ཕན་བྱེད་རྣམས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཡོན་ཏན་ཉམས་བྱེད་པ། །འདི་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་ཞེས་འདྲེན་པ་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས། །ཞེས་གང་གསུངས་པ་དང༌། འཕགས་པ་བློ་གྲོས་མི་ཟད་པས་བསྟན་པ་ལས་ཀྱང༌། ཐབས་ལ་མཁས་པས་ཐམས་ཅད་ལ། །རྣམ་པར་སྨད་པར་མི་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པར་མཚུངས་སུ་ཟིན་ཀྱང་ཞེན་པའི་དབང་གིས་ཁ་ནམ་མཐོ་བ་དང་བཅས་པ་དང༌། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པར་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉོན་མོངས་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ཡོངས་སྤྱོད་པ་ཞེན་པར་གྱུར་པས་ཡུམ་ལྔ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱད་པ་ཡིན་ལ། ཉོན་མོངས་པའི་བསམ་པ་མེད་པས་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་པའི་འབྲས་བུ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་དང༌། རང་གི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་དང༌། བླ་ན་མེད་པའི་འབྲས་བུ་དང་མཐུན་པའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི་མཐོ་རིས་ལ་སོགས་པ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ལྷ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཐོབ་པའི་ཡུལ་སྟོབས་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །གཉིས་པ་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་སོ་སོར་རྟོག་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའི་ལུང་ལས། དགེ་སློང་དག་དགེ་སློང་གི་མིག་གིས་གཟུགས་མཐོང་བ་ན་གཟུགས་རྣམས་ཟིལ་གྱིས་གནོད་པར་བྱེད་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱིས་དེ་དག་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་ བྱ་བ་ནས། མི་རྟག་པར་དམིགས་ནས་གནས་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཕྱིར་གཟུགས་ཀྱིས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་རྒྱས་པར་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ལ་ཡང་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། སྨོན་ལམ་ལ་མོས་པས་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་དང༌། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འབའ་ཞིག་སོ་སོར་རྟོག་པས་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་དང༌། རྒྱ་ཆེ་བ་ཙམ་གྱི་དམིགས་པས་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་དང༌། ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བས་རབ་ཏུ་འཇུག་པའོ། །དེ་ལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པས་སྣང་བ་ཐོབ་པ་རྣམས་ཀྱི་དེའི་རང་བཞིན་ངོ་བོ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་ལ་ཕན་པ་སྐྱེ་བའི་སེམས་པ་ལ་སྔོན་དུ་ཕྱོགས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། སྤྱོད་ཡུལ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ལས་འདིར་བྱང་ཆུབ་
Chinese
也不會因此而改變。如世尊所說：「何法決定能生菩提功德，此是功德具足者的戒律義。何法能損害利益者的菩提功德，此是破戒者所說。」以及聖者無盡慧所說：「善巧方便者，不應對一切加以毀謗。」因此，即使在享用色等對境上看似相同，但由於執著的緣故，會有應呵責與無可呵責的區別。具有煩惱自性的享用者，因執著而享用五欲，是享用煩惱之境；若無煩惱之念，則非完全是煩惱者。這又有三種：與世間果相順應、與自身寂滅相順應、與無上果相順應。其中第一種是為了獲得天界等，如實地對天等生起獲得之境的作意。第二種是聲聞等為了菩提而精進，因此對色等諸法，個別地思維無常等相。如《正量部經》所說：「諸比丘，比丘以眼見色時，是色損害彼，非彼損害色。」乃至「以無常為所緣而安住，因此色不能損害彼。」之間廣說。第三種又有四種：以希願心而趣入、僅以彼性個別思維而趣入、以廣大之境而趣入、以甚深與廣大而趣入。其中，對於由色等所獲得的顯現，隨順於體驗其自性本質，並事先傾向於生起利益一切有情的意念，這是因為從完全清淨的行境中，才能在此生起菩提。
English
It will not be changed because of that. As the Blessed One said, "Whatever Dharma is certain to produce Bodhi qualities, this is the meaning of discipline for those endowed with qualities. Whatever Dharma harms the Bodhi qualities of those who benefit, this is what those who are called breakers of discipline say." And as the Noble Inexhaustible Intelligence taught, "Those skilled in means should not disparage everything." Therefore, even if it seems the same in enjoying objects such as form, there will be a distinction between what is blameworthy and what is blameless due to the power of attachment. The enjoyment of those who have the nature of affliction, due to attachment, is the enjoyment of the five desires, which is the enjoyment of the realm of affliction; if there is no thought of affliction, then it is not entirely afflicted. There are three types: corresponding to worldly fruits, corresponding to one's own liberation from suffering, and corresponding to the unsurpassed fruit. The first is to generate the mind that empowers the object of attainment, such as the gods, in order to obtain heavens and so on. The second is the pursuit of enlightenment by the Hearers and so on, and therefore they individually contemplate the aspects of impermanence and so on in relation to forms and so on. As it is said in the Sutra of Valid Measure, "O monks, when a monk sees form with his eye, the forms harm him, but he does not harm the forms." And so on, "Because he abides focusing on impermanence, therefore form does not harm him." It is extensively taught in between. The third also has four aspects: entering with devotion to aspiration, entering with only that nature individually contemplated, entering with only a vast object, and entering with depth and vastness. Among these, for those who have obtained appearance through form and so on, following the experience of its own nature and essence, and preceding the thought of generating benefit for all beings, is precisely because from a completely pure field of activity, Bodhi arises here.
Tibetan
སེམས་དཔའི་མིག་གིས་གཟུགས་ཡིད་བདེ་བའི་གནས་སུ་གྱུར་པ་མཐོང་བ་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུའི་མཆོག་ཐོབ་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་དེ་ལྟར་ཡང་སེམས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །ཡིད་མི་བདེ་བའི་གནས་སུ་གྱུར་པ་མཐོང་བ་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་སྐྱོ་བར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་དེ་ལྟར་ཡང་སེམས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །བཏང་སྙོམས་ཀྱི་གནས་སུ་གྱུར་པ་མཐོང་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་སེམས་མཉམ་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་དེ་ལྟར་ཡང་སེམས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ་ཞེས་རྒྱ་ཆེར་གང་གསུངས་པ་དང༌། དེ་ལྟར་མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས་ཀྱང༌། །ཇི་ལྟར་ཇི་ལྟར་དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ། །བརྩེ་ལྡན་བདག་ཉིད་སྤྱོད་པས་འཇུག་གྱུར་པ། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་ཅི་རིགས་མཐུན་གནས་ཏེ། །བརྩེ་བས་སེམས་ཅན་དག་ལ་མངོན་དུ་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི་བརྩེ་བ་དང་བཅས་པས་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ལ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པས་ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་མ་ལུས་པ་རྣམས་ལ་བདག་མེད་པའི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རིགས་ཀྱི་བུ་དགེ་སློང་ཆོས་སྨྲ་བདེ་ལ་བདུད་སྡིག་ཅན་གྱིས་བར་ཆད་བྱ་བའི་ཕྱིར་སེམས་བསྒྱུར་བའི་གཟུགས་དང༌། སྒྲ་དང༌། དྲི་དང༌། རོ་དང༌། རེག་བྱ་དག་ཉེ་བར་བསྟན་པ་དེ་དག་འདིར་ཐབས་ལ་མཁས་པ་དང༌། ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཟིལ་གྱིས་མནན་ནས་ཡོངས་སུ་སྤྱད་པར་བྱའོ་ཞེས་རྒྱས་པར་གང་ གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་ཉེས་པ་མ་ལུས་པ་སྐྱེ་བའི་གཉེན་པོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་འདོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ལས་མངོན་པར་བསྒྲུབ་པ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པས་ཉམས་ཤིང་ཟད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་དབང་གིས་ནི་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཉེ་བར་བཅོམ་པར་འགྱུར་ན་གང་དུ་ཡང་དག་པར་སོ་སོར་རྟོག་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་དེ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ལས་ཀྱི་སྐབས་ལྟག་ལ་ཡོད། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་སེམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ལས་ནི་བདག་མེད་པ་སོ་སོར་རྟོག་པ་དེ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཅིག་ཅར་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། འཇིག་རྟེན་སྣ་ཚོགས་གང་དེ་འདོད་པ་མིན། །སྐྱེས་བུའི་ཀུན་རྟོག་འདོད་ཆགས་འདོད་པ་ཡིན། །འཇིག་རྟེན་སྣ་ཚོགས་དེ་བཞིན་གནས་ཀྱང་ནི། །འོན་ཀྱང་བརྟན་རྣམས་འདི་ལ་འདོད་པ་སྤང༌། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་ཡང་རྒྱ་ཆེ་བ་ལ་དམིགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཐ་མལ་བའི་གཟུགས་ལ་ཞེན་པའི་གཉེན་པོ་ཉིད་ཡིན་པས་བརྒྱུད་པས་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་ལ་འཇོག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ངོ་བོའི་ང་རྒྱལ་གྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ཡིན་དུ་ཆུག་ན་དེ་ལྟ་ན་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་རང་གི་ངོ་བོར་ཡོངས་སུ་བསྒོམ་པ་དེ་ནི་དོན་དམ་པ་ཉིད་དུ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་ཐ་མལ་པའི་བདག་ཉིད་ལོངས་སྦྱོང་པ་ཡང་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་གང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་བདག་གིས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མཐོང་ངོ་ཞེས་ཞེན་པས་ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་དེ་ལྟར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་དང་འདྲའོ། །དེ་བས་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་གནས་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཞེན་པ་འགའ་ཞིག་ནི་མི་འདོད་པ་སྐྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མི་དགེ་བ་ཡིན་ལ། ཅིག་ཤོས་ནི་མཆོག་གི་སྐྱེས་བུའི་དོན་ལ་མཁོ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དགེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ གཞུང་ལས་མཐོང་ངོ༌། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མིང་ཙམ་གྱི་སྒོ་ནས་ཀྱང་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ང་རྒྱལ་ནི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མཆོག་རྫོགས་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པ་ཁོ་ནས་ཐམས་ཅད་དགེ་བའི་བདག་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་རྣམ་པར་གཞག་པར་ནི་མི་ནུས་ཏེ། བསམ་པའི་དབང་གིས་དེ་ཡང་དགེ་བའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འགའ་ཞིག་ལོ་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱད་ཅུར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འཁོར་དགེ་སློང་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱད་ཅུ་དང་བཅས་པ་རེ་རེ་ལ་བསྐལ་པ་དུ་མར་བདེ་བའི་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྟོབས་པར་བྱེད་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཞན་འགའ་ཞིག་ཀྱང་དམ་པའི་ཆོས་ཡོངས་སུ་གཟུང་བའི་རྒྱུས་བདག་ཉིད་བསོད་སྙོམས་ཀྱིས་ལོངས་སྤྱོད་པར་བྱེད་ན་སྔ་མ་དེ་བས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འདི་ལ་བསོད་ནམས་མང་དུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞི་པ་ནི་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ངོ་བོ་ཉིད་རྟོག་པའི་དྲི་མ་མ་ལུས་པ་སྤངས་པས་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྐུའི་བདག་ཉིད་ཅན་འོད་ཟེར་ཅན་གྱི་ཚོགས་རྣམ་པ་དུ་མའི་སྒོ་ལས་ཡང་དག་པར་བྱུང་བའི་སྤྲུལ་པ་སྣ་ཚོགས་རྣམ་པར་འཕྲོ་བས་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པའི་དོན་མཛད་པ་ལ་གཞོལ་བ་དེ
Chinese
当菩萨的眼睛看到色等变成令人愉快的地方时，就应这样发心：愿一切众生都获得如来之殊胜身。当看到变成令人不快的地方时，就应这样发心：愿一切众生都厌离轮回之痛苦。当看到变成舍弃的地方时，就应这样发心：愿一切众生对一切法都心平等。如是广说。如是《经庄严论》中也说：如何如何根之行境处，慈心自性以行而趣入，如是如是随其所宜住，以慈于诸有情作显现。如是说。第二是，以慈爱之心，依于有情之界，对于一切受用之境，以无我之分别作意。如世尊对善男子比丘说法者说：恶魔为作障碍之故，示现能转变心之色、声、香、味、触等，于此当以善巧方便与智慧力降伏而受用之。如是广说。如是作意，乃是一切过患生起之对治。何以故？不如意之业，亦以于彼真实分别而衰减穷尽。以彼力故，能生欲果之能力亦被摧伏。于何处如实分别之自性之色等被领会，则彼处烦恼之业无机可乘。颠倒之心之差别，烦恼之业，与无我之分别相违故，不能同时生起。如是说：世界种种非是欲，士夫之分别贪是欲，世界种种如是住，然稳重者于此舍弃欲。如是说。第三，又以缘广大之故，自性之
English
When a Bodhisattva's eyes see forms, etc., transformed into pleasant places, they should generate the thought: 'May all sentient beings attain the supreme body of the Tathagata.' When they see them transformed into unpleasant places, they should generate the thought: 'May all sentient beings become weary of the suffering of samsara.' When they see them transformed into neutral places, they should generate the thought: 'May all sentient beings have equanimity towards all dharmas.' Thus, it is extensively taught. Similarly, in the Ornament of the Sutras, it is said: 'Howsoever the sphere of the senses, the compassionate one enters by acting, thus, howsoever appropriately abiding, with compassion, makes manifest to sentient beings.' Thus, it is said. Secondly, with loving-kindness, relying on the realm of sentient beings, one should apply mindfulness with the discrimination of selflessness to all objects of enjoyment. As the Blessed One said to the son of good family, the monk who speaks the Dharma: 'In order to obstruct you, the Evil One shows forms, sounds, smells, tastes, and tactile objects that can transform the mind. Here, you should subdue and enjoy them with skillful means and wisdom.' Thus, it is extensively taught. Such mindfulness is the antidote to the arising of all faults. Why? Because even undesirable actions are diminished and exhausted by discriminating reality. Because of that power, the ability to produce the fruit of desire is also subdued. Where the nature of truly discriminating forms, etc., is understood, there is no opportunity for afflictive actions. The distinction of a reversed mind, afflictive actions, and the discrimination of selflessness are contradictory, so they cannot arise simultaneously. Thus, it is said: 'The various worlds are not desire, the conceptualization of a person, attachment, is desire. The various worlds remain as they are, but the steadfast abandon desire in this.' Thus, it is said. Thirdly, again, because of focusing on the vast, the nature of
Chinese
此外，对于庸常之身的执着之对治，本身即是经由传承而安立于圆满佛陀果位的因。为了受用与圆满佛陀之自性慢相应的色等。如果确实如此，那么，观想世尊为自身之体性，就不是究竟的圆满佛陀之自性。如果是这样，那么庸常之自性受用也不可能存在，因为究竟而言，色等是不存在的。如同宣说“我如何见到色等”而执着为对境之色等，实际上并非如此存在。因此，对于安住于究竟实相，不依赖的某些执着，由于产生不悦意，是不善的；另一些执着，由于对至高士夫之义有利，是善的。这是在世尊之 经论中所见。因此，仅仅从名言的角度，圆满佛陀之慢是圆满殊胜之因。但不能认为仅仅是自身受用就能使一切转为善性，因为在心念的支配下，它也是善性。有些菩萨在八万年中，以一切安乐之具供养每一位如来及其八万眷属比丘，历经无数劫；另一些菩萨则因受持正法而以乞食为生。世尊说，后者比前者更能积累福德。
English
Furthermore, the antidote to clinging to the ordinary body is itself the cause of being established in the state of perfect Buddhahood through lineage. It is for the sake of enjoying forms and so on that are in accordance with the pride of the nature of perfect Buddhahood. If that is indeed the case, then even meditating on the Blessed One as one's own nature is not the very nature of perfect Buddhahood. If that is so, then there would be no enjoyment of the ordinary self either, because in reality, forms and so on do not exist. It is like showing that forms and so on, which are made into objects by clinging to them, saying, "How do I see forms and so on?", do not exist in reality. Therefore, some clinging that does not depend on abiding in reality is unwholesome because it gives rise to unpleasantness, while other clinging is wholesome because it is necessary for the sake of the supreme person. This is what is seen in the Blessed One's scriptures. Therefore, even from the point of view of mere name, the pride of perfect Buddhahood is the cause of perfecting the supreme perfection. But it cannot be asserted that everything becomes virtuous by merely enjoying it oneself, because under the control of thought, it is also virtuous. Some Bodhisattvas for eighty thousand years offer every Tathagata and his eighty thousand retinue of monks with all the means of happiness for many eons; other Bodhisattvas also live by begging for the sake of upholding the Dharma. The Blessed One said that the latter will accumulate more merit than the former.