Tibetan
བརྩོན་འགྲུས་ལྡན། །རྟག་ཏུ་བླ་མའི་བཀའ་བཞིན་བྱེད། །མ་བསྐོས་ཡང་ནི་རང་གི་བློས། །ཡོ་བྱད་ལ་སོགས་དངོས་པོ་རྣམས། །ཅི་རྙེད་པ་དད་ཅི་ནུས་པ། །དེ་བཞིན་བཟའ་བཅའ་ལ་སོགས་དབུལ། །ཇི་ལྟར་བརྙས་པར་གྱུར་ཀྱང་ནི། །ཡིད་ནི་ཞུམ་པ་མེད་པར་བཟོད། །སློབ་མ་ཡོན་ཏན་ཀུན་ལྡན་པ། །ལུང་དང་རིགས་པས་རྟོག་པ་པོ། །མ་བརྟགས་པ་ཡི་རང་བཞིན་ཅན། །གང་ཡང་འདི་འདྲ་མེད་པར་ནི། །སློབ་མ་བྱ་བར་མི་ནུས་ཞེས། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་གསུངས། །ཇི་ལྟར་བྱིས་པ་རང་དགར་ནི། །པོང་བ་འཕེན་པ་ཇི་ལྟ་བར། །གང་ཞིག་གཞན་གྱི་དབང་གྱུར་པ། །དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྣོད་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །བླ་མ་བརྙས་ཤིང་སྒྱུ་ཅན་དད་པ་མེད། །སྔགས་ཀྱིས་རློམ་ཞིང་གླེགས་བམ་མཐོང་བས་ཁེངས། །དད་པ་མེད་ཅིང་དབང་བསྐུར་དམན་པ་ལ། །གཏམ་གྱི་རིམ་པ་ཙམ་ཡང་བརྗོད་མི་བྱ། །འགའ་ཞིག་བླ་མ་ལ་གུས་དང་དང་ལྡན། །མོས་པས་བསྙེན་བཀུར་ལ་ནི་རྟག་ཏུ་བརྩོན། །ཐོས་པས་འཛིན་གང་བླ་མ་དམ་པ་ཡིས། །བླ་མའི་དྲིན་བྱིན་བླ་མས་ནོར་མི་རྟོག །རི་རབ་རྩེ་ལས་འགའ་ཞིག་ལྷུང་གྱུར་ན། །ལྷུང་བར་མི་བྱ་སྙམ་ཡང་ལྷུང་བར་འགྱུར། །བླ་མའི་དྲིན་གྱིས་ཕན་པའི་ལུང་ཐོབ་ན། །གྲོལ་བར་མི་འགྱུར་སྙམ་ཡང་གྲོལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་བཀའ་སྩལ་ཏེ། ཡང་གསུངས་པ། གང་ཞིག་གཡོ་སྒྱུ་བློ་ཅན་ལེ་ལོ་ཅན། །ཉོན་མོངས་བླ་མའི་སྐྱོན་མཐོང་ཡོན་ཏ་ན་མིན། །བླ་མ་ལ་སྨོད་དབང་བསྐུར་ཐོབ་ཅེས་རློམ། །བློ་དམན་སེམས་ཅན་ཀུན་མཁྱེན་ཐོབ་མི་འགྱུར། །བསྙེན་བཀུར་མེད་པར་མྱུར་དུ་དེ་ཉིད་འདོང༌། །ལོག་པར་འཛིན་ཞེས་ཁྲོ་བཅས་གཡོ་བ་དང༌། །ཚོགས་ ན་བླ་མ་མཐོང་ན་རྒྱབ་ཕྱོགས་ཤིང༌། །དེ་ནས་དབེན་པར་སོང་ནས་ཕྱག་བྱེད་པ། །རང་བཞེན་ངན་པར་གྱུར་པའི་སློབ་མ་ནི། །རང་བུ་ཡིན་ཡང་གཞན་བཞིན་ཡོངས་སུ་སྤང༌། །རྒྱལ་རིགས་ལ་སོགས་མཆོག་ལས་སྐྱེས་གྱུར་ཀྱང༌། །བསྟན་པས་དེ་ནི་དྲུང་དུ་གཞག་མི་བྱ། །ཡོན་ཏན་མཆོག་ལྡན་ཤེས་རབ་བརྩོན་བཅས་དང༌། །ཡང་ན་བླ་མ་ལ་གུས་སངས་རྒྱས་ལྟར། །རྒྱལ་བའི་ཆོས་རྟོགས་བསྟན་ལ་རབ་ཏུ་དད། །དེ་ནི་གནོད་གྱུར་ཡིན་ཕྱིར་དྲིན་སྦྱིན་བྱ། །རྒྱུད་ལ་ཐོས་ཤིང་ལུང་ལ་ལེགས་སྦྱངས་ཀྱང༌། །བླ་མའི་བསྙེན་བཀུར་མེད་ཅིང་ལུང་མ་ཐོབ། །དེ་ནི་རང་ལའང་ཕན་མེད་བསྟན་བཅོས་ཆུང༌། །དེ་ནི་བསྟན་བཅོས་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཙམ་ཡིན། །ཡང་ན་སྐལ་ལྡན་དེ་ནི་མན་ངག་ཐོབ། །བློ་གྲོས་བླུན་ཞིང་དོན་ལ་སྦྱོར་མི་ནུས། །གཞན་དོན་བློ་ཡིས་སྟོན་ལ་
Chinese
具精进者，恒常如上师之教而行，未曾委派亦以自慧，供养用具等事物，随所得及随所能，如是饮食等亦供养，无论如何遭轻蔑，心不沮丧而忍耐。弟子具一切功德，以教理与正理而思择者，具未审思之自性，无有任何如此之弟子，不能作为弟子，诸佛如是善说。如孩童任性，抛掷土块一般，若为他人所左右，非为圣法之器。如是说。轻蔑上师且具狡诈无信心，以咒语自傲且以见经函而自满，于无信心且灌顶低劣者，言语之次第亦不应说。 कुछ 少数之人具上师之恭敬与信，以虔诚恒常勤于承侍恭敬，听闻受持，凡是殊胜上师，不思上师之恩德，上师之加持，上师之财物。若须弥山顶有少数堕落，虽思不堕亦将堕落。若以上师之恩德获得饶益之教证，虽思不解脱亦将解脱。如是开示。又说，何者具狡诈之心，懒惰，烦恼，见上师之过失而非功德，诋毁上师且自诩获得灌顶，劣慧有情不能获得一切智智。无有承侍恭敬，迅速舍弃彼，以嗔怒与动摇而执为邪见，于僧众中见上师则背向，之后于寂静处行礼，自性恶劣之弟子，即使是亲生子亦如他人般完全舍弃。纵然生于王族等高贵种姓，然教法亦不应置于其身旁。具殊胜功德，智慧且具精进，或者如敬佛般敬上师，通达胜者之法且对教法具极大信心，彼乃饶益者，故应施予恩惠。于续部听闻且于教证善加修习，然无上师之承侍恭敬且未得教证，彼于自亦无益，乃小论典，彼乃生论典之因而已。或者具缘者获得口诀，然智慧愚钝且不能用于实修，以智慧为他人宣说
English
Possessing diligence, always acting according to the Guru's instructions. Even without being appointed, with one's own intelligence, offering implements and other objects, whatever is found and whatever is possible. Likewise, offering food and other provisions. However one is despised, enduring without discouragement in mind. A disciple who possesses all qualities, who contemplates with scripture and reasoning, who has the nature of being unexamined, without anyone like this, it is said that one cannot be made a disciple, as the Buddhas have well spoken. Just as a child freely throws clods of earth, whoever is under the control of others is not a vessel for the sacred Dharma. Thus it is said. Disparaging the Guru, being deceitful, and lacking faith, boasting of mantras and being conceited by seeing scriptures. To those who lack faith and have inferior empowerment, not even a sequence of words should be spoken. Some have respect and faith in the Guru, and always diligently attend to and honor with devotion. Whatever is heard and held by the noble Guru, not mistaking the Guru's kindness, the Guru's blessings, the Guru's wealth. If a few fall from the peak of Mount Meru, although one thinks they will not fall, they will fall. If one obtains beneficial scriptural authority through the Guru's kindness, although one thinks one will not be liberated, one will be liberated. Thus he taught. Again he said, whoever has a deceitful mind, is lazy, has afflictions, sees the Guru's faults and not his qualities, reviles the Guru and boasts of having received empowerment, a sentient being with inferior intelligence will not attain omniscience. Without service and reverence, quickly abandoning that, with anger and wavering, holding to wrong views. In the assembly, if one sees the Guru, one turns one's back, and then goes to a solitary place and prostrates. A disciple whose nature has become evil, even if he is one's own son, should be completely abandoned like a stranger. Even if born from a noble lineage such as royalty, the teachings should not be placed near him. Possessing supreme qualities, intelligence, and diligence, or respecting the Guru like a Buddha, understanding the Victorious One's Dharma and having great faith in the teachings, he is beneficial, therefore kindness should be bestowed. Although one has heard the tantras and has well-studied the scriptures, without the Guru's service and reverence and without obtaining scriptural authority, that is of no benefit to oneself and is a minor treatise. That is merely the cause for the birth of treatises. Or else, a fortunate one obtains the instructions, but is dull-witted and unable to apply them to practice, explaining to others with intelligence.