Tibetan
ར་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དེ་རྟོགས་ན་བརྩོན་འགྲུས་རྣམ་པ་བཞི་པོ་འདི་རབ་ཏུ་རྩོམ་མོ། །དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བསྒོམས་པས་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་ མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་ཤེས་ནས་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བརྩོན་འགྲུས་རྣམ་པ་བཞི་ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་རྩོམ་སྟེ། སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་སྐྱེས་པ་རྣམས་སྤང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་རྒྱས་པར་གོང་དུ་གསུངས་སོ། །ལས་ཉིད་ལ་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལ་དོན་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། སྐྱོན་ལྔ་སྤང་བ་དང་། འདུ་བྱེད་བརྒྱད་བསྟེན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པས་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་སྒོམ་པས་སེམས་གནས་པའི་ལས་ཉིད་དོ། །རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་བཞི་ནི་དོན་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་འཕེལ་བའི་རྒྱུའི་ཕྱིར་གནས་པ་ནི་འདིར་སེམས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ནས་ཡང་དག་པར་སྤོང་བའི་མཐར་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་དེ་ཡང་ལས་ཉིད་དེ། སྐྱོན་ལྔ་སྤང་བ་དང་། འདུ་བྱེད་བརྒྱད་བསྒོམས་པས་རིག་པར་བྱའོ། །སྐྱོན་ལྔ་གང་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དེ་ལ་ལེ་ལོ་དང་། ཤེས་བཞིན་མ་ཡིན་པ་དང་། རྨུགས་པ་དང་། བྱིང་བ་དང་། རྒོད་པ་ཉིད་དེ། མངོན་པར་འདུས་མ་བྱས་པ་དང་། དེ་ནས་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་སྐྱོན་ལྔ་སྤང་བར་ལྔ་པོ་འདི་རྣམས་བརྗོད་དོ། །དེ་ལ་བྱིང་བ་དང་། རྒོད་པས་སྐྱོན་གཅིག་བྱེད་དེ། མངོན་པར་འདུས་མ་བྱས་པ་ནི་བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་འཇུག་པའི་དུས་སུ་སྐྱོན་ནོ། །མངོན་པར་འདུ་བྱས་པས་རབ་ཏུ་ཞི་བ་ལ་འདི་རྣམས་སྤང་བའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་སྤང་ཞིང་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་རྣམ་པར་གཞག་ཅེ་ན། བཞི་ཡིས་ལེ་ལོ་སྤང་བའི་ཕྱིར་འདུན་པ་དང་། རྩོལ་བ་དང་། དད་པ་དང་།ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དེ་རྣམས་ཡང་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བར་རིག་པར་བྱའོ། །གནས་དང་དེ་ནས་གནས་པ་དང་། དེའི་མཚན་མ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་དེ་གནས་ནི་འདུན་པའོ། །གནས་པ་ནི་རྩོལ་བའོ། །དེའི་གནས་འདུན་པའི་མཚན་མ་ནི་དད་པ་སྟེ། ཡིད་ཆེས་པ་དང་། དད་པ་དང་། འདོད་པའོ། །དེའི་གནས་པ་སྩོལ་པའི་འབྲས་བུ་ནི་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་སྟེ། འདུན་པ་དང་བཅས་པའི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ ཁྱད་པར་རྟོགས་པར་བྱའོ། །ལྷག་མ་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བཞི་ནི་དྲན་པ་དང་། ཤེས་བཞིན་དང་། སེམས་པ་དང་། བཏང་སྙོམས་ཏེ། གྲངས་ཇི་ལྟ་བར་སྐྱོན་བཞིའི
Chinese
如果能完全了解顺应的方面和不顺应的方面的所有形态，就应精进修习这四种精进。通过修习正念，完全了解顺应的方面和不顺应的方面的一切形态之后，为了完全了解顺应的方面，以及为了完全了解不顺应的方面，也要如实精进修习四种精进，即为了断除已经产生的罪恶不善之法，如是广说如上。所谓安住于业，是为了完全通达其中的一切意义。为了断除五种过失和依止八种行相，因此通过完全了知，以精进的禅修，心安住于业。四种神足是安住于能使一切意义完全增长之因，在此应理解为心的等持。然后，在完全断除的最后，那神足也是业，通过断除五种过失和修习八种行相来理解。五种过失是什么？世尊开示说：即懈怠、非正知、昏沉、掉举和沉没。未发起和发起，这五者被称为断除五种过失。其中，掉举和沉没造成一种过失。未发起是在掉举和沉没生起时的一种过失。为了使已发起的寂静，应如何断除这些，又如何安置八种行相呢？以四者断除懈怠，即希求、精勤、信心和轻安，这些也应按次第理解。处所，以及安住，以及它的相和果，处所是希求，安住是精勤，那安住希求的相是信心，即信赖、信仰和欲望。那安住精勤的果是轻安，应理解为具有希求的精进的等持的差别。剩余断除的四种行相是正念、正知、作意和舍，如数量般对应四种过失。
English
If one fully understands all aspects of conducive and adverse conditions, then one should diligently practice these four types of diligence. By meditating on mindfulness, having fully understood all aspects of conducive and adverse conditions, in order to fully understand the conducive aspects and in order to fully understand the adverse aspects, one should also diligently practice the four types of diligence, that is, in order to abandon the arising sinful and unwholesome dharmas, as extensively explained above. What is called abiding in action itself is for the sake of fully understanding all meanings therein. For the sake of abandoning the five faults and relying on the eight activities, therefore, through complete knowledge, by the meditation of diligence, the mind abides in the action itself. The four legs of miraculous power are abiding as the cause for the complete increase of all meanings, which here should be understood as the samadhi of the mind. Then, at the end of complete abandonment, that leg of miraculous power is also action itself, and it is to be understood by abandoning the five faults and meditating on the eight activities. What are the five faults? The Blessed One said: They are laziness, non-awareness, drowsiness, sinking, and agitation. Non-initiation and initiation, these five are called abandoning the five faults. Among them, agitation and sinking create one fault. Non-initiation is a fault at the time when agitation and sinking arise. In order to pacify what has been initiated, how should these be abandoned, and how should the eight activities be arranged? With four, laziness is abandoned, that is, aspiration, effort, faith, and pliancy; these should also be understood in order. The place and then the abiding, and its sign and fruit itself, the place is aspiration, the abiding is effort, the sign of that abiding aspiration is faith, that is, trust, belief, and desire. The fruit of that abiding effort is pliancy, and the distinction of the samadhi of diligence with aspiration should be understood. The remaining four activities to be abandoned are mindfulness, awareness, attention, and equanimity, corresponding to the four faults in number.