Tibetan
་པོས་མཆོད་སྟོན་དྲངས། ཡོན་ཕུལ་ཏེ་མཆོད་པ་བྱས་སོ། །དེའི་ཚེ་དགེ་འདུན་རྣམས་གཅིག་ལ་གཅིག་གཏམ་དུ་སྨྲས་པ། ཁྱེད་ཀྱི་མཁན་པོ་ག་རེ། སློབ་མ་གར་སོང་། གྲོགས་པོ་ཁྲིམས་ཟླ་ག་རེ་ཞེས་སོ་སོར་གཏམ་དུ་གླེངས་པ་དང་། སྟག་དང་། སེང་གེ་དང་། མི་རྒོད་ཀྱིས་བསད་པ་དང་། ཆུས་ཁྱེར་བ་དང་། ནད་ཀྱིས་བཏབ་ནས་ཤི་བ་ལ་སོགས་པའི་གཏམ་བྱས་ནས་དགེ་སློང་སོ་སོ་ནས་མྱ་ངན་ལངས་ཏེ་ངུད་མོས་འདེབས་ཏེ་བྲང་རྡུང་ངོ་། །དེ་ནས་དེའི་ཚེ་རྒྱལ་པོས་མྱ་ངན་མ་བགྱིད་མ་ངུ་ཞེས་བསྒོ་བ་དང་། དགེ་འདུན་རྣམས་མ་ཉན་པ་དང་། རྒྱལ་པོ་ཡང་མི་དགའ་ནས་ཁ་ཕྱོགས་ཏེ་ཉལ་ལོ། །ཉལ་བའི་ཚེ་སྨོན་ལམ་དུ་བཏབ་པ། གང་ཟག་གི་དགེ་འདུན་ལ་ནི་སྐྱབས་སུ་སོང་ནས་མཆོད་པ་བྱས་ན། བདག་གིས་དགྲ་བཅོམ་པའི་ཞལ་མ་མཐོང་སྟེ། བདག་གིས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཞིག་གི་ཞལ་མཐོང་བར་ཤོག་ཤིག་ཅེས་སྨོན་ལམ་དུ་བཏབ་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་གྱི་ལྷ་ཞིག་གིས་རྨི་ལྟས་སུ་བསྟན་པ། གན་དྷ་མཱ་ད་ན་སྟེ་སྤོས་ངད་ལྡང་ཞེས་བྱ་བའི་རི་ལ་སུ་དྷ་ན་པུ་ཏྲ་ར་རྣ་ཤ་སྟེ་ཚོང་དཔོན་ནོར་བཟངས་ཀྱི་བུ་ཞེས་བྱ་བ་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་སུ་ར་ཏ་སྟེ་དེས་པ་ཞེས་བྱ་བར་མིང་བཏགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་ཞིག་བཞུགས་ཏེ། དེ་སྤྱན་དྲངས་ནས་བསྙེན་བཀུར་བྱས་ཏེ། དེ་ལ་སྡིག་བཤགས་ན་སྡིག་ཀྱང་འབྱང་། ཐེ་ཚོམ་ཡང་བྲལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ལྷས་བསྟན་པ་རྨིས་པ་དང་། རྒྱལ་པོ་སད་པ་དང་འཕྲལ་དུ་ཕོ་ཉ་བཀྱེ་སྟེ། སྤོས་ངད་ལྡང་གི་རི་ལས་དགྲ་བཅོམ་པ་སུ་ར་ཏ་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་དུ་བྱོན་པ་དང་། རྒྱལ་པོས་ཀྱང་ཚུལ་བཞིན་དུ་ཕྱག་བྱས་ཤིང་མཆོད་དེ་བསྙེན་བཀུར་བྱས་སོ། །དེའི་དུས་ན་ཚེས་བཅུ་བཞིའི་ནུབ་མོ་དགེ་འདུན་རིལ་གྱིས་འདུས་པའི་ནང་ནས། དགེ་སློང་གསར་ཞུགས་རྣམས་ཀྱིས་སྡེ་སྣོད་གསུམ་ཤེས་པའི་མཁན་པོ་ཥྱ་ཀ་ལ་པྲཱ་ཏི་མོ་ཀྵ་གདོན་པར་གསོལ་ བ་ལས། ཤི་ཥྱ་ཀ་ན་རེ་མི་ལ་མིག་ཞར། སྣ་དང་རྣ་བ་མེད་ན་མེ་ལོང་ཅི་དགོས། བལྟར་ཅི་ཡོད། འདུལ་བ་བཤད་ཀྱང་ཁྱེད་འདུལ་བ་ལྟར་མི་སྤྱོད། ཚུལ་ཁྲིམས་མི་བསྲུང་བ་ལ་འདུལ་བ་བཤད་ཀྱང་ཅི་ཕན་ཞེས་སྨྲས་པ་དང་། དེའི་ཚེ་སུ་ར་ཏ་ཞེས་བྱ་བ་དགྲ་བཅོམ་པས་སེང་གེའི་སྒྲ་ཕྱུང་ནས་སྨྲས་པ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ངས་མནོས་ནས་ད་ཙམ་གྱི་བར་དུ་རྩྭ་མཆོག་ཙམ་ཡང་མ་ཉམས་ན། འདི་སྐད་མ་ཟེར་བར་པྲཱ་ཏི་མོ་ཀྵ་ཐོན་ཅིག་པར་སྨྲས་པ་དང་། མཁན་པོ་ཤི་ཥྱ་ཀ་ཡང་དགྲ་བཅོམ་པར་ངོ་ཤེས་ཏེ་རབ་
Chinese
以供品举行了盛大的祭祀。献上供品，做了供养。当时，僧众们互相交谈说：你的堪布是谁？学生去了哪里？朋友法友是谁？各自谈论着。又谈论着被老虎、狮子和野人杀死，被水冲走，因疾病侵袭而死亡等等，各个比丘都升起悲伤，发出哭泣声，捶胸顿足。然后，当时国王告诫说不要悲伤，不要哭泣。僧众们不听，国王也不高兴，转过身去睡觉了。睡觉的时候，他发愿说：我皈依了凡夫僧众并做了供养，但我没有见到阿罗汉的容颜。愿我能见到一位阿罗汉的容颜。他这样发愿之后，世间的一位神在梦中显示：在名为甘达玛达那（藏文：གན་དྷ་མཱ་ད་ན།，梵文天城体：गंधमादन，梵文罗马拟音：Gandhamadana，汉语字面意思：香醉）的香醉山上，有一位名为苏达那布扎拉那夏（藏文：སུ་དྷ་ན་པུ་ཏྲ་ར་རྣ་ཤ་，梵文天城体：सुधनपुत्ररत्नश，梵文罗马拟音：Sudhanaputraratnaśa，汉语字面意思：善财之子宝）的商人诺桑（藏文：ནོར་བཟངས།）的儿子，他出家后被命名为苏拉达（藏文：སུ་ར་ཏ།，梵文天城体：सुरत，梵文罗马拟音：Surata，汉语字面意思：善护），证得了阿罗汉的果位。迎请他并给予尊敬供养，向他忏悔罪业，罪业也能消除，疑惑也能解脱。神这样显示后，国王醒来，立即派遣使者，从香醉山上迎请了阿罗汉苏拉达。他来到国王的王宫，国王也如法地顶礼、供养并给予尊敬供养。那时，在十四的夜晚，僧众聚集在一起，新加入的比丘们请求通晓三藏的堪布希亚卡（藏文：ཥྱ་ཀ）诵戒律（藏文：པྲཱ་ཏི་མོ་ཀྵ་，梵文天城体：प्रातिमोक्ष，梵文罗马拟音：Prātimokṣa，汉语字面意思：别解脱）。 结果，希亚卡说：瞎子要镜子干什么？没有鼻子和耳朵，看什么？讲说戒律，但你们不按照戒律行事。对于不守护戒律的人来说，讲说戒律又有什么用呢？当时，名为苏拉达的阿罗汉发出狮子吼说道：我受持了世尊的戒律，直到现在连草尖那么小的戒律也没有毁坏过。不要这样说，诵戒律吧！堪布希亚卡也认出他是阿罗汉，非常
English
He held a grand feast with offerings. He offered gifts and made offerings. At that time, the monks talked to each other, saying: Who is your Khenpo? Where did the student go? Who is your Dharma friend? They talked about it separately. They also talked about being killed by tigers, lions, and wild men, being carried away by water, dying from diseases, and so on. Each monk was filled with sorrow, uttering cries and beating their chests. Then, at that time, the king admonished them not to grieve or cry. The monks did not listen, and the king was also unhappy, so he turned away and went to sleep. While sleeping, he made a wish: I have taken refuge in the Sangha of ordinary beings and made offerings, but I have not seen the face of an Arhat. May I see the face of an Arhat. After he made this wish, a worldly deity appeared in a dream: On the mountain called Gandhamadana (गंधमादन, Gandhamadana, intoxicating fragrance), there is a son of the merchant Norzang (सुधनपुत्ररत्नश, Sudhanaputraratnaśa, son of good wealth) named Sudhana Putrara Rna Sha, who was ordained and named Surata (सुरत, Surata, well protected), who has attained the fruit of Arhatship. Invite him and give him respect and offerings. If you confess your sins to him, your sins will be purified, and your doubts will be dispelled. After the deity showed him this, the king woke up and immediately sent a messenger to invite the Arhat Surata from the mountain of Gandhamadana. He came to the king's palace, and the king respectfully prostrated, made offerings, and gave him respect and offerings. At that time, on the night of the fourteenth, among the Sangha gathered together, the newly joined monks requested the Khenpo Shyakya, who knew the three pitakas, to recite the Pratimoksha (प्रातिमोक्ष, Prātimokṣa, individual liberation). As a result, Shyakya said: What does a blind man need a mirror for? If you have no nose and ears, what is there to see? You preach the Vinaya, but you do not act according to the Vinaya. What is the use of preaching the Vinaya to those who do not keep the precepts? At that time, the Arhat named Surata roared like a lion and said: I have received the precepts of the Blessed One Buddha, and until now I have not broken even a blade of grass's worth of precepts. Do not say such things, recite the Pratimoksha! The Khenpo Shyakya also recognized him as an Arhat, and was very
Tibetan
ཏུ་སྐྱེངས་ནས་ཅང་མི་ཟེར་བ་དང་། ཤི་ཥྱ་ཀའི་སློབ་མ་དགེ་སློང་ཨཾ་ག་ད་སྟེ་དཔུང་གི་ཚོགས་འཇིགས་སུ་རུང་ཞེས་བྱ་བ་དེ་འཁོར་འདུས་པའི་ནང་ནས་ལངས་ཏེ་སུ་ར་ཏ་ཞེས་བྱ་བ་དགྲ་བཅོམ་པ་དེ་ལ་ཁྱེད་ཅི་སྟེ་ངའི་མཁན་པོ་ལ་དེ་སྐད་སྨྲ། ཁྱོད་ཁྲིམས་ཀྱང་མེད། འདུལ་བ་ཡང་མི་ཤེས་ན། ངའི་མཁན་པོ་སྡེ་སྣོད་གསུམ་ལ་མཁས་པ་དེ་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་ཁ་ཟློགས་ཤེས་ཁྲོས་ནས་སྒོ་གཏན་བླངས་ཏེ། དགྲ་བཅོམ་པ་བརྡེགས་ནས་བསད་དོ། །དེའི་ཚེ་ཆོས་ལ་དགའ་བའི་གནོད་སྦྱིན་ད་དྷི་མུ་ཁ་ཞོ་གདོང་དིར་རྒ་མུ་ཁ་ཞེས་བྱ་བས་ལག་པར་རྡོ་རྗེ་ཐོགས་ནས་མངོན་དུ་བྱུང་སྟེ། དགེ་སློང་ཨཾ་ག་ད་ལ། ཅི་སྟེ་དགྲ་བཅོམ་པ་བསད་ཅེས་ཟེར་ཏེ་རྡོ་རྗེ་ཕྱུང་ནས་བསད་དོ། །དེའི་དུས་ན་དགེ་སློང་གེ་རད་ཅེས་བྱ་བས་མཁན་པོ་ཤི་ཥྱ་ཀ་བརྡེགས་ཏེ་བསད་དོ། །དེ་ནས་དེའི་རྗེས་ལ་དགེ་འདུན་རིལ་གྱིས་འཁྲུགས་ནས་གཅིག་གིས་གཅིག་བསད་དེ་གཅིག་ཀྱང་མ་ལུས་སོ། །དེའི་དུས་ན་ནམ་མཁའ་ལ་ལྷ་ཀླུ་ལ་སོགས་པ་ཆོས་ཀྱི་སྲུང་མ་ཕལ་པོ་ཆེ་མ་དགའ་ནས་ངུས་པའི་མཆི་མ་ནི་ཁྲག་དང་མེའི་ཆར་བབ་བོ། །ནམ་མཁའ་དག་ནི་སེར་དང་ནག་པོར་གྱུར། གློག་དང་སྒྲ་ཆེན་པོ་བྱུང་། སྐར་མ་དྷཱུ་མ་ཀེ་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ལུས་ལས་དུ་བ་ནག་པོ་གཏོང་བ་ཞིག་བྱུང་ནས། དེས་སྐར་མ་དང་ཟླ་བ་ལ་སོགས་པ་འོད་ཀྱང་མེད། གཅིག་ཀྱང་བལྟར་མི་སྣང་བར་འོང་ངོ་། །དེའི་དུས་ན་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་གནམ་གྱི་ལྷ་དང་། ཡུམ་མཱ་ཡཱ་དེ་བཱི་ལ་སོགས་པ་འཁོར་ཕལ་མོ་ཆེ་དང་དེར་འོངས་ནས་དགེ་འདུན་གྱི་གོས་ཚོན་ཅན་རིལ་གྱིས་ བསྡུས་ནས་ཁྱེར་བར་འོང་ངོ་། །དེའི་དུས་ན་རྒྱལ་པོས་འདི་ལྟ་བུའི་ཀུ་ཅོ་སྒྲ་ཆེན་པོ་བྱུང་བ་ཅི་ལས་གྱུར་ཅེས་སྨྲས་པ་དང་། དགེ་འདུན་འཁྲུགས་ནས་གཅིག་གིས་གཅིག་བསད་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་གསོལ་པ་དང་། རྒྱལ་པོ་མི་དགའ་སྟེ། ལངས་ནས་ཐོ་རངས་མཁར་གྱི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ལྷ་ཁང་དུ་ཕྱིན་པ་དང་། དགེ་འདུན་ལ་ལ་ནི་མགོ་བཅད། ལ་ལ་ནི་མིག་ཕྱུང་། ལ་ལ་ནི་རྐང་ལག་བཅད་དེ། དེ་ལྟར་སྣ་ཚོགས་སུ་ཤི་བ་མཐོང་ནས། དགྲ་བཅོམ་པ་དང་། ཤི་ཥྱ་ཀ་སྡེ་སྣོད་གསུམ་ཤེས་པའི་མཁན་པོའི་རོ་བཙལ་ནས་གཉིས་ཀའི་རོ་རྙེད་པ་དང་། མཆན་ཁུང་གཡས་གཡོན་དུ་བཞག་ནས་དགྲ་བཅོམ་པ་ནི་ངའི་ཕ་ཡིན། ཤི་ཥྱ་ཀ་ནི་ཆོས་ཀྱི་མཛོད་ཡིན། འདི་གཉིས་འདས་པར་གྱུར་པ་ནི་ད་ཕྱིན་ཅད་ངའི་ལུས་དང་སྲོག་ཀྱང་གཅེས་པ་མེད། རྒྱལ་སྲིད་ཀྱང་སུ་འདོད་པ་ལ་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པ་དང་། མིག་ཀྱང་ལྡོངས་ཏེ་མི་སྣ
Chinese
羞愧得什么也没说。希释迦（Śiṣya-ka）的弟子，名叫昂伽陀（Aṃ-ga-da），意为“军队的集合令人恐惧”，他从聚集的人群中站起来，对名为苏拉塔（Su-ra-ta）的阿罗汉说： “你为什么那样说我的堪布？你既没有戒律，也不懂律藏，为什么要顶撞我精通三藏的堪布？” 他愤怒地关上门，殴打并杀死了阿罗汉。当时，喜爱佛法的夜叉达地穆卡（Da-dhi-mu-kha）或称肖东迪尔嘎穆卡（Śo-gdon-dir-rga-mu-kha），手持金刚杵显现，对僧人昂伽陀说：“你为什么杀死阿罗汉？”说完，便抽出金刚杵杀死了他。那时，名叫格热（Ge-rad）的僧人殴打并杀死了堪布希释迦。之后，僧团完全混乱，互相残杀，没有留下一个活口。那时，天空中的天神、龙族等众多护法神不悦，哭泣的眼泪如血雨和火雨般落下。天空变得冰雹交加，一片漆黑。闪电雷鸣大作。一颗名叫杜摩吉都（Dhū-ma-ke-tu）的星星出现，从身体里散发出黑烟，它使星星和月亮等都失去了光芒，什么也看不见。那时，三十三天界的天神和摩耶夫人（Mā-yā-de-vī）等众多眷属来到那里，收集了所有僧团的彩色僧衣带走了。那时，国王说：“为什么会发生如此巨大的喧嚣声？”有人禀告说：“僧团发生冲突，互相残杀。”国王不悦，起身在黎明时分前往城外的神庙，看到一些僧人被砍头，一些僧人被挖眼，一些僧人被砍断手脚，就这样以各种方式死去。他寻找阿罗汉和精通三藏的堪布希释迦的尸体，找到了两人的尸体，将他们放在左右腋下，说道：“阿罗汉是我的父亲，希释迦是佛法的宝藏。这两人去世后，从此我的身体和生命都不再珍贵，王位也施舍给任何想要的人。”说完，他的眼睛也瞎了，什么也看不见了。
English
Shamed, he said nothing. A disciple of Śiṣya-ka, a monk named Aṃ-ga-da, meaning "the assembly of the army is terrifying," stood up from the assembled crowd and said to the Arhat named Su-ra-ta: "Why do you speak such words to my Khenpo? You have no discipline and do not know the Vinaya. Why do you contradict my Khenpo, who is skilled in the three baskets?" He angrily closed the door, beat and killed the Arhat. At that time, the Yaksha Da-dhi-mu-kha, who loved the Dharma, also known as Śo-gdon-dir-rga-mu-kha, appeared with a vajra in his hand and said to the monk Aṃ-ga-da: "Why did you kill the Arhat?" Having said that, he drew out the vajra and killed him. At that time, a monk named Ge-rad beat and killed Khenpo Śiṣya-ka. After that, the Sangha became completely chaotic, killing each other, and not a single one was left alive. At that time, the gods, nagas, and other Dharma protectors in the sky were displeased, and the tears of their weeping fell like rain of blood and fire. The sky became hail-filled and dark. Lightning and thunder roared. A star named Dhū-ma-ke-tu appeared, emitting black smoke from its body, which caused the stars and moon to lose their light, and nothing could be seen. At that time, the gods of the Thirty-Three Heavens and Mā-yā-de-vī and other retinues came there and collected all the colored robes of the Sangha and took them away. At that time, the king said, "Why is there such a great commotion?" Someone reported, "The Sangha is in conflict and killing each other." The king was displeased and arose at dawn to go to the temple outside the city, and saw some monks beheaded, some monks with their eyes gouged out, and some monks with their hands and feet cut off, and thus dying in various ways. He searched for the corpses of the Arhat and Khenpo Śiṣya-ka, who was skilled in the three baskets, and found the corpses of both. He placed them under his left and right armpits and said, "The Arhat is my father, and Śiṣya-ka is the treasure of the Dharma. Now that these two have passed away, from now on my body and life are no longer precious, and I will give the kingdom to anyone who wants it." Having said this, his eyes also went blind, and he could see nothing.