Tibetan
མས་བསིལ་བའི་ཚལ་གྱི་དུར་ཁྲོད་དུ་ལྟད་མོ་ལ་འདུས་སོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། ཀུན་དགའ་བོ་སོང་ལ་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་འདི་སྐད་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དུར་ཁྲོད་རྒྱུ་ཞིང་གཤེགས་པར་བཞེད་ཀྱིས་ཁྱེད་ལས་གང་རྨད་དུ་བྱུང་བ་ལྟ་འདོད་པ་དེ་དག་གཤེགས་ཤིག་ཅེས་བསྒོ་ཤིག །དེ་ནས་རེ་ཞིག་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་ཤེས་ཀཽཎྜི་ནྱ་དང་། རླངས་པ་དང་། མིང་ཆེན་དང་། མ་འགགས་པ་དང་། ཤཱ་རིའི་བུ་དང་། མཽང་གལ་གྱི་བུ་དང་། འོད་སྲུང་དང་། ཀུན་དགའ་བོ་དང་། ནམ་གྲུ་ལ་སོགས་པ་ཉན་ཐོས་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཞབས་འབྲིང་བྱས་ཏེ་བསིལ་བའི་ཚལ་གྱི་དུར་ཁྲོད་དུ་གཤེགས་སོ། །སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་ཀྱིས་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཐོང་ནས་གོ་ཕྱེའོ། །དེ་ནས་སྨན་པ་འཚོ་བྱེད་ཀྱིས་བུད་མེད་དེའི་གློ་གཡས་པ་དྲལ་ཏོ། །དེ་ནས་ཁྱེའུ་དེ་རང་བྱུང་ནས་སྐྲ་དཀར་ཞིང་ཡན་ལག་གཉེར་མས་གང་བ། ལུས་ཀྱི་ཕྱོགས་ཆ་རྣམས་རྒན་ཤར་གྱུར་པ། དབང་པོ་རྙིས་པ། རིད་དེ་བ། ཉམ་སྟོབས་ཆུང་ངུ་ཞིག་བྱུང་ངོ་། །དེ་ནས་བྱུང་མ་ཐག་ཏུ་སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་དེ་དག་ལ་བལྟས་ནས་ཚིག་ཏུ་སྨྲས་པ། ཀྱེ་བླ་མ་རྣམས་སམ། བླ་མ་ལྟ་བུ་རྣམས་སམ། ཕ་མའམ། མཁན་ པོའམ། སློབ་དཔོན་རྣམས་ལ་ཚིག་རྩུབ་པོ་མ་ཟེར་ཅིག །ཇི་ལྟར་བདག་མའི་ལྟོར་ཕོ་བ་དང་ལོང་ཀ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ལོ་དྲུག་ཅུ་འདུག་འདུག་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ཉམས་མྱོང་བར་གྱུར་ཏ་རེ་ཞེས་སྨྲས་ནས་ཅང་མི་ཟེར་བར་འདུག་གོ །དེར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་འདི་ལྟར་སྲིད་པ་ཐ་མ་པའི་སེམས་ཅན་གྱིས་ཀྱང་ཉམས་འདི་ལྟ་བུ་མྱོང་བར་འགྱུར་གྱིས་སྲིད་པར་སྐྱེ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཆོག་པར་གྱིས་ཤིག །སྲིད་པར་སྐྱེ་བའི་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཆོག་པར་གྱིས་ཤིག །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཁྱེའུ་དེ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། ཁྱེའུ་ཁྱོད་རྒན་པོ་ཡིན་ནམ། བཅོམ་ལྡན་འདས་བདག་ནི་རྒན་པོ་ལགས་སོ། །ཁྱེའུ་ཁྱོད་རྒན་པོ་ཡིན་ནམ། བདེ་བར་གཤེགས་པ་བདག་ནི་རྒན་པོ་ལགས་སོ། །དེ་ནས་གཞི་དེ་ལས་དེའི་མིང་རྒན་པོ་ཞེས་བཏགས་སོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གཞི་དེ་ལས་དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་བསྟན་པ་མཛད་དེ། དེ་ཐོས་ནས་དེས་སེམས་ཅན་བརྒྱ་ཕྲག་མང་པོ་སྐྱོ་བར་གྱུར་ནས་ཁྱད་པར་ཆེན་པོ་ཐོབ་བོ། །རྒན་པོ་དེ་ཡང་ལོ་བཅུའི་བར་དུ་ཁྱིམ་པའི་གནས་ན་འདུག་འདུག་ནས་ལོ་བདུན་ཅུ་ལོན་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས། བྱ་རྒོད་ཀྱི་ཕུང་པོའི་རི་ལ་དགེ་སློང་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་དང་ཐབས་ཅིག་ཏུ་དབྱར་གནས་པར་དམ་བཅས་སོ། །དེ་ནས་དེར་དགེ་འདུན་གྱི་གནས་བརྟན་གྱིས་སོ་སོ་སྐྱེ་བོར་འདུག་བཞིན་དུ་གང་གིས་ཀྱང་སྐབས་དབྱེ་བར་མི་བྱའོ་ཞེས་ཁྲིམས་བཅས་སོ། །དེ་ནས་རེ་ཞིག་ན་ཟླ་བ་གསུམ་ལོན་པ་དང་དགེ་སློང་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་ཐོབ་ན་རྒན་པོ་གཅིག་པུ་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་སོ་ན་འདུག་གོ །དེ་ནས་དགེ་འདུན་གྱི་གནས་བརྟན་གྱིས་སྐབས་འབྱེད་པ་བྱེད་པའི་ནང་དུ་ཤིན་ཏུ་མང་དུ་བརྒྱད་བཀག་ནས་ཚོགས་ཀྱི་ནང་ནས་བསྐྲད་དེ་བཏང་ངོ་། །དེ་ནས་དེས་མཚོན་ཆ་བླངས་ཏེ་ཁང་ཕུགས་སུ་ཞུགས་ནས་ངུ་ཞིང་རྣམ་པ་དུ་མར་སྨྲེ་སྔགས་བཏོན་ཏེ་སྨྲས་པ། ནགས་ཚལ་ཐམས་ཅད་འབར་གྱུར་ཏེ། །རི་རྣམས་སེར་པོར་གྱུར་ཟིན་ན། །འོན་ཀྱང་ད་དུང་སྡིག་པའི་སེམས། ། རྣམ་པར་གྲོལ་བར་མ་གྱུར་ཏོ། །ཕུ་ཆུ་དག་གི་སྒྲ་ཡང་ཞི། །འབབ་ཆུ་དག་ཀྱང་བྲི་བཞིན་དུ། །འོན་ཀྱང་ད་དུང་སྡིག་པའི་སེམས། །རྣམ་པར་གྲོལ་བར་མ་གྱུར་ཏོ། །སྒོ་ང་ལས་སྐྱེས་བྱ་འདི་དག །སྒྲ་སྐད་གཅམ་ཡང་ཆུང་གྱུར་ན། །འོན་ཀྱང་ད་དུང་སྡིག་པའི་སེམས། །རྣམ་པར་གྲོལ་བར་མ་གྱུར་ཏོ། །ནགས་ཚལ་འདི་དག་ལོ་མ་སེར། །ཤིང་རྣམས་འདབ་མ་ལྷགས་གྱུར་ན། །འོན་ཀྱང་ད་དུང་སྡིག་པའི་སེམས། །རྣམ་པར་གྲོལ་བར་མ་གྱུར་ཏོ། །ལུང་འབོགས་པ་ཡི་གནས་བརྟན་རྣམས། །ཕྱོགས་ཕྱོགས་དག་ཏུ་དོང་ཟིན་ན། །འོན་ཀྱང་ད་དུང་སྡིག་པའི་སེམས། །རྣམ་པར་གྲོལ་བར་མ་གྱུར་ཏོ། །སོ་སོ་སྐྱེ་བོར་འདུག་བཞིན་དུ། །སྟོན་པའི་ཐད་དུ་ཇི་ལྟར་འགྲོ། །དོན་མེད་གསོན་པ་ཅི་དགོས་ཀྱིས། །བདག་ནི་མཚོན་གྱིས་ལྕེབས་ཏེ་བཏང་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེའི་སྐབས་སུ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱིས་ནི་མི་མཁྱེན་པའམ། མི་གཟིགས་པའམ། མི་རྟོགས་པའམ། ཐུགས་སུ་མི་ཆུད་པ་ཅི་ཡང་མེད་ལ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ། འཇིག་རྟེན་ལ་ཕན་འདོགས་པ་ལ་ཞུགས་པ། སྲུང་བ་གཅིག་པ་དང་ལྡན་པ། གཅིག་ཏུ་དཔའ་བ། ཟླ་མེད་པ། གཉིས་སུ་མི་གསུང་བ། ཞི་གནས་དང་། ལྷག་མཐོང་ལ་གནས་པ། རིག་པ་གསུམ་སྣང་བར་མཛད་པ། བསླབ་པ་གསུམ་ལ་ལེགས་པར་བསླབས་པ། འདུལ་བའི་གཞི་གསུམ་ལ་མཁས་པ། ཆུ་བོ་བཞི་ལས་རྒལ་བ། རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་བཞིའི་ཞབས་ཀྱི་མཐིལ་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པ། བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞི་ལ་ཡུན་རིང་པོ་ནས་འདྲིས་པར་བྱས་པ། མི་འཇིགས་པ་བཞིས་མི་འཇིགས་པ། ཁྱུ་མཆོག་གི་ཡང་དག་པའི་སེང་གེའི་སྒྲ
Chinese
聚集在清凉园的坟墓地观看。然后，世尊告诉具寿阿难陀：阿难陀，你去告诉比丘们，世尊想要在坟墓地游行并前往，你们中想看奇妙景象的人就去吧。然后过了一会儿，世尊由具寿阿若憍陈如、婆湿波、摩诃那摩、跋提、舍利弗、目犍连、大迦叶、阿难陀、难陀等大声闻弟子们侍从，前往清凉园的坟墓地。民众们也看到了世尊，打开了道路。然后，医生耆婆切开了那个女人的右胸。然后，那个孩子自己出生了，头发是白色的，四肢布满皱纹，身体的各个部分都变得衰老，感官迟钝，瘦弱，力量很小。然后，他刚一出生，就看着那些民众说道：诸位上师们，或者像上师一样的人们，父母，堪布，阿阇黎们，不要说粗鲁的话。就像我在母亲的肚子里，在胃和肠子之间待了六十年一样，经历了这样的痛苦啊，说完就什么也不说了。这时，世尊告诉比丘们：比丘们，像这样，即使是最后有者的众生，也会经历这样的痛苦，所以要满足于一切有中的出生。要满足于一切有中出生的事物。然后，世尊告诉那个孩子：孩子，你是老人吗？世尊，我是老人。孩子，你是老人吗？善逝，我是老人。然后，从那个基础开始，他的名字就被称为老人。然后，世尊从那个基础开始，宣说了那样的佛法。听到之后，许多众生都感到厌恶，获得了巨大的成就。那个老人也在家待了十年，到了七十岁时，在世尊的教法下出家，成为了……
English
They gathered to watch in the charnel ground of the cool grove. Then, the Blessed One said to the Venerable Ananda: Ananda, go and tell the monks, 'The Blessed One wishes to walk and go to the charnel ground, so those of you who wish to see something wonderful should go.' Then, after a while, the Blessed One, attended by the Venerable Ajnata Kaundinya, Vashpa, Mahanama, Bhadrika, Shariputra, Maudgalyayana, Kashyapa, Ananda, Nanda, and other great Shravakas, went to the charnel ground of the cool grove. The crowd of people also saw the Blessed One and opened the way. Then, the physician Jivaka cut open the right breast of that woman. Then, that child was born by himself, with white hair and limbs full of wrinkles, all parts of his body having become aged, his senses dulled, emaciated, and with little strength. Then, as soon as he was born, he looked at those crowds and said: O lamas, or those like lamas, parents, Khenpos, or Acharyas, do not speak harsh words. Just as I have been in my mother's womb, between the stomach and the intestines, for sixty years, experiencing such suffering, he said, and then remained silent. Then, the Blessed One said to the monks: Monks, in this way, even a being in its last existence will experience such suffering, so be content with all births in existence. Be content with all the things of birth in existence. Then, the Blessed One said to that child: Child, are you old? Blessed One, I am old. Child, are you old? Sugata, I am old. Then, from that basis, his name was called 'Old Man.' Then, from that basis, the Blessed One taught such Dharma. Having heard it, many hundreds of beings became disgusted and attained great distinction. That old man also stayed in the house for ten years, and when he reached the age of seventy, he went forth into the teachings of the Blessed One, and became...
Chinese
在秃鹫山的尸体山上，与二十五位比丘一同发誓要安居夏日。之后，僧团的住持制定了规矩，说作为凡夫俗子安住期间，任何人都不得制造分裂。之后，过了一段时间，三个月期满时，二十四位比丘都获得了阿罗汉果位，只有那位老者独自以凡夫俗子的身份安住。之后，僧团的住持在进行分裂时，极其严厉地禁止了八次，并将他从僧团中驱逐出去。之后，他拿起武器，进入房间深处，哭泣着，以各种方式发出哀叹，说道：森林全部燃烧起来，山峦都已变成黄色，然而至今罪恶之心，尚未获得解脱。源头之水的声响也已平息，流淌的河水也正在干涸，然而至今罪恶之心，尚未获得解脱。从蛋中生出的这些鸟儿，细微的鸣叫声也已变得微弱，然而至今罪恶之心，尚未获得解脱。这些森林的树叶变黄，树木的枝叶也已凋零，然而至今罪恶之心，尚未获得解脱。山谷中居住的住持们，也已前往各个方向，然而至今罪恶之心，尚未获得解脱。作为凡夫俗子安住期间，如何前往导师的面前？无意义地活着有何用？让我用武器刺穿自己吧，说完就走了。在那时，诸佛世尊们没有不知道的，没有看不到的，没有不理解的，也没有不明白的。佛陀世尊具有伟大的慈悲，致力于利益世界，具有唯一的守护，是唯一的勇士，无与伦比，不说二话，安住于寂止和胜观，显现三种智慧，精通三学，精通三种调伏之基，超越四条河流，具有四种神足的脚底极其稳固，长久以来熟悉四种摄事，以四无畏而无所畏惧，是殊胜的狮子正声。
English
On the Vulture Peak Mountain of Corpses, they vowed to spend the summer retreat together with twenty-five monks. Then, the abbot of the Sangha made a rule there, saying that as long as they remained as ordinary beings, no one should create divisions. After some time, when three months had passed, twenty-four monks had attained the state of Arhat, but the elder alone remained abiding in the state of an ordinary being. Then, the abbot of the Sangha, during the process of creating divisions, very strictly forbade it eight times and expelled him from the Sangha. Then, he took up weapons, entered deep into his room, and weeping, uttered lamentations in various ways, saying: All the forests have been set ablaze, and the mountains have already turned yellow, yet still, the sinful mind has not been liberated. The sound of the spring waters has also subsided, and the flowing rivers are also drying up, yet still, the sinful mind has not been liberated. These birds born from eggs, even their faint chirping sounds have become weak, yet still, the sinful mind has not been liberated. The leaves of these forests have turned yellow, and the branches of the trees have withered, yet still, the sinful mind has not been liberated. The abbots residing in the valleys have already departed in various directions, yet still, the sinful mind has not been liberated. Remaining as an ordinary being, how shall I go before the Teacher? What is the use of living meaninglessly? Let me pierce myself with a weapon, he said, and left. At that time, there was nothing that the Buddhas, the Bhagavat, did not know, did not see, did not understand, or did not comprehend. The Buddhas, the Bhagavat, possessed great compassion, were engaged in benefiting the world, possessed a singular protector, were uniquely brave, incomparable, did not speak in two ways, abided in quiescence and insight, manifested the three knowledges, were well-trained in the three trainings, were skilled in the three bases of discipline, had crossed the four rivers, had feet with extremely firm soles of the four miraculous legs, had long been familiar with the four objects of gathering, were fearless with the four fearlessnesses, and were the true lion's roar of the supreme.