Tibetan
་རྣམས་གཅོད་པ་ལ་ཞུགས་སོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ཡང་དེ་ལྟར་ལུས་གཅོད་པ་ན། སེམས་ཅན་དེ་དག་ལ་བྱམས་པས་ཁྱབ་པར་བྱས་ནས་གདོང་མཆི་མ་དྲོན་པོ་འཛག་སྟེ། དེས་བསམས་པ་བདག་གི་ཤ་ཁྲག་གིས་སེམས་ཅན་འདི་དག་བདེ་བར་འགྱུར་བ་འདི་ནི། བདག་གིས་རྙེད་པ་ལེགས་པར་རྙེད་དོ་སྙམ་ནས། དེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གྱིས་ལོ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་རང་གི་ཤ་ཁྲག་གིས་སེམས་ཅན་དེ་དག་ཚིམ་པར་བྱས་ཏེ། བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལས་ཀྱང་སེམས་མ་ལོག་གོ །གང་གི་ཚེ་སེམས་ཅན་དེ་དག་གི་ནད་དེ་ཞི་བར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་ཉ་བོ་ཆེ་རོ་ཧི་ཏ་དེས་སྒྲ་བསྒྲགས་པ། ཀྱེ་སེམས་ཅན་དག་ཁྱེད་ཉོན་ཅིག །ང་ནི་རྒྱལ་པོ་པད་མ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡིན་ཏེ་ངས་ཁྱེད་ཀྱི་དོན་དུ་རང་གི་སྲོག་ཡོངས་སུ་བཏང་ནས་ལུས་འདི་ལྟ་བུ་བླངས་པ་ཡིན་གྱིས། ང་ལ་སེམས་དགའ་བར་གྱིས་ཤིག་དང་གང་གི་ཚེ་ང་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བ་དེའི་ཚེ། ཡང་ཁྱེད་ནད་ལས་གཏན་དུ་ཡོངས་སུ་ཐར་བར་བྱ་སྟེ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་གཞའ་གསང་གི་མཐར་ཐུག་པ་གྲུབ་པ་དང་བདེ་བ་ལ་དགོད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱས་སོ། །དེ་སྐད་ཐོས་ནས། སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་དེ་དག་དང་། རྒྱལ་པོ་དང་། བློན་པོ་དང་། ཕོ་བྲང་འཁོར་གྱི་མི་རྣམས་ཀྱིས་དད་པ་རྙེད་དེ། མེ་ཏོག་དང་། མེ་ཏོག་ཕྲེང་དང་། བྱུག་པ་དག་གིས་མཆོད་ནས་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ། ཤིན་ཏུ་དཀའ་ བ་བྱེད་པ་ཁྱོད་གང་གི་ཚེ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བ་དེའི་ཚེ་བདག་ཅག་ཁྱོད་ཀྱི་ཉན་ཐོས་སུ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས་དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན་རྒྱལ་པོ་པད་མ་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ང་ཡིན་ཏེ། ངས་དེ་ལྟ་བུའི་ཡོངས་སུ་གཏོང་བ་བྱས་པ་དེས་ན་ང་འཁོར་བ་ན་འཁོར་བའི་ཚེ་བདེ་བ་མཐའ་ཡས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་གྱུར་ལ། ད་ལྟར་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པ་ན་ཡང་། ཕོ་བའི་དྲོད་སྙོམས་ཤིང་འཇུ་བ་དང་ལྡན་ཏེ། དེས་ན་ངས་ཟོས་པ་དང་འཐུངས་པ་དང་། འཆོས་པ་དང་མྱངས་པ་རྣམས་ལེགས་པར་བདེ་བར་ཞུ་བར་གྱུར་ཏེ། ང་ནད་མེད་ཅིང་གནོད་པ་མེད་ལ་ནད་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་གྱུར་ཏོ། །དགེ་སློང་དག་དེ་བས་ན་འདི་ལྟར་བསླབ་པར་བྱ་སྟེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སྙིང་རྗེ་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་དགེ་སློང་ཁྱེད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་བསླབ་
Chinese
开始切割那些。菩萨也那样切割身体时，以慈爱遍布那些有情，脸上滴着温暖的眼泪。他心想，我的血肉能使这些有情安乐，我真是获得了很好的收获啊。就这样，十二年间用自己的血肉使那些有情满足，也没有从无上正等觉中退转。当那些有情的疾病平息时，大鱼罗希塔发出了声音：‘诸有情，你们听着！我就是莲花国王，为了你们的利益，我舍弃了自己的生命，获得了这样的身体。请你们对我感到高兴，当我证得无上正等觉时，我将使你们永远从疾病中解脱，使你们在涅槃的究竟处获得喜悦。’听到这些话后，那些民众、国王、大臣和宫廷侍从都获得了信仰，用鲜花、花环和香膏供养，并祈愿道：‘您做着极其困难的事情，当您证得无上正等觉时，愿我们成为您的声闻弟子。’世尊开示说：‘比丘们，你们怎么想？那时那时的莲花国王就是我。我做了那样彻底的布施，因此我在轮回中轮回时，体验到了无边的快乐。现在我证得了无上正等觉成佛时，胃的温度也均衡且具有消化能力。因此，我所吃、所喝、所嚼、所尝的东西都能很好地消化，我变得无病无害，具有无病的自性。比丘们，因此要这样学习，要修习对一切有情的慈悲。’比丘们，你们要这样学习。
English
began to cut those. When that Bodhisattva was cutting his body in that way, he spread loving-kindness to those sentient beings and warm tears dripped from his face. He thought, 'My flesh and blood will make these sentient beings happy, I have really gained a good gain.' In this way, for twelve years, he satisfied those sentient beings with his own flesh and blood, and he did not turn away from the unexcelled perfect enlightenment. When the disease of those sentient beings subsided, the great fish Rohita made a sound: 'O sentient beings, listen! I am the lotus king, and for your sake, I have given up my life and taken such a body. Please be happy with me, and when I attain the unexcelled perfect enlightenment, I will free you forever from disease, and make you laugh in the ultimate attainment of Nirvana and happiness.' After hearing these words, those crowds of people, the king, the ministers, and the people of the palace court gained faith, and offered flowers, garlands, and perfumes, and prayed: 'You are doing extremely difficult things, and when you attain the unexcelled perfect enlightenment, may we become your Shravaka disciples.' The Blessed One said: 'Monks, what do you think? At that time, the lotus king was me. Because I made such a complete giving, I experienced infinite happiness when I was in samsara. Now, when I attain the unexcelled perfect enlightenment, the temperature of my stomach is balanced and has digestive power. Therefore, what I eat, drink, chew, and taste is well digested, and I become healthy and harmless, and have a healthy nature. Monks, therefore, you should learn like this, you should cultivate compassion for all sentient beings.' Monks, you should learn like that.
Tibetan
པར་བྱའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ནས། དགེ་སློང་དེ་དག་ཡི་རངས་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ལ་མངོན་པར་བསྟོད་དོ།། །།ཁམ་རེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་རྒྱལ་པོ་རྣམས་དང་། བློན་པོ་ཆེན་པོ་རྣམས་དང་། ཕྱུག་པོ་རྣམས་དང་། ཕོ་བྲང་འཁོར་གྱི་མི་རྣམས་དང་། ཚོང་དཔོན་རྣམས་དང་། དེད་དཔོན་རྣམས་དང་། ལྷ་རྣམས་དང་། ཀླུ་རྣམས་དང་། གནོད་སྦྱིན་རྣམས་དང་། ལྷ་མ་ཡིན་རྣམས་དང་། ནམ་མཁའ་ལྡིང་རྣམས་དང་། མི་འམ་ཅི་རྣམས་དང་། ལྟོ་འཕྱེ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བཀུར་སྟི་བྱས། བླ་མར་བྱས། རི་མོ་བྱས། མཆོད་པ་བྱས་ཏེ། ལྷ་དང་། ཀླུ་དང་། གནོད་སྦྱིན་དང་། ལྷ་མ་ཡིན་དང་། ནམ་མཁའ་ལྡིང་དང་། མི་འམ་ཅི་དང་། ལྟོ་འཕྱེ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་ཅིང་ཤེས་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་བསོད་ནམས་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ། ན་བཟའ་དང་། ཞལ་ཟས་དང་། གཟིམས་ཆ་དང་། གདན་དང་། སྙུན་གསོས་དང་། སྨན་ཟོང་རྣམས་བརྙེས་པ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་དགེ་འདུན་དང་བཅས་པ་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་ཁྱིམ་བདག་མགོན་ མེད་ཟས་སྦྱིན་གྱི་ཀུན་དགའ་ར་བ་ན་བཞུགས་སོ། །དེར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་གལ་ཏེ་ཇི་ལྟར་ངས་སྦྱིན་པའི་འབྲས་བུ་ཡང་ཤེས་ལ། སྦྱིན་པའི་བགོ་བཤའི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཡང་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་། སྦྱིན་པའི་འབྲས་བུ་ཡང་ཤེས་ལ། སྦྱིན་པའི་བགོ་བཤའི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཡང་ཤེས་སུ་ཟིན་ན་ནི། དེ་ལྟ་ན་ཁམ་གྱི་ཐ་མ་དང་ཁམ་གྱི་མཇུག་ལུས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལས་ཀྱང་གལ་ཏེ་ཡོན་གནས་ལེན་པ་པོ་རྙེད་ན། དེ་ལ་མ་བྱིན་ནམ། བགོ་བཤའ་མ་བྱས་ཀྱི་བར་དུ་ཟ་བར་མི་བྱེད་ལ། དེ་དག་གི་སེམས་ཀྱང་སེར་སྣ་སྐྱེས་པས་ཀུན་ནས་དཀྲིས་ཤིང་འདུག་པར་མི་འགྱུར་བ་ཞིག་ན་ཇི་ལྟར་ངས་སྦྱིན་པའི་འབྲས་བུ་ཡང་ཤེས་ལ། སྦྱིན་པའི་བགོ་བཤའི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཡང་ཤེས་པ་བཞིན་དུ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་སྦྱིན་པའི་འབྲས་བུ་ཡང་མི་ཤེས་ལ། སྦྱིན་པའི་བགོ་བཤའི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཡང་མི་ཤེས་པས་ན། དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ནི་ཀུན་ཏུ་འཛིན་པའི་སེམས་ཀྱིས་མ་བྱིན་པའམ་བགོ་བཤའ་མ་བྱས་པར་ཟ་བར་བྱེད་ལ། དེ་དག་གི་སེམས་ཀྱང་སེར་སྣ་སྐྱེས་པས་ཀུན་ནས་དཀྲིས་ཤིང་འདུག་གོ །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏེ། བདེ་བར་གཤེགས་པས་དེ་སྐད་ཅེས་གསུངས་ནས་གཞན་ཡང་སྟོན་པས་འ
Chinese
应书写。世尊如是说已，诸比丘心生欢喜，对世尊所说深表赞同。所谓“一口食”是说，诸国王、大臣、富人、王宫眷属、商贾、船长、天神、龙族、夜叉、非天、迦楼罗、紧那罗、大腹行等，皆对佛陀世尊恭敬、尊重、景仰、礼拜。诸天、龙族、夜叉、非天、迦楼罗、紧那罗、大腹行等供养并知晓的佛陀世尊，具大福德，拥有衣物、食物、卧具、坐具、医药等资具，与声闻比丘僧团一同住在胜林给孤独园，即胜光王子的花园，是给孤独长者所建。当时，世尊对比丘们说道：诸比丘，假如众生也能像我一样了知布施的果报，了知布施分配的成熟果报，那么，即使是最后一口食物，或者剩余的食物，如果能找到应供者，在未布施或未分配之前，他们也不会食用，他们的心也不会因吝啬而受束缚。正因为众生不能像我一样了知布施的果报，不能了知布施分配的成熟果报，所以，他们才会因执着之心，在未布施或未分配之前就食用，他们的心也因吝啬而受束缚。世尊如是说，善逝如是说已，导师又
English
It should be written. The Blessed One having thus spoken, those monks rejoiced and greatly praised what the Blessed One had said. The so-called "one mouthful" means that the Blessed Buddha was revered, respected, esteemed, and worshiped by all the kings, great ministers, wealthy people, people of the royal palace, merchants, captains, gods, nagas, yakshas, asuras, garudas, kinnaras, and mahoragas. The Blessed Buddha, who was worshiped and known by the gods, nagas, yakshas, asuras, garudas, kinnaras, and mahoragas, possessed great merit and was endowed with robes, food, bedding, seats, medicine, and other necessities. Together with the monastic community of shravakas, he resided in Jeta's Grove, Anathapindika's Park, the garden of Prince Jeta, built by the householder Anathapindika. At that time, the Blessed One said to the monks: Monks, if beings also knew the result of giving as I do, and knew the ripening result of the distribution of giving, then even the last mouthful of food, or the remaining food, if they could find a worthy recipient, they would not eat it before giving or distributing it, and their minds would not be bound by stinginess. It is precisely because beings do not know the result of giving as I do, and do not know the ripening result of the distribution of giving, that they eat without giving or distributing it, due to their clinging minds, and their minds are also bound by stinginess. The Blessed One having thus spoken, the Sugata having thus spoken, the Teacher again
Tibetan
དི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །བགོ་བཤའ་དག་གི་རྣམ་པར་སྨིན། །ཇི་ལྟར་དོན་ཅེས་འགྱུར་བ་དེ། །དྲང་སྲོང་ཆེན་པོས་གསུངས་པ་བཞིན། །སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་ན་ནི། །མ་སྦྱིན་བར་དུ་མི་ཟ་ཞིང་། །སེར་སྣ་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་ལ། །དེ་དག་ཀུན་ཏུ་འཛིན་པའི་སེམས། །ནམ་ཡང་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་ན། །གང་ཕྱིར་བྱིས་པ་གཏི་མུག་གིས། །བསྒྲིབས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མ་ཤེས་པ། །དེ་ཕྱིར་ཀུན་ཏུ་འཛིན་སེམས་ཀྱིས། །རྟག་ཏུ་མ་བྱིན་ཟ་བར་བྱེད། །དེ་དག་སེར་སྣ་སྐྱེས་ནས་ཀྱང་། །སེམས་ནི་ཀུན་ནས་དཀྲིས་ཤིང་འདུག །གང་གི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མདོ་འདི་བཀའ་སྩལ་པ་དེའི་ཚེ། དགེ་སློང་དག་ཐེ་ཙོམ་སྐྱེས་ཏེ། ཐེ་ཙོམ་ཐམས་ཅད་གཅོད་པ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞུས་ པ། བཙུན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྦྱིན་པའི་བསྔགས་པ་ཡང་བཀའ་སྩལ་ལ། སྦྱིན་པའི་བགོ་བཤའི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཡང་བཀའ་སྩལ་པ་ནི་ངོ་མཚར་ལགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་སྦྱིན་པའི་བསྔགས་པ་ཡང་བརྗོད་ལ། སྦྱིན་པའི་བགོ་བཤའི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཡང་བརྗོད་པ་འདི་ལྟ་ལ་ངོ་མཚར་ཆེ་བ་ཅི་ཡོད། ངས་འདས་པའི་དུས་ན་སློང་བའི་ཕྱིར་བདག་ཟ་བའི་ཁམ་ཁར་འོངས་ཟིན་པ་ལས་ཀྱང་ཡོངས་སུ་བཏང་བ་དེ། ལེགས་པར་རབ་ཏུ་ཉོན་ལ་ཡིད་ལ་ཟུང་ཤིག་དང་ངས་བཤད་དོ། །དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན་གྲོང་ཁྱེར་བཱ་རཱ་ཎ་སཱི་ན་རྒྱལ་པོ་ཚངས་པས་བྱིན་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱལ་པོ་བྱེད་དེ། དེའི་རིང་ལ་འབྱོར་པ་དང་། རྒྱས་པ་དང་། བདེ་བ་དང་། ལོ་ལེགས་པ་དང་། སྐྱེ་བོ་དང་། མི་མང་པོས་ཡོངས་སུ་གང་བ་དང་། རྩོད་པ་དང་འཐབ་པ་ཞི་བ་དང་། འཁྲུག་པ་དང་། ནང་འཁྲུག་དང་། ཆོམ་རྐུན་དང་། མུ་གེ་དང་། ནད་རྣམས་མེད་པ་དང་། འབྲས་སཱ་ལུ་དང་། བུ་རམ་ཤིང་དང་། བ་ལང་དང་། མ་ཧེ་དང་ལྡན་པར་འདུག་སྟེ། གནོད་པ་མེད་ཅིང་ཚེར་མ་དཀྲུགས་ལ་བུ་གཅིག་པ་ལ་བྱ་བ་བཞིན་དུ་རྒྱལ་སྲིད་བསྐྱངས་སོ། །རྒྱལ་པོ་དེ་ཡང་དད་པ་དང་ལྡན་ལ་དགེ་ཞིང་བསམ་པ་བཟང་བ། བདག་ལ་ཕན་པ་དང་གཞན་ལ་ཕན་པ་ལ་ཞུགས་པ། སྙིང་རྗེ་ཆེ་བ། བདག་ཉིད་ཆེ་བ། ཆོས་འདོད་པ། སྐྱེ་དགུ་ལ་བྱམས་པ་ཐམས་ཅད་སྦྱིན་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་གཏོང་བ། ཆགས་པ་མེད་པར་ཡོངས་སུ་གཏོང་བ། གཏོང་བ་ཆེན་པོ་ལ་གནས་པ་ཞིག་གོ །ཕྱིས་རེ་ཞིག་ན་མུ་གེའི་བར་གྱི་བསྐལ་པ་དང་འདྲ་བར་མུ་གེ་ཆེན་པོ་བྱུང་ངོ་། །དེ་ནས་སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་མུ་གེའི་དུས་མ་ཡིན་པར་འཆི
Chinese
如是说。布施之异熟，如何是义，如大仙所说。若众生知晓，未施不食，不为悭吝者，彼等恒常执取之心，永不生起。何故孩童为愚痴所蔽，彼等未了知，是故恒常以执取心，常未施而食。彼等生悭吝后，心则全然缠缚。何时世尊宣说此经之时，众比丘生起疑惑，为断除一切疑惑，请问于佛世尊：尊者，世尊亦宣说布施之赞叹，亦宣说布施之果报成熟，实为稀有。世尊告曰：比丘们，如来亦说布施之赞叹，亦说布施之果报成熟，此有何稀奇？我于过去时，为乞讨故，已至我食之口中之食物亦完全施舍，善哉，谛听且铭记于心，我将述说。比丘们，往昔过去之时，于波罗奈斯城（Varanasi），有国王名为梵施（Brahmadatta）为王，其在位期间，富饶且广大，安乐且丰收，人民及众人充满，争斗及战斗止息，战乱及内战，盗贼及饥荒，疾病皆无，稻米和甘蔗，牛和水牛具足，无有损害，如照料独子般治理国政。彼国王亦具足信心且善良，心怀善念，行自利利他之事，大慈大悲，伟大，好法，慈爱众生，一切施舍皆行，无有贪恋而施舍，安住于大布施之中。后来，一时之间，如饥饿中劫般，发生大饥荒。于是，众生于非饥荒之时死去。
English
Thus it was said. The ripening of the divisions, how it becomes meaningful, as the great sage said. If sentient beings knew, they would not eat without giving, and would not become miserly. Their minds of constant grasping would never arise. Why is it that children, obscured by ignorance, do not understand? Therefore, with minds of constant grasping, they always eat without giving. After they develop miserliness, their minds are completely entangled. When the Blessed One was teaching this sutra, the monks developed doubts. To dispel all doubts, they asked the Buddha, the Blessed One: Venerable One, the Blessed One also praised giving, and also taught the ripening of the fruits of giving. It is truly wonderful! The Blessed One said: Monks, the Tathagata also speaks of the praise of giving, and also speaks of the ripening of the fruits of giving. What is so wonderful about this? In the past, even the mouthful of food that had already come to my mouth for the sake of begging, I completely gave away. Listen well and keep it in mind, and I will tell you. Monks, in the past, in the city of Varanasi, there was a king named Brahmadatta who ruled as king. During his reign, there was wealth and prosperity, peace and good harvests, people and many beings were abundant, strife and fighting ceased, wars and civil wars, thieves and famine, and diseases were absent. Rice, sugarcane, cattle, and buffaloes were abundant. There was no harm, and he ruled the kingdom like caring for an only child, eliminating thorns. That king was also full of faith, virtuous, and with good intentions. He engaged in benefiting himself and others, was greatly compassionate, magnanimous, loved the Dharma, was kind to all beings, gave away all possessions, gave without attachment, and abided in great generosity. Later, for a time, a great famine occurred, like an intermediate kalpa of famine. Then, the multitude of beings died in a time that was not a famine.