Tibetan
ང་གི་མཆུས་ཀླུ་གཞོན་ནུ་ཟིན་པ་དང་འདྲ་བར་འདར་བཞིན་དུ་མྱུར་བ་མྱུར་བར་ཐལ་མོ་སྦྱར་ནས་ལྷའི་བུ་མོ་དེ་དག་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་པ་ཚུར་ཤོག་ལག་པའི་ཐལ་མོས་ངའི་ལུས་ལ་རེག་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་སྙིང་འདར་ལ་གདུངས་བཞིན་དུ་དེ་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་ཅིང་གསོལ་བ་བཏབ་པ་དང་། ལྷའི་བུ་མོ་དེ་དག་གིས་བལྟས་ནས་མི་ཉེ་བར་སྤངས་ཏེ། ཡན་ལག་ལ་རེག་པར་ལྟ་ག་ལ་བྱེད་ཀྱི། མེ་ཏོག་ཅན་གྱི་ཡལ་ག་ཐོགས་ཏེ་འཆི་འཕོ་བར་འགྱུར་བའི་ལྷའི་བུ་དེའི་སྙིང་ཀར་བཞག་ནས་འདི་སྐད་ཅེས་འཛེར་ཏེ། མཐོ་རིས་ཀྱི་བསོད་ནམས་ཡོངས་སུ་ཉམས་ཏེ་ད་མྱུར་དུ་འཛམ་བུའི་གླིང་དུ་སྐྱེས་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་དེ་སྐད་སྨྲས་པ་དང་། ལྷའི་བུ་དེ་བདག་ལུས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བཏང་བར་ཤེས་ནས་ཀྱི་ཧུད་ ཀྱི་ཧུད་ཅེས་སྒྲ་ཆེར་སྙིང་རྗེ་རྗེ་སྐད་དུ་ངུ་ཞིང་ཀྱེ་མའོ་མཐོ་རིས་ལྷའི་གནས་འདིའི་གནས་འདིའི་ལྷའི་ཡོ་བྱད་དང་། རྒྱན་དང་། བསྐྱེད་མོས་ཚལ་མཆོག་ན་རྩེ་བ་རྗེས་སུ་མྱོང་ཞིང་ལྷའི་བུ་མོ་འདི་དག་བདག་གིས་སྡུག་པར་བསམས་པ་ལས་ད་བདག་འཆི་བའི་དུས་ལ་ཕྱོགས་ཤིང་ཞུགས་པའི་ཚེ་དེ་དག་ཉེ་བར་མི་གནས་ཤིང་འདི་སྐད་ཅེས་ཁྱོད་འཛམ་བུའི་གླིང་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་འཛེར་ཏོ་སྙམ་ནས་ཡང་དང་ཡང་དུ་བདག་གི་གནས་ལ་བལྟ་ཞིང་ས་ལ་འགྱེལ་ནས་སྙིང་རྗེ་རྗེ་སྐད་དུ་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་ཏེ། ཀྱི་ཧུད་དགའ་ཚལ་དང་། འདྲེས་ཚལ་དང་། ཨར་མོ་ནིག་ལྟར་འཇམ་པའི་རྡོ་ལེབ་དང་། ཀྱི་ཧུད་ལྷའི་མདུན་ས་ཆོས་བཟངས་དང་། ཤིང་ཡོངས་འདུ་དང་། རྣམ་པར་མཛེས་དང་། དགའ་ཚལ་དང་། བསྐྱེད་མོས་ཚལ་དང་། རྫིང་བུ་དང་། གཞལ་མེད་ཁང་དམ་པ་སྒོ་མང་པོ་འདི་དག་དང་། ལྷ་ཡུལ་བའི་ལྷའི་གནས་འདི་དག་བོར་ཏེ། ང་ནི་མཐོ་རིས་ཀྱི་གཡང་ས་ནས་གདོན་མི་ཟ་བར་ལྷུང་ངོ་ཞེས་སྐྲག་པ་སྐྱེས་ནས་དེ་རང་གི་གནས་ལ་ལྟ་ཞིང་ཀྱི་ཧུད་བདག་གི་མཛའ་བོ་བྱམས་པ་རྣམས་ང་འཆིར་ཉེ་ན་ཅིའི་ཕྱིར་མི་སྨྲ། འདི་ལྟར་ད་ནི་ང་འཁོར་བའི་འབྲོག་དགོན་པ་དགོངས་མལ་རིང་པོར་ཆས་ཀྱིས་ཚུར་ཤོག་ང་ལ་འཁྱུད། ཕྱིས་ངས་ཀྱང་ཁྱེད་མི་མཐོང་། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ང་མི་མཐོང་ངོ་། །ཀྱི་ཧུད་མཐོ་རིས་འདི་ནས་བསོད་ནམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཟད་པས་འཕོ་བར་འགྱུར་བའི་ཚེ་བདག་ལ་མུན་པ་ལྟ་བུར་སྣང་ངོ་། ཅི་མཐོ་རིས་འདི་སྟོངས་སམ། འདི་ན་ཡང་རོལ་མོ་དང་སིལ་སྙན་ཀྱང་མི་ལེན་ནམ། དེ་དག་གི་སྒྲ་ཡང་མི་གྲག་གོ །ལས་ཀྱི་ཉེས་པས་བདག་ནི་འདིར་ཉམས་པར་གྱུར་རོ་ཞེས་དེ་སྐད་སྨྲས་ནས་ཡང་སྨྲེ་སྔགས་འདོ
Chinese
我的嘴唇像被小龙抓住一样颤抖着，急忙合掌，向天女们祈祷说：‘过来，用你们的手掌触摸我的身体吧！’他心惊胆战，痛苦地哀嚎着祈祷。天女们看着他，却远远地避开，更不用说触摸他的肢体了。她们拿着带花的树枝，放在即将死亡转生的天子的心口，厌恶地说：‘天界的福报已经耗尽，现在你很快就要降生到阎浮提洲了。’说完这些话。天子知道自己已经被抛弃，发出‘呜呼！呜呼！’的巨大声音，可怜地哭喊着：‘唉！这个天界的神殿，神殿里的天物和装饰，以及在最好的花园里嬉戏的快乐，我都已经享受过了，这些天女们，我曾经认为她们是可爱的，但现在我面临死亡的时候，她们却不靠近我，还厌恶地说：‘你将要降生到阎浮提洲了！’他这样想着，一次又一次地看着自己的住所，倒在地上，发出可怜的哀嚎：‘呜呼！欢乐的树林，混合的树林，像阿摩罗尼迦一样光滑的石板，呜呼！天神的圣地，美好的佛法，树木的聚集，各种美丽，欢乐的树林，花园，池塘，以及拥有众多门扉的圣洁宫殿啊！我将要抛弃这些天界的神殿了。我将从天界的悬崖上坠落，被恶鬼吞噬！’他感到恐惧，看着自己的住所，呜呼！我的朋友和爱人们，我快要死了，你们为什么不说话？现在我就要前往轮回的荒野，长眠于旷野，过来拥抱我吧！以后我也不会再见到你们了，你们也不会再见到我了。呜呼！从这个天界，当福报耗尽而转生的时候，我感到一片黑暗。难道这个天界要毁灭了吗？这里不再有音乐和钹声了吗？那些声音也不再响起了吗？因为业力的过错，我将要堕落到这里了！’他这样说着，再次发出哀嚎。
English
My lips trembled as if seized by a young dragon, and hastily joining my palms, I prayed to the goddesses, saying, 'Come, touch my body with the palms of your hands!' He prayed with a trembling heart and agonizing cries. The goddesses looked at him, but kept their distance, let alone touch his limbs. Holding branches with flowers, they placed them on the heart of the dying and transmigrating celestial son, and said with disgust, 'The merits of the heavenly realm are exhausted, and now you will soon be born in Jambudvipa.' Having said these words. The celestial son, knowing that he had been abandoned, cried out with a loud voice, 'Alas! Alas!' and pitifully wailed, 'Alas! This heavenly palace, the heavenly objects and ornaments in this palace, and the pleasure of playing in the best gardens, I have enjoyed them all, these goddesses, I once thought they were lovely, but now that I am facing death, they do not come near me, and they disgustingly say, 'You will be born in Jambudvipa!' Thinking this, he looked at his dwelling again and again, fell to the ground, and uttered pitiful cries: 'Alas! The joyful groves, the mixed groves, the smooth stone slabs like Amalaka, alas! The sacred place of the gods, the beautiful Dharma, the gathering of trees, all kinds of beauty, the joyful groves, gardens, ponds, and the holy palace with many doors! I am going to abandon these heavenly abodes. I will fall from the cliffs of heaven and be devoured by demons!' He felt fear, looked at his dwelling, alas! My friends and loved ones, I am about to die, why don't you speak? Now I am going to the wilderness of samsara, to sleep long in the wilderness, come and embrace me! I will not see you again, nor will you see me again. Alas! From this heavenly realm, when the fruits of merit are exhausted and I am reborn, I feel a darkness. Is this heavenly realm going to be destroyed? Are there no more music and cymbal sounds here? Are those sounds no longer heard? Because of the fault of karma, I am going to fall here!' He said this, and again uttered cries of lamentation.
Tibetan
ན་ཏོ། །ཀྱི་ཧུད་མཐོ་རིས་ལྷ་དང་དྲི་ཟས་མཛེས་པར་བྱས་པ་ན་གང་མིག་སྟོང་པའི་ལྷའི་འཁོར་དུ་འགྲོ་བ་དང་། ཕྱིས་ཡང་དེ་མཐོང་པར་འགྱུར་བ་ནི་བསོད་ནམས་ཆེའོ། །ཀུན་ནས་སྐྱེས་པའི་མ་ཏོག་ངའི་ཀླད་པ་ལ་འདུག་པ་ཅིའི་ཕྱིར་རྙིས་ཤེས་ལྷའི་བུ་དེས་སྨྲས་པ་དང་། ལྷའི་བུ་སེམས་དམན་པ་དྲི་མ་མེད་པའི་རྣ་ཆའི་གདུ་བུ་འགུལ་བ་ཐོགས་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་མེ་ཏོག་ཁྱེར་ཏེ། ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་ལྷའི་བུ་བརྒྱ་སྟོང་གིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་ཅིང་ལྷ་མོ་བདེ་སོགས་དང་། ལྷ་མོ་དག་ཕྱི་བཞིན་འབྲང་བ་མི་སྦྱིན་གྱི་བུ་དང་། སྨིག་རྒྱུ་དང་། སྣ་ཚོགས་རྒྱན་དང་། གཙུག་པུད་ལྔ་པ་དང་ཏུམ་བུ་རུལ་སོགས་པའི་ལྷ་དང་དྲི་ཟ་རྣམས་ལྷའི་གླུའི་དབྱངས་ལེན་ཅིང་འདོད་པ་དག་གིས་ལྟས་ལྔ་པོ་ངས་ཉམ་ཐག་པར་གྱུར་བ་མཐོང་ནས་སྙིང་རྗེ་བསྐྱེད་དེ། ང་རོ་གཅིག་ཏུ་ཀྱི་ཧུད་མི་རྟག་པ་འདི་ནི་རབ་ཏུ་དྲག་ཅིང་མི་བཟང་ངོ་ཞེས་ཚིག་སྨྲའོ། །ལྷའི་རྒྱལ་པོ་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་ཀྱང་ལྷའི་བུ་དེ་ལ་བལྟས་ནས་ཚངས་པའི་དབྱངས་ཀྱིས་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །ཆོག་གོ་ལྷའི་བུ་བདག་ཅག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འགྲོ་བ་ཡང་འདི་འདྲས་སྲེད་པར་མ་བྱེད། ངན་འགྲོར་མ་གནས་ཤིག །ལྷའི་བུ་དེ་དག་གིས་དབྱངས་གཅིག་ཏུ་སྨྲས་པ་གྲོགས་པོ་དགེ་བ་བྱེད་པའི་འཇིག་རྟེན་མིའི་རྟེན་དུ་སོང་ཤིང་ཅེས་བྱས་པ་དང་། ལྷའི་བུ་དེས་བདག་ནི་ངེས་པར་འཆི་ཡང་དག་སྙམ་དུ་བསམས་ཏེ། ཐལ་མོ་སྦྱར་ནས་ལྷ་མང་པོ་དེ་དག་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་བ་བཏབ་བོ། །བདག་ནི་འཆི་འཕོ་བའི་དུས་ལ་ཉེ་བར་གནས་ཀྱིས་ལྷའི་བུ་ཐམས་ཅད་བདག་ལ་བཟོད་པར་མཛོད་ཅིག །དེའི་ཚེ་ཤུགས་དང་རིང་དུ་ཕྱུང་ནས་ལྟས་གཉིས་བྱུང་སྟེ། མིག་པད་མའི་ལོ་མ་རྙེས་པ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་དང་། རྒྱན་ཐམས་ཅད་མི་སྣང་བར་འགྱུར་པའོ། །དེ་ནས་ལྷའི་བུ་དེ་དག་གིས་རྒྱན་མི་སྣང་བར་གྱུར་པ་མཐོང་ནས་མེ་ཏོག་མན་དཱ་ར་བ་དང་། པད་མ་ལ་སོགས་པས་མངོན་པར་གཏོར། པི་བང་དང་། གླིང་བུ་དང་། སིལ་སྙན་གྱི་སྒྲ་ཡང་བྱས་ནས་རྒྱན་དེ་དག་ཀྱང་ལྷས་བསྡུས་པར་མཐོང་ནས་འཛམ་གླིང་ལ་དགའ་བ་བསྐྱེད་དེ། དེ་མཆི་མ་ཟག་ཅིང་ག་ཆད་པར་དུ་སྟེ་འཆི་བའི་དུས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་སྦྱོར་རོ། །ལྷའི་བསོད་ནམས་དང་ཚེ་ཡོངས་སུ་ཟད་ནས་རླུང་དྲག་པོ་ལངས་སོ། །རླུང་དྲི་རབ་ཏུ་ཞིམ་པ་དང་ལྡན་པ་དེས་དེའི་ལུས་ལ་ཕོགས་ནས་གཏོར་ཏེ་ལྷའི་བུ་དེ་གནས་དེ་ནས་འཆི་འཕོ་བར་འགྱུར་རོ། །གནས་དེ་ནས་འཕོ་བ་ན་ལུས་ཀྱི་གནས་མི་ཤེས་སོ། །དེ་ག
Chinese
那托！奇呼，当高处天界的诸神和香神被美化时，谁能进入眼目众多的天神眷属之中，之后又能见到他们，真是福报巨大啊！从各处生长的花朵为何聚集在我的头顶？知晓衰老的仙子如此说道。心怀沮丧的天子，那无垢耳环的环扣摇动不停，他们都手持鲜花。天界的主宰帝释天被成百上千的天子围绕，还有天女吉祥等等。天女们紧随其后，还有不施之子和幻影，各种各样的装饰品，五髻冠和图姆布鲁等等天神和香神们唱着天界的歌谣，并以各种欲望看到我变得憔悴不堪，生起怜悯之心。他们异口同声地说：奇呼！这无常真是猛烈而不美好啊！天界的国王帝释天也看着那位天子，用梵天的声音说道：够了，天子，我们所有人的境遇也是如此，不要贪恋。不要堕入恶趣！那些天子异口同声地说：朋友，去往行善的人间吧！那位天子心想：我 निश्चित （藏文） निश्चित （梵文天城体） niścita （梵文罗马拟音） 决定 确实要死了。于是合掌向众多天神祈祷说：我已临近死亡和转生的时刻，请诸位天子原谅我！那时，他深深地叹息，出现了两种征兆：眼睛变得像衰老的莲花叶子一样，所有的装饰品都变得不可见。之后，那些天子看到装饰品变得不可见，就用曼陀罗花和莲花等来尽情地抛洒。还演奏了琵琶、笛子和钹的声音，看到那些装饰品也被天神们收走了，就对阎浮提生起了欢喜之心。他泪流满面，气喘吁吁，准备着死亡时刻的种种法。天神的福报和寿命完全耗尽，狂风大作。那股散发着极度香味的风吹拂着他的身体，将他吹散，那位天子将从那个地方死亡和转生。从那个地方转生时，不知道身体会去往何处。他
English
Nato! Kyi hud, when the gods and gandharvas of the high heavens are beautified, whoever can enter the retinue of the thousand-eyed gods, and later see them again, is truly of great merit! Why do flowers grown from all places gather on my head? The fairy who knows old age said so. The disheartened son of the gods, the hoops of the immaculate earrings swayed incessantly, and they all carried flowers. The lord of the gods, Indra, was surrounded by hundreds and thousands of gods, as well as goddesses like Auspiciousness and so on. The goddesses followed closely behind, along with the son of the Ungiving and Mirage, various ornaments, the five-crested crown, and the gods and gandharvas such as Tumburu, singing the songs of the heavens, and with various desires, seeing me become haggard, aroused compassion. They said in unison: Kyi hud! This impermanence is truly fierce and not good! The king of the gods, Indra, also looked at that son of the gods and said in the voice of Brahma: Enough, son of the gods, the fate of all of us is also like this, do not be attached. Do not fall into the lower realms! Those sons of the gods said in unison: Friend, go to the human realm where good deeds are done! That son of the gods thought: I निश्चित (Tibetan) निश्चित (Sanskrit Devanagari) niścita (Sanskrit Romanization) am definitely going to die. Then, he joined his palms and prayed to the many gods, saying: I am near the time of death and rebirth, please forgive me, all you sons of the gods! At that time, he sighed deeply, and two omens appeared: his eyes became like withered lotus leaves, and all the ornaments became invisible. After that, those sons of the gods saw the ornaments become invisible, and they lavishly scattered mandara flowers and lotuses, etc. They also played the sounds of the lute, flute, and cymbals, and seeing that the ornaments were also taken away by the gods, they generated joy for Jambudvipa. He shed tears and gasped for breath, preparing for the various dharmas of the time of death. The merit and lifespan of the god were completely exhausted, and a strong wind arose. That wind, filled with extremely fragrant scent, blew against his body, scattering him, and that son of the gods would die and be reborn from that place. When reborn from that place, he did not know where his body would go. He