Tibetan
་རིམ་གྲོ་བྱེད་པ་ལྟར། །བསམ་པ་ཐག་པས་རྣམ་པར་སྐྱོ་མེད་གནས་པར་གྱིས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་ཞིག་ཡུན་རིང་འཁོར་འདོད་ཅིང་། །སེམས་ཅན་དོན་དང་ཞིང་སྦྱོང་བརྩོན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ། །སྐྱོ་བའི་བློ་ནི་རྡུལ་ཙམ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་ན། །དེ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ལྡན་གཡེལ་བ་མེད། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མི་མཁས་བསྐལ་པ་བྱེ་བ་བགྲང་། །གལ་ཏེ་རིང་བར་འདུ་ཤེས་སྡུག་བསྔལ་བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ། །ཡང་དག་ཆོས་སྒྲུབ་བྱེད་ཚེ་ཡུན་རིང་སྡུག་བསྔལ་འགྱུར། །དེས་ནི་བརྩོན་འགྲུས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ཉམས་ལེ་ལོ་ཅན། །བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་དང་པོ་ནས་བཟུང་སྟེ། །བྱང་ཆུབ་བླ་ན་མེད་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་གྱི་བར། །ཉིན་མཚན་གཅིག་ཙམ་དུ་ནི་ཡིད་ལ་སེམས་བྱེད་ན། །མཁས་པ་གསལ་བས་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་པར་རིག་པར་བྱ། །གལ་ཏེ་འགའ་ཞིག་འདི་སྐད་རི་རབ་རི་བཤིག་པའི། །རྗེས་ལ་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཐོབ་འགྱུར་ཞེས་སྨྲ་བ་ལས། །ཅི་སྟེ་སྐྱོ་བའི་བློ་བསྐྱེད་ཚད་ཀྱང་སེམས་བྱེད་ན། དེ་ཚེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལེ་ལོར་གྱུར་པ་ཡིན། །ཇི་སྟེ་དེ་ནི་འདི་ཙམ་ཚོད་ལྟ་ཅི་དཀའ་ཞེས། །སྐད་ཅིག་ཙམ་ལ་རི་རབ་ཐལ་བར་རླག་སེམས་བསྐྱེད། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཁས་པ་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་པ་སྟེ། །རིང་པོ་མི་ཐོགས་འདྲེན་པའི་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཐོབ་འགྱུར། །འགྲོ་བ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱས་ནས་དོན་བྱ་ཞེས། །གལ་ཏེ་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱིས་བརྩོན་བྱེད་ན། །བདག་ཏུ་འདུ་ཤེས་གནས་པས་ལེ་ལོར་གྱུར་པ་སྟེ། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལས་རིང་འགྱུར་གནམ་ས་བཞིན། །གང་ཚེ་ལུས་དང་སེམས་དང་སེམས་ཅན་འདུ་ཤེས་མེད། །འདུ་ཤེས་རྣམ་པར་ལོག་ནས་གཉིས་སུ་མེད་ ཆོས་སྤྱོད། །འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་ཞི་བ་མི་ཉམས་མཆོག་འདོད་པའི། །བརྩོན་འགྲུས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ཅེས་ཕན་པ་མཛད་པས་གསུངས། །གལ་ཏེ་གཞན་ལས་ངན་བརྗོད་ཚིག་རྩུབ་ཐོས་གྱུར་ན། །བདག་བདེ་ཡིན་ཞེས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཁས་པ་དགའ། །སུ་སྨྲ་སུས་ཐོས་གང་གིས་གང་ཞིག་གང་གི་ཕྱིར། །བཟོད་པའི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་མཆོག་ལྡན་པ་མཛངས་པ་ཡིན། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་ཞིག་བཟོད་པའི་ལེགས་ཆོས་ལྡན། །གང་ཞིག་སྟོང་གསུམ་རིན་ཆེན་བཀང་སྟེ་འཇིག་རྟེན་མཁྱེན། །སངས་རྒྱས་རྣམས་དང་དགྲ་བཅོམ་རང་རྒྱལ་ཕུལ་བྱས་པ། །སྦྱིན་པའི་ཕུང་པོས་དེ་ལ་བསོད་ནམས་ཆར་མི་ཕོད། །བཟོད་ལ་གནས་པའི་ལུས་ནི་ཡོངས་སུ་དག་གྱུར་ཏེ། །སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་མཚན་དང་མཐུ་སྟོབས་ཕ་མཐའ་ཡས། །སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཆོས་རབ
Chinese
如是次第而行之，以坚定的决心安住于毫无厌倦之中。若有菩萨长久希求轮回，为利有情和净土而精进的瑜伽士，厌倦之心若如微尘般也不生起，那便是具有精进波罗蜜多，而无有懈怠。不善巧的菩萨历经无数劫，如果认为长久而痛苦地修持菩提，真正修持佛法之时，则会变成长久的痛苦。因此，那是精进波罗蜜多衰退的懈怠者。从最初发起殊胜菩提心开始，直至获得无上菩提之间，若于日夜之中稍作意念，明智者应知晓此乃精进之开端。若有人说，在山王崩塌之后，便能获得殊胜菩提，如果生起与此相当的厌倦之心，那便是懈怠的菩萨。如果认为这仅仅是些许尝试，有何困难呢？于刹那间生起将须弥山化为灰烬之心，此乃善巧菩萨精进之开端，不久便能获得引导之殊胜菩提。若说在完全成熟一切众生之后方才行事，如果以身语意精勤努力，由于安住于我执之念，便是懈怠，距离一切智智犹如天地之遥。何时无有身体、心和众生之念，念头完全转变，而无有二元。
English
As one proceeds in such a sequence, may one abide with unwavering resolve, free from any weariness. If a Bodhisattva desires to cycle through samsara for a long time, and a yogi who strives for the benefit of sentient beings and the purification of realms, if even a speck of weariness does not arise in their mind, then that one possesses the perfection of diligence, without any laziness. An unskilled Bodhisattva counts countless eons, if they perceive the practice of enlightenment as long and painful, when truly practicing the Dharma, it will turn into long-lasting suffering. Therefore, that one is a lazy person whose perfection of diligence has declined. From the very beginning of generating the supreme Bodhicitta, until the attainment of unsurpassed enlightenment, if one contemplates it even for a single day and night, the wise should recognize this as the beginning of diligence. If someone says that after the king of mountains collapses, one will attain supreme enlightenment, if they generate a measure of weariness equivalent to that, then that is a lazy Bodhisattva. If one thinks, 'What difficulty is there in merely trying this much?' and generates the thought of turning Mount Sumeru into ashes in an instant, this is the beginning of the diligence of a skilled Bodhisattva, and they will soon attain the supreme enlightenment that leads. If one says that one will act only after fully ripening all beings, if one strives diligently with body, speech, and mind, due to abiding in the thought of self-grasping, it is laziness, and one becomes as distant from omniscient wisdom as heaven is from earth. When there is no thought of body, mind, and sentient beings, and thoughts are completely transformed, and there is no duality.
Tibetan
་སྟོང་པ་སྒྲོགས་པར་བྱེད། །འདི་ནི་བཟོད་ལྡན་དེ་ལ་འགྲོ་བ་དགའ་འགྱུར་མཁས། །གལ་ཏེ་སེམས་ཅན་ལ་ལས་ཙན་དན་ཕུར་མ་བླངས། །རབ་གུས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་ནི་ཉུག་བྱེད་ལ། །གཞན་ཞིག་མེ་མདག་མགོ་ལ་འཐོར་བྱེད་གཉི་ག་ལ། །དེ་ཡིས་མཉམ་ཞིང་སྙོམས་པའི་ཡིད་ནི་བསྐྱེད་པར་བྱ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཁས་པས་དེ་ལྟར་བཟོད་བྱས་ནས། །སེམས་བསྐྱེད་དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་ཡོངས་བསྔོས་ན། །དཔའ་བོ་འཇིག་རྟེན་ཀུན་ལ་བཟོད་པས་དགྲ་བཅོམ་དང་། །རང་རྒྱལ་སེམས་ཅན་ཁམས་མང་ཇི་སྙེད་ཟིལ་གྱིས་གནོན། །བཟོད་བྱེད་འདི་སྙམ་དུ་ཡང་སེམས་ནི་བསྐྱེད་བྱ་སྟེ། །སེམས་དམྱལ་དུད་འགྲོ་གཤིན་རྗེའི་འཇིག་རྟེན་སྡུག་བསྔལ་མང་། །འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་རྒྱུ་ཡིས་དབང་མེད་གནོད་མྱོང་ན། །བྱང་ཆུབ་ཆེད་དུ་ཅི་ཕྱིར་ད་བཟོད་མི་བྱ་སྙམ། །ལྕག་དབྱིག་མཚོན་དང་བསད་དང་བཅིངས་དང་རྡེག་པ་དང་། །མགོ་གཅོད་པ་དང་རྣ་བ་རྐང་ལག་སྣ་གཅོད་དང་། །འཇིག་རྟེན་སྡུག་བསྔལ་ཇི་སྙེད་བདག་གིས་བཟོད་སྙམ་པ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བཟོད་པའི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ལ་གནས། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་ནི་ཞི་བ་འདོད་རྣམས་འཕགས་པར་གྱུར། །སྟོབས་ བཅུའི་སྤྱོད་ཡུལ་གནས་ཤིང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཉམས་པ་མེད། །སྡོམ་པའི་བྱ་བ་ཇི་སྙེད་ཀུན་གྱི་རྗེས་སུ་འཇུག ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་ཕྱིར་དེ་ཡང་བྱང་ཆུབ་བསྔོ། །གལ་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་རང་རྒྱལ་བྱང་ཆུབ་རེག་འདོད་ན། །ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་ཅིང་མི་མཁས་དེ་བཞིན་སྤྱོད་པ་ཉམས། །ཅི་སྟེ་བྱང་ཆུབ་ཞི་བ་མཆོག་ཏུ་ཡོངས་བསྔོ་ན། །འདོད་ཡོན་བརྩོན་ཡང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ལ་གནས། །ཆོས་གང་ངེས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཡོན་ཏན་འབྱུང་འགྱུར་བ། །འདི་ནི་ཡོན་ཏན་ཆོས་ལྡན་རྣམས་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་དོན། །ཆོས་གང་ཕན་བྱེད་རྣམས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཡོངས་ཉམས་པ། །འདི་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་ཅེས་རྣམ་པར་འདྲེན་པས་གསུངས། །གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འདོད་ཡོན་ལྔ་སྤྱོད་ཀྱང་། །སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་འཕགས་པའི་དགེ་འདུན་སྐྱབས་སོང་སྟེ། །སངས་རྒྱས་འགྲུབ་བྱ་སྙམ་དུ་ཀུན་མཁྱེན་ཡིད་བྱེད་ན། །མཁས་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་གནས་རིག་པར་བྱ། །གལ་ཏེ་བསྐལ་པ་བྱེ་བར་དགེ་བའི་ལས་ལམ་བཅུ། །སྤྱོད་ཀྱང་དགྲ་བཅོམ་རང་རྒྱལ་ཉིད་ལ་འདོད་སྐྱེད་ན། །དེ་ཚེ་ཚུལ་ཁྲིམས་སྐྱོན་བྱུང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཉམས་པ་ཡིན། །སེམས་བསྐྱེད་དེ་ནི་ཕས་ཕམ་པས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་ལྕི། །ཚུལ་ཁྲིམས་སྲུང་ཞིང་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་ཡོངས་བསྔོ་ལ། །དེ་ཡིས་རློམ་སེམས་མེད་ཅིང་བད
Chinese
宣说空性之理。此乃具忍辱者，众生皆欢喜，善巧者。 假若某些众生取旃檀木片，极其恭敬地涂于菩萨身上，另一些人却将灰烬撒于菩萨头顶，对于这两种情况，菩萨应生起平等之心。 善巧的菩萨如是安忍后，将此善根回向于无上菩提。 勇士以忍辱战胜世间一切烦恼，并且能胜过阿罗汉、辟支佛等众多有情。 修忍辱者应如是发心：地狱、饿鬼、旁生等恶趣众生，有无量痛苦。 若因贪著欲妙而身不由己地遭受损害，为了菩提，为何现在不修忍辱呢？ 鞭打、棍击、刀剑伤害、杀戮、捆绑、殴打，以及砍头、割耳鼻手足等，世间所有痛苦我都愿忍受。 菩萨安住于忍辱波罗蜜多中。 以戒律而希求寂静者，即成殊胜者。 安住于十力之行境，戒律亦无损。 随顺一切律仪之事，并且为利益一切有情而回向菩提。 假若希求获得阿罗汉、辟支佛、菩提果位，但因戒律不严谨，不善巧，行为也会因此而退失。 若将一切善根回向于寂静无上的菩提，即使精勤于五欲，亦安住于戒律波罗蜜多中。 任何能确定产生菩提功德之法，此乃具功德者之戒律的意义。 任何能损害菩提之法，经中说，这就是戒律不严谨。 假若菩萨享用五欲，但皈依佛法僧三宝，并且为了成就佛果而作意一切智智，智者应知此乃安住于戒律波罗蜜多中。 假若于无数劫中行持十善业道，却希求获得阿罗汉、辟支佛果位， 此时戒律即有缺失，戒律已退失。 此发心比根本堕罪还要严重。 守护戒律并且将善根回向于无上菩提， 如此行持者，没有傲慢自
English
declares emptiness. This is the tolerant one, to whom beings are delighted, the skillful one. If some beings take sandalwood splints, and with great respect smear them on the bodhisattva, while others scatter ashes on the bodhisattva's head, in both cases, he should generate an equal and balanced mind. Having patiently endured in this way, the skillful bodhisattva dedicates that mind generation to supreme enlightenment. The hero, through patience, conquers all enemies in the world, and surpasses arhats, pratyekabuddhas, and as many sentient beings as there are realms. One who practices patience should also generate this thought: "The hells, animals, the realm of Yama—there is much suffering. If I helplessly experience harm due to the causes of desirable qualities, why should I not practice patience now for the sake of enlightenment?" Whips, sticks, weapons, killing, binding, beating, beheading, cutting off ears, legs, arms, and noses—I will endure as many worldly sufferings as there are. The bodhisattva abides in the perfection of patience. Those who desire peace through discipline become noble. They abide in the sphere of activity of the ten powers, and their discipline is not diminished. They follow all activities of restraint, and dedicate that also to enlightenment for the benefit of all beings. If one desires to attain arhatship, pratyekabuddhahood, or enlightenment, but their discipline is lax, they are unskilled, and their conduct deteriorates. If one dedicates everything to the supreme peace of enlightenment, even if they strive for desirable qualities, they abide in the perfection of discipline. Whatever dharma definitely gives rise to the qualities of enlightenment, this is the meaning of discipline for those who possess qualities. Whatever dharma completely diminishes the benefit of enlightenment, the guides have said that this is lax discipline. If a bodhisattva enjoys the five desirable qualities, but takes refuge in the Buddha, Dharma, and Sangha, and thinks of achieving buddhahood, contemplating omniscience, the wise should know that they abide in the perfection of discipline. If one practices the ten paths of virtuous action for hundreds of millions of eons, but desires to attain arhatship or pratyekabuddhahood, at that time, there is a flaw in their discipline, and their discipline is diminished. That mind generation is heavier than even the root downfalls. Protecting discipline and dedicating it to supreme enlightenment, in that, there is no arrogance or self-