Tibetan
ཤིག །བཟོད་པ་སྒོམས་ཤིག །དེས་པ་དང་། སེམས་ཞི་བ་དང་། དང་དུ་སེམས་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་དུ་གྱིས་ཤིག །གང་གནོད་པར་བྱེད་པ་དང་། གང་གིས་གནོད་པར་བྱ་བ་དང་། གང་ལ་གནོད་པར་བྱ་བའི་ཆོས་དེ་དག་ནི། ཐམས་ཅད་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཡིན་གྱིས། རིགས་ཀྱི་བུ་གནོད་པར་བྱེད་པ་ནི་སུ་ཡོད། གནོད་པར་ནི་སུ་ལ་བྱ། ཅིས་ནི་གནོད་པར་བྱ་སོམས་དང་ཆོས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་སྟེ། རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ནམ་ཡང་མི་སྟོང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མ་མཛད་དོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། རང་སངས་རྒྱས་དང་། ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱིས་མ་བྱས་སོ། །ལྷ་དང་ཀླུ་དང་། གནོད་སྦྱིན་དང་། དྲི་ཟ་དང་། ལྷ་མ་ཡིན་དང་། ནམ་མཁའ་ལྡིང་དང་། མི་འམ་ཅི་དང་ལྟོ་འཕྱེ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་མ་བྱས་སོ། །རྒྱལ་ཆེན་བཞིའི་རིས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་མ་བྱས་སོ། །སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་དང་། མཚེ་མ་དང་། དགའ་ལྡན་དང་། འཕྲུལ་དགའ་དང་། གཞན་འཕྲུལ་དབང་བྱེད་དང་། ཚངས་པ་དང་། དགེ་རྒྱས་དང་། གནས་གཙང་མ་དང་། ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་དང་། རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་དང་། ཅུང་ཟད་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་དང་། འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་མ་བྱས་ཏེ། དེ་ནི་རྟག་པར་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའོ། །རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ནི་སུ་ལ་ཡང་གནོད་པར་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་ནས། རབ་འབྱོར་དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་ཅིང་། སེམས་ཅན་རྣམས་ཐབས་མཁས་པས། རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ལ་སྦྱོར་ཏེ། རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་བཀོད་ཅིང་། རིམ་གྱིས་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཡང་དག་པར་སྟོན་ཏོ། །ཡང་དག་པར་སྐུལ་ལོ། །ཡང་དག་པར་གཟེང་བསྟོད་དོ། །ཡང་དག་པར་དགའ་བར་བྱེད་དོ། །གཞོག་གོ །འདུལ་ལོ། །རབ་ཏུ་འགོད་དོ། །དེ་ཡང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་གང་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་དང་། གང་གིས་ཐོབ་པར་བྱ་བ་དང་། གང་ཐོབ་པར་བྱ་བ་གང་ཡང་མེད་དོ། །རབ་འབྱོར་འདི་ནི་ཡང་དག་པའི་མཐའ་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། དེ་ལ་གནས་ཤིང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ་གང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་དེ། དེ་ལ་སེམས་ཅན་དུ་དམིགས་པ་མེད་དོ། །སེམ
Chinese
息！修习忍辱！要成为具有调伏、心静、乐于接受的心态者！凡是损害者，凡是以之损害之物，以及凡是被损害之法，那些全部都是自性空。种姓之子，谁是损害者？损害又对谁做？用什么来损害？思量吧，那些法全部是自性空，自性空性无论何时都不会变成不空，那不是如来所作，也不是菩萨、独觉、声闻所作，也不是天、龙、夜叉、乾闼婆、阿修罗、迦楼罗、紧那罗和摩睺罗伽所作，也不是四大天王眷属的天众所作，也不是三十三天、夜摩天、兜率天、乐变化天、他化自在天、梵天、光明天、净居天，以及空无边处、识无边处、无所有处、非想非非想处天的天众所作，那是恒常的自性空。自性空对谁也不损害。如是，善现，菩萨摩诃萨行般若波罗蜜多时，以方便善巧，将众生与自性空性、因和果相连，安置于自性空性中，并逐渐如实地开示、劝勉、赞叹、欢喜、劝导、调伏、安置于无上正等觉中。然而，那并非是世间名言的究竟真实。那是什么缘故呢？因为在自性空性中，没有什么能获得，没有什么能被获得，也没有什么可获得之物。善现，这就是真实的空性边际，安住于此，菩萨摩诃萨为了众生的利益而行般若波罗蜜多，对众生没有执着。
English
Cease! Cultivate patience! Become one who is disciplined, peaceful in mind, and willing to accept! Whatever harms, whatever is used to harm, and whatever dharma is harmed, all of those are empty of inherent existence. Son of noble family, who is the harmer? To whom is harm done? With what is harm done? Consider, all those dharmas are empty of inherent existence. That emptiness of inherent existence never becomes non-empty. That is not done by the Tathāgatas, nor by the Bodhisattvas, nor by the Pratyekabuddhas, nor by the Śrāvakas. It is not done by the gods, nāgas, yakṣas, gandharvas, asuras, garuḍas, kinnaras, and mahoragas. It is not done by the gods of the retinue of the Four Great Kings. It is not done by the Thirty-three, the Yāma, the Tuṣita, the Nirmāṇarati, the Paranirmitavaśavartin, the Brahmā, the Ābhāsvara, the Śubhakṛtsna, the Anantākāśāyatana, the Anantavijñānāyatana, the Ākiṃcanyāyatana, and the Naivasaṃjñānāsaṃjñāyatana gods. That is always empty of inherent existence. Emptiness of inherent existence does not harm anyone. Thus, Subhūti, when a Bodhisattva-Mahāsattva practices the Perfection of Wisdom, with skillful means, he connects beings with emptiness of inherent existence, cause and effect, places them in emptiness of inherent existence, and gradually reveals, encourages, praises, rejoices, exhorts, disciplines, and establishes them in unsurpassed, perfect, complete enlightenment. However, that is not the ultimate truth of worldly conventions. Why is that? Because in emptiness of inherent existence, there is nothing to be obtained, nothing by which to obtain, and nothing to be obtained. Subhūti, this is the true limit of emptiness. Abiding in that, the Bodhisattva-Mahāsattva, for the benefit of beings, practices the Perfection of Wisdom, and has no attachment to beings.
Tibetan
ས་ཅན་དུ་གདགས་པ་དམིགས་སུ་མེད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་ཆོས་ ཐམས་ཅད་ནི་སེམས་ཅན་གྱིས་དབེན་པའོ། །རབ་འབྱོར་གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། ཐབས་མཁས་པས་སེམས་ཅན་ལེ་ལོ་ཅན་བརྩོན་འགྲུས་ཆུང་བ་དག་མཐོང་ན། འདི་ལྟར་ལུས་དང་སེམས་ཀྱི་བརྩོན་འགྲུས་ལ་ཡང་དག་པར་བསྐུལ་ཏེ། རིགས་ཀྱི་བུ་དག་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ནི་ཆོས་གང་ཡང་ཞུམ་ཞིང་ལེ་ལོར་འགྱུར་བའམ། གང་ལ་ཞུམ་ཞིང་ལེ་ལོར་འགྱུར་བའི་ཆོས་གང་ཡང་མེད་དེ། ཆོས་དེ་དག་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ལས་མི་འདའ་བ་ཡིན་གྱིས། ལུས་དང་སེམས་ཀྱིས་བརྩོན་འགྲུས་སྐྱེད་ལ། ལེ་ལོ་འོར་ཏེ་དགེ་བའི་ཆོས་སྦྱིན་པའམ། ཚུལ་ཁྲིམས་སམ། བཟོད་པའམ། བརྩོན་འགྲུས་སམ། བསམ་གཏན་ནམ། ཤེས་རབ་བམ། ནང་སྟོང་པ་ཉིད་དམ། དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་རམ། དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་རྣམས་སམ། ཡང་དག་པར་སྤོང་བ་རྣམས་སམ། རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་རྣམས་སམ། དབང་པོ་རྣམས་སམ། སྟོབས་རྣམས་སམ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་རྣམས་སམ། འཕགས་པའི་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་པའམ། འཕགས་པའི་བདེན་པ་རྣམས་སམ། བསམ་གཏན་རྣམས་སམ། ཚད་མེད་པ་རྣམས་སམ། གཟུགས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་རྣམས་སམ། རྣམ་པར་ཐར་པ་རྣམས་སམ། མཐར་གྱིས་གནས་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་རྣམས་སམ། སྟོང་པ་ཉིད་དང་མཚན་མ་མེད་པ་དང་། སྨོན་པ་མེད་པའམ། མངོན་པར་ཤེས་པ་རྣམས་སམ། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་སམ། གཟུངས་ཀྱི་སྒོ་རྣམས་སམ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྟོབས་རྣམས་སམ། མི་འཇིགས་པ་རྣམས་སམ། སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་རྣམས་སམ། བྱམས་པ་ཆེན་པོའམ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་འམ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་དག་ལ་བརྩོན་པར་གྱིས་ཤིག །རིགས་ཀྱི་བུ་དག་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་དེ་དག་ ཐམས་ཅད་སྒྲིབ་པ་མེད་པར་རྟོགས་ཤིག །སྒྲིབ་པ་མེད་པའི་ཆོས་ལ་ཞུམ་པར་འགྱུར་བ་གང་ཡང་མེད་དོ་ཞེས། རབ་འབྱོར་དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། ཐབས་མཁས་པས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཡང་དག་པར་སྟོན་ཏོ། །ཡང་དག་པར་སྐུལ་ལོ། །ཡང་དག་པར་གཟེང་བསྟོད་དོ། །ཡང་དག་པར་དགའ་བར་བྱེད་དོ། །གཞོག་གོ །འདུལ་ལོ། །རབ་ཏུ་འགོད་དོ། །ཅི་ནས་ཀྱང་གཉིས་ལ་མི་གནས་པ་དེ་ལྟར་རབ་ཏུ་འགོད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་གཉི
Chinese
在有者中安立是无所缘的。那是什么缘故呢？就像这样，一切法是远离有情。 善现，再者，菩萨摩诃萨在般若波罗蜜多中行时，以善巧方便见到懈怠、精进微弱的有情，就应这样以身心的精进如实策励他们：诸善男子，自性空性中，没有任何法会退缩和懈怠，也没有任何法会退缩和懈怠，因为那些法全部都不会超出自性空性。所以，要以身心生起精进，断除懈怠，对于善法，无论是布施，还是持戒，还是安忍，还是精进，还是静虑，还是智慧，还是内空性，乃至无物自性空性，还是念住，还是正断，还是神足，还是根，还是力，还是菩提分，还是八支圣道，还是圣谛，还是静虑，还是无量，还是无色定，还是解脱，还是渐次住定，还是空性、无相、无愿，还是神通，还是等持，还是陀罗尼门，还是如来力，还是无畏，还是别别正知，还是大慈，还是大悲，还是不共佛法，都要精进。诸善男子，以空性无碍地证悟那些法。对于无碍之法，没有任何会退缩的。 善现，如是菩萨摩诃萨在般若波罗蜜多中行时，以善巧方便为有情如实宣说自性空性，如实策励，如实赞叹，如实令欢喜，调伏，驯服，善为安立，无论如何都要让他们不住于二边，如是善为安立。那是什么缘故呢？自性空性是二
English
There is no object of focus in establishing existence. Why is that? It is because all phenomena are devoid of sentient beings. Furthermore, Subhuti, when a Bodhisattva-Mahasattva practices the Perfection of Wisdom, if they see lazy beings with little diligence, they should encourage them in the diligence of body and mind, saying: "Sons of good family, in the emptiness of inherent existence, there is no phenomenon that shrinks back or becomes lazy, nor is there any phenomenon that shrinks back or becomes lazy, because all those phenomena do not go beyond the emptiness of inherent existence. Therefore, generate diligence with body and mind, abandon laziness, and strive for virtuous dharmas, whether it be generosity, ethics, patience, diligence, meditation, wisdom, inner emptiness, or up to the emptiness of the essence of non-things, or the mindfulnesses, or the perfect abandonments, or the legs of magical power, or the faculties, or the powers, or the limbs of enlightenment, or the eightfold noble path, or the noble truths, or the meditations, or the immeasurables, or the formless absorptions, or the liberations, or the successive abidings in absorption, or emptiness, signlessness, wishlessness, or the superknowledges, or the samadhis, or the gateways of dharani, or the powers of the Tathagata, or the fearlessnesses, or the separate perfect knowledges, or great love, or great compassion, or the unmixed dharmas of the Buddha. Sons of good family, realize all those dharmas without obstruction through emptiness. There is nothing that shrinks back in unobstructed dharmas." Subhuti, in this way, when a Bodhisattva-Mahasattva practices the Perfection of Wisdom, with skillful means, they truly show sentient beings the emptiness of inherent existence, truly encourage them, truly praise them, truly make them happy, tame them, subdue them, and establish them well. In any case, they establish them well in such a way that they do not abide in duality. Why is that? The emptiness of inherent existence is dual.