Tibetan
་པར། ཚོར་བ་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། ཚོར་བ་འདུས་བྱས་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་འདུས་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། ཚོར་བ་འདུས་མ་བྱས་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ ཚུལ་གྱིས་འདུས་མ་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། ཚོར་བ་མཐའ་ལས་འདས་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་མཐའ་ལས་འདས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་ཟློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། ཚོར་བ་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མྱེད་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ ཚུལ་གྱིས་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མྱེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། ཚོར་བ་དོར་བ་མྱེད་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དོར་བ་མྱེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། ཚོར་བ་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། ཚོར་བ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་
Chinese
。于受，作意名为胜义空，以所缘之相亦缘胜义空，以空性亦起增上慢。彼于般若波罗蜜多行时，无有与一切相智性相应之作意，作意于受是有为之空，以所缘之相亦缘有为空，以空性亦起增上慢。彼于般若波罗蜜多行时，无有与一切相智性相应之作意，作意于受是无为之空，以所缘之相亦缘无为空，以空性亦起增上慢。彼于般若波罗蜜多行时，无有与一切相智性相应之作意，作意于受是超边际之空，以所缘之相亦缘超边际空，以空性亦起增上慢。彼于般若波罗蜜多行时，无有与一切相智性相应之作意，作意于受是无始无终之空，以所缘之相亦缘无始无终空，以空性亦起增上慢。彼于般若波罗蜜多行时，无有与一切相智性相应之作意，作意于受是无舍之空，以所缘之相亦缘无舍空，以空性亦起增上慢。彼于般若波罗蜜多行时，无有与一切相智性相应之作意，作意于受是自性空，以所缘之相亦缘自性空，以空性亦起增上慢。彼于般若波罗蜜多行时，无有与一切相智性相应之作意，作意于受是一切法空
English
Regarding feeling, one attends to what is called emptiness of ultimate meaning. By way of an object of focus, one also focuses on emptiness of ultimate meaning, and with emptiness, one also becomes conceited. When that one engages in the perfection of wisdom, without attending to what is endowed with the nature of all-aspects-knowing, one attends to what is called feeling is emptiness of the conditioned. By way of an object of focus, one also focuses on emptiness of the conditioned, and with emptiness, one also becomes conceited. When that one engages in the perfection of wisdom, without attending to what is endowed with the nature of all-aspects-knowing, one attends to what is called feeling is emptiness of the unconditioned. By way of an object of focus, one also focuses on emptiness of the unconditioned, and with emptiness, one also becomes conceited. When that one engages in the perfection of wisdom, without attending to what is endowed with the nature of all-aspects-knowing, one attends to what is called feeling is emptiness that transcends extremes. By way of an object of focus, one also focuses on emptiness that transcends extremes, and with emptiness, one also becomes conceited. When that one engages in the perfection of wisdom, without attending to what is endowed with the nature of all-aspects-knowing, one attends to what is called feeling is emptiness without beginning or end. By way of an object of focus, one also focuses on emptiness without beginning or end, and with emptiness, one also becomes conceited. When that one engages in the perfection of wisdom, without attending to what is endowed with the nature of all-aspects-knowing, one attends to what is called feeling is emptiness without abandonment. By way of an object of focus, one also focuses on emptiness without abandonment, and with emptiness, one also becomes conceited. When that one engages in the perfection of wisdom, without attending to what is endowed with the nature of all-aspects-knowing, one attends to what is called feeling is emptiness of inherent existence. By way of an object of focus, one also focuses on emptiness of inherent existence, and with emptiness, one also becomes conceited. When that one engages in the perfection of wisdom, without attending to what is endowed with the nature of all-aspects-knowing, one attends to what is called feeling is emptiness of all phenomena.
Tibetan
བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་ མྱེད་པར། ཚོར་བ་རང་གི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་རང་གི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་ཟློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། ཚོར་བ་མྱི་དམྱིགས་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་མྱི་དམྱིགས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་ཟློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། ཚོར་བ་དངོས་པོ་མྱེད་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དངོས་པོ་མྱེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་ཟློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། ཚོར་བ་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། ཚོར་བ་དངོས་པོ་མྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དངོས་པོ་མྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་ཟློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །རབ་འབྱོར་གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ། དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། སྲེད་པ་ནང་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པ
Chinese
之間作意，以所緣之方式，一切法空性亦緣，以空性亦起增上慢。彼於般若波羅蜜多行時，於具一切相智之作意無有，於受自性空性名為作意，以所緣之方式，自性空性亦緣，以空性亦起增上慢。彼於般若波羅蜜多行時，於具一切相智之作意無有，於受不緣空性名為作意，以所緣之方式，不緣空性亦緣，以空性亦起增上慢。彼於般若波羅蜜多行時，於具一切相智之作意無有，於受無事物空性名為作意，以所緣之方式，無事物空性亦緣，以空性亦起增上慢。彼於般若波羅蜜多行時，於具一切相智之作意無有，於受自性空性名為作意，以所緣之方式，自性空性亦緣，以空性亦起增上慢。彼於般若波羅蜜多行時，於具一切相智之作意無有，於受無事物之自性空性名為作意，以所緣之方式，無事物之自性空性亦緣，以空性亦起增上慢。 善現！復次菩薩摩訶薩，彼於般若波羅蜜多行時，於具一切相智之作意無有，於貪欲內空性名為作意，以所緣之方式，內空性亦緣，以空性亦起增上慢。彼於般若波羅蜜多行時，於具一切相 智之作意無有
English
In between, he attends, and by way of object, he also focuses on the emptiness of all dharmas, and by emptiness, he also becomes arrogant. When he practices the Perfection of Wisdom, without attending to the mind that possesses all aspects of knowledge, he attends to feeling called emptiness of its own nature, and by way of object, he also focuses on the emptiness of its own nature, and by emptiness, he also becomes arrogant. When he practices the Perfection of Wisdom, without attending to the mind that possesses all aspects of knowledge, he attends to feeling called non-objective emptiness, and by way of object, he also focuses on non-objective emptiness, and by emptiness, he also becomes arrogant. When he practices the Perfection of Wisdom, without attending to the mind that possesses all aspects of knowledge, he attends to feeling called emptiness of no thing, and by way of object, he also focuses on the emptiness of no thing, and by emptiness, he also becomes arrogant. When he practices the Perfection of Wisdom, without attending to the mind that possesses all aspects of knowledge, he attends to feeling called emptiness of essence, and by way of object, he also focuses on the emptiness of essence, and by emptiness, he also becomes arrogant. When he practices the Perfection of Wisdom, without attending to the mind that possesses all aspects of knowledge, he attends to feeling called emptiness of the essence of no thing, and by way of object, he also focuses on the emptiness of the essence of no thing, and by emptiness, he also becomes arrogant. Furthermore, Subhuti, the Bodhisattva Mahasattva, when he practices the Perfection of Wisdom, without attending to the mind that possesses all aspects of knowledge, he attends to craving called inner emptiness, and by way of object, he also focuses on inner emptiness, and by emptiness, he also becomes arrogant. When he practices the Perfection of Wisdom, without attending to the mind that possesses all aspects of knowledge.
Tibetan
ར། སྲེད་པ་ཕྱི་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཕྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་ཟློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། སྲེད་པ་ཕྱི་ནང་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཕྱི་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། སྲེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། སྲེད་པ་ཆེན་པོ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཆེན་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། སྲེད་པ་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། སྲེད་པ་འདུས་བྱས་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་འདུས་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། སྲེད་པ་འདུས་མ་བྱས་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་འདུས་ མ་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་ཟློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། སྲེད་པ་མཐའ་ལས་འདས་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་མཐའ་ལ
Chinese
ར། 贪欲外空性称为作意，以所缘的方式也缘外空性，并且以空性也生起增上慢。那在修持般若波罗蜜多时，不作意具有一切相智，贪欲内外空性称为作意，以所缘的方式也缘内外空性，并且以空性也生起增上慢。那在修持般若波罗蜜多时，不作意具有一切相智，贪欲空性为空性称为作意，以所缘的方式也缘空性为空性，并且以空性也生起增上慢。那在修持般若波罗蜜多时，不作意具有一切相智，贪欲大空性称为作意，以所缘的方式也缘大空性，并且以空性也生起增上慢。那在修持般若波罗蜜多时，不作意具有一切相智，贪欲胜义空性称为作意，以所缘的方式也缘胜义空性，并且以空性也生起增上慢。那在修持般若波罗蜜多时，不作意具有一切相智，贪欲有为空性称为作意，以所缘的方式也缘有为空性，并且以空性也生起增上慢。那在修持般若波罗蜜多时，不作意具有一切相智，贪欲无为空性称为作意，以所缘的方式也缘无为空性，并且以空性也生起增上慢。那在修持般若波罗蜜多时，不作意具有一切相智，贪欲超出边际空性称为作意，以所缘的方式也缘边
English
Ra. To contemplate craving as external emptiness, and through the mode of objectification, also objectify external emptiness itself, and also generate conceit through emptiness. Then, when practicing the Perfection of Wisdom, without contemplating possessing all-knowingness, contemplate craving as internal and external emptiness, and through the mode of objectification, also objectify internal and external emptiness itself, and also generate conceit through emptiness. Then, when practicing the Perfection of Wisdom, without contemplating possessing all-knowingness, contemplate craving as emptiness of emptiness, and through the mode of objectification, also objectify emptiness of emptiness itself, and also generate conceit through emptiness. Then, when practicing the Perfection of Wisdom, without contemplating possessing all-knowingness, contemplate craving as great emptiness, and through the mode of objectification, also objectify great emptiness itself, and also generate conceit through emptiness. Then, when practicing the Perfection of Wisdom, without contemplating possessing all-knowingness, contemplate craving as ultimate emptiness, and through the mode of objectification, also objectify ultimate emptiness itself, and also generate conceit through emptiness. Then, when practicing the Perfection of Wisdom, without contemplating possessing all-knowingness, contemplate craving as conditioned emptiness, and through the mode of objectification, also objectify conditioned emptiness itself, and also generate conceit through emptiness. Then, when practicing the Perfection of Wisdom, without contemplating possessing all-knowingness, contemplate craving as unconditioned emptiness, and through the mode of objectification, also objectify unconditioned emptiness itself, and also generate conceit through emptiness. Then, when practicing the Perfection of Wisdom, without contemplating possessing all-knowingness, contemplate craving as emptiness beyond extremes, and through the mode of objectification, also objectify the edge