Tibetan
་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། ཡིད་ཀྱི་འདུས་ཏེ་རེག་པའི་རྐྱེན་ཀྱིས་ཚོར་བ་དངོས་པོ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དངོས་པོ་མྱེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། ཡིད་ཀྱི་འདུས་ཏེ་རེག་པའི་རྐྱེན་ཀྱིས་ཚོར་བ་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། ཡིད་ཀྱི་འདུས་ཏེ་རེག་པའི་རྐྱེན་ཀྱིས་ཚོར་བ། དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དངོས་པོ་མྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་ད་མྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ།། །། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱ་པ། བམ་པོ་ཉི་ཤུ་བདུན་པ། རབ་འབྱོར་གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ། དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། སའི་ཁམས་ནང་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། སའི་ཁམས་ཕྱི་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཕྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། སའི་ཁམས་ཕྱི་ནང་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཕྱི་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། སའི
Chinese
之时，不以具足一切相智之心作意，以意的和合而生之触为缘的感受，于无事物空性而作意，以所缘之相亦缘无事物空性，亦以空性而生慢心。彼于般若波罗蜜多行持之时，不以具足一切相智之心作意，以意的和合而生之触为缘的感受，于自性空性而作意，以所缘之相亦缘自性空性，亦以空性而生慢心。彼于般若波罗蜜多行持之时，不以具足一切相智之心作意，以意的和合而生之触为缘的感受，于无事物之自性空性而作意，以所缘之相亦缘无事物之自性空性，亦以空性而生慢心。 般若波罗蜜多十万颂，第二十七品，善现，复有菩萨摩诃萨，彼于般若波罗蜜多行持之时，不以具足一切相智之心作意，于地界内空而作意，以所缘之相亦缘内空性，亦以空性而生慢心。彼于般若波罗蜜多行持之时，不以具足一切相智之心作意，于地界外空而作意，以所缘之相亦缘外空性，亦以空性而生慢心。彼于般若波罗蜜多行持之时，不以具足一切相智之心作意，于地界内外空而作意，以所缘之相亦缘内外空性，亦以空性而生慢心。彼于般若波罗蜜多行持之时，不以具足一切相智之心作意，于地
English
When practicing, without attending with a mind endowed with all aspects of omniscience, feeling caused by the condition of the mind's coming together and touching, attending to the emptiness of no thing, also focusing on the emptiness of no thing in the aspect of the object, and also generating pride with emptiness. When he practices prajnaparamita, without attending with a mind endowed with all aspects of omniscience, feeling caused by the condition of the mind's coming together and touching, attending to the emptiness of self-nature, also focusing on the emptiness of self-nature in the aspect of the object, and also generating pride with emptiness. When he practices prajnaparamita, without attending with a mind endowed with all aspects of omniscience, feeling caused by the condition of the mind's coming together and touching, attending to the emptiness of the self-nature of no thing, also focusing on the emptiness of the self-nature of no thing in the aspect of the object, and also generating pride with emptiness. Prajnaparamita in One Hundred Thousand Verses, Chapter Twenty-Seven, Subhuti, furthermore, a Bodhisattva Mahasattva, when he practices prajnaparamita, without attending with a mind endowed with all aspects of omniscience, attending to the emptiness of the inner realm of earth, also focusing on the emptiness of the inner realm in the aspect of the object, and also generating pride with emptiness. When he practices prajnaparamita, without attending with a mind endowed with all aspects of omniscience, attending to the emptiness of the outer realm of earth, also focusing on the emptiness of the outer realm in the aspect of the object, and also generating pride with emptiness. When he practices prajnaparamita, without attending with a mind endowed with all aspects of omniscience, attending to the emptiness of the inner and outer realms of earth, also focusing on the emptiness of the inner and outer realms in the aspect of the object, and also generating pride with emptiness. When he practices prajnaparamita, without attending with a mind endowed with all aspects of omniscience, to the