English
After abandoning, one should confess the offense of expiation. The so-called offense of expiation refers to falling into places such as hell, animals, hungry ghosts, and evil destinies. Therefore, it is called an offense of expiation. So, how does one fall? For example, if a Bhikshuni obtains a robe on a certain day, then that Bhikshuni should bless, allow, relinquish, or give away that robe within those ten days. If she does not bless, allow, relinquish, or give away, then when the dawn of the eleventh day rises, she commits an offense of expiation. Just as obtaining a robe on a certain day, from the second, third, and so on until the tenth, that Bhikshuni should bless, allow, or relinquish that robe within those ten days. If she does not bless, relinquish, or allow, then when the dawn of the eleventh day rises, she commits an offense of expiation. If a Bhikshuni obtains one robe on a certain day and obtains another one on the following day, then that Bhikshuni should bless the first robe and allow or bless the last robe. Or bless the last robe and allow the first robe. If she does not bless, allow, or relinquish, then when the dawn of the eleventh day rises, she commits an offense of expiation. Similarly, if a Bhikshuni obtains one robe on the ninth day and obtains another one on the tenth day, then that Bhikshuni should bless the first robe and allow or relinquish the last robe, until the offense of expiation is committed. If a Bhikshuni obtains two robes on the first day and obtains two more on the second day, then that Bhikshuni should bless the first two robes and allow or relinquish the last two robes. If she does not allow or relinquish, then when the dawn of the eleventh day rises, she commits an offense of expiation. If a Bhikshuni obtains two robes on the ninth day and obtains two more on the tenth day, it should be explained in detail. A Bhikshuni on the first day
Tibetan
་ལ་གོས་རབ་ཏུ་མང་པོ་རྙེད་ལ། ཚེས་གཉིས་ལ་ཡང་རབ་ཏུ་མང་པོ་རྙེད་ན། དགེ་སློང་མ་དེས་སྔ་མའི་གོས་རབ་ཏུ་མང་པོ་དག་བྱིན་གིས་བརླབ་པར་བྱ་ཞིང། ཕྱི་མ་ཤོས་ཀྱི་གོས་རབ་ཏུ་མང་པོ་དག་རུང་བར་བྱ་བའམ། གཏང་བར་བྱའོ། །ཡང་ན་ཕྱི་མ་ཤོས་ཀྱི་གོས་རབ་ཏུ་མང་པོ་དག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་ཞིང། སྔ་མའི་གོས་རབ་ཏུ་མང་པོ་དག་རུང་བར་བྱ་བའམ། གཏང་བར་བྱའོ། །བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་མི་བྱེད་དམ། རུང་བར་མི་བྱེད་དམ། གཏོང་བར་མི་བྱེད་ན། ཉི་མ་བཅུ་གཅིག་པའི་སྐྱ་རེངས་ཤར་ན་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་དོ། །དགེ་སློང་མས་ཚེས་དགུ་ལ་གོས་རབ་ཏུ་མང་པོ་དག་རྙེད་ལ། ཚེས་བཅུ་ལ་ཡང་གོས་རབ་ཏུ་མང་པོ་དག་རྙེད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནས། དེ་བཞིན་དུ་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་རོ། །དགེ་སློང་མའི་གོས་སྤང་བར་གྱུར་ན། དེ་མ་སྤངས་ཤིང་བྲལ་བར་མ་བྱས་ལ། ལྟུང་བ་མ་བཤགས་པར་གོས་གཞན་ཞིག་རྙེད་ན། དེ་ཡང་སྔ་མའི་ཤན་གྱིས་སྤང་བར་འགྱུར་རོ། །དགེ་སློང་མའི་གོས་སྤང་བར་གྱུར་ན། དེ་སྤངས་ཤིང་བྲལ་བར་མ་བྱས་ལ་ལྟུང་བ་མ་བཤགས་པར་གོས་གཞན་ཞིག་རྙེད་ན། དེ་ཡང་སྔ་མའི་ཤན་གྱིས་སྤང་བར་འགྱུར་རོ། །དགེ་སློང་མའི་གོས་སྤང་བར་གྱུར་ན། དེ་སྤངས་ཤིང་བྲལ་བར་བྱས་ལ་ལྟུང་བ་མ་བཤགས་པར་གོས་གཞན་ཞིག་རྙེད་ན། དེ་ཡང་སྔ་མའི་ཤན་གྱིས་སྤང་བར་འགྱུར་རོ། །དགེ་སློང་མའི་གོས་ སྤང་བར་གྱུར་ན། དེ་སྤངས་ཤིང་བྲལ་བར་བྱས་ལ་ལྟུང་བ་བཤགས་ནས། གོས་གཞན་ཞིག་རྙེད་ན་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །ལས་དང་པོ་པ་དང་སྨྱོས་པ་དང། སེམས་འཁྲུགས་པ་དང་ཚོར་བས་ཉེན་པ་ལ་ནི་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །དགེ་སློང་མའི་འདུལ་བ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ལས། སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་དང་པོ་རྫོགས་སོ།། །།གླེང་གཞི་ནི་མཉན་ཡོད་ནའོ། །དགེ་སློང་མ་དབྱར་གནས་པར་ཁས་བླངས་པས་དབྱར་མཐར་ཕྱིན་པར་གནས་པ་འགའ་ཞིག་གིས། ཆོས་གོས་དག་རྙེད་པར་གྱུར་ནས། དེས་དེ་དག་བཀྲུས་ཤིང་ཁ་བསྒྱུར་ཏེ་གཏུར་བུ་བཀང་ནས་བམ་པོར་སྒྲེས་ཏེ། བླ་གོས་དང། ཐང་གོས་དང་བཅས་པས་ལྗོངས་རྒྱུ་ཞིང་སོང་ནས། དེ་ལྗོངས་རྒྱུ་ཞིང་སོང་བ་ན་མ་སྦས་ཤིང་སྦེད་དུ་མ་བཅུག་པར་གྱུར་ཏོ། །དགེ་སློང་མ་གནས་ན་གཉུག་མར་གནས་པ་དག་ཀྱང་ཆོས་གོས་དེ་དག་སྐེམས་པ་དང། སྤྲུག་པས་བྱ་བ་མང་བ་དང། བྱེད་པ་མང་བར་གྱུར་ཅིང། ལུང་མནོད་པ་དང། ཀློག་པ་དང། ཁ་ཏོན་དང། རྣལ་འབྱོར་དང། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང། ནང་གི་སེམས་ཀྱི་ཞི་གནས་གཏོང་བར་བྱེད་པ་ནས། དགེ་སློང་མ་དོན་ཉུང་བ་དག་སྨོད
Chinese
如果比丘尼获得非常多的衣服，并且在第二天也获得非常多的衣服，那么那位比丘尼应当加持之前的非常多的衣服，之后获得的非常多的衣服应当做成可用的或者舍弃。或者加持之后获得的非常多的衣服，之前的非常多的衣服应当做成可用的或者舍弃。如果不加持，不做成可用的，也不舍弃，那么在第十一天的黎明升起时，就是舍堕罪。比丘尼在第九天获得非常多的衣服，在第十天也获得非常多的衣服，像这样直到“同样是舍堕罪”为止。 如果比丘尼的衣服变成了应当舍弃的，在她没有舍弃并且没有分离，没有忏悔堕罪的情况下，又获得了其他的衣服，那么那些衣服也因为之前的牵连而变成应当舍弃的。 如果比丘尼的衣服变成了应当舍弃的，她舍弃并且分离了，但是没有忏悔堕罪的情况下，又获得了其他的衣服，那么那些衣服也因为之前的牵连而变成应当舍弃的。 如果比丘尼的衣服变成了应当舍弃的，她舍弃并且分离了，也忏悔了堕罪，之后又获得了其他的衣服，那么就没有堕罪。 对于初学者、疯癫者、心烦意乱者和被感受所逼迫者来说，就没有堕罪。 《比丘尼的律藏分别》中，第一个舍堕罪结束。 故事的起因是在舍卫城。一些发誓要安居的比丘尼，在安居结束时，获得了法衣。她们清洗并染色那些法衣，装满袋子，捆成捆，带着僧裙和衬裙去游方。当她们游方时，没有隐藏也没有让人隐藏。 如果比丘尼住在那里，那么原本住在那里的人，因为晾晒和抖动那些法衣，要做的事情变得很多，要做的行为变得很多，放弃了学习、阅读、背诵、瑜伽、作意和内心的止观，以至于那些少欲的比丘尼呵斥她们。
English
If a Bhikshuni obtains very many robes, and also obtains very many on the second day, then that Bhikshuni should bless the previous very many robes, and the very many robes obtained later should be made usable or discarded. Or bless the very many robes obtained later, and the previous very many robes should be made usable or discarded. If she does not bless, does not make usable, and does not discard, then when the dawn of the eleventh day rises, it is a Nissaggiya Pacittiya. If a Bhikshuni obtains very many robes on the ninth day, and also obtains very many robes on the tenth day, from this point until "it is likewise a Nissaggiya Pacittiya." If a Bhikshuni's robe has become something to be relinquished, and she has not relinquished it and has not separated from it, and has not confessed the offense, and then obtains another robe, then that robe also becomes something to be relinquished due to the previous connection. If a Bhikshuni's robe has become something to be relinquished, and she has relinquished it and separated from it, but has not confessed the offense, and then obtains another robe, then that robe also becomes something to be relinquished due to the previous connection. If a Bhikshuni's robe has become something to be relinquished, and she has relinquished it and separated from it, and has confessed the offense, and then obtains another robe, then there is no offense. For the beginner, the insane, the mentally disturbed, and those oppressed by feelings, there is no offense. In the Bhikshuni Vinaya Vibhanga, the first Nissaggiya Pacittiya is complete. The origin of the story is in Shravasti. Some Bhikshunis who had vowed to observe the summer retreat, at the end of the retreat, happened to obtain Dharma robes. They washed and dyed those robes, filled bags, tied them into bundles, and went wandering with the sanghati and antaravasaka. When they went wandering, they did not hide them and did not allow them to be hidden. If the Bhikshunis stayed there, then those who originally lived there, because of drying and shaking those Dharma robes, had many things to do and many actions to perform, and abandoned learning, reading, reciting, yoga, attention, and the inner peace of mind, so that those Bhikshunis with few desires scolded them.