Tibetan
འོང་ཞིང་གནས་ཐུབ་པར་འདུག་ལྟོས༔ གལ་ཏེ་གནས་ཡེ་མ་ཐུབ་ཀྱང་འཆར་ལུགས་ཡིན་པས་དེ་ལ་འགྱོད་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་ནི་མི་དགོས༔ ལར་ཞི་གནས་བསྒོམ་པ་འདི་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་གི་ནང་ནས་བསམ་གཏན་གྱི་ཕར་ཕྱིན་དེ་ཡིན་ཏེ༔ བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་ལས༔ དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་བསམ་གཏན་ནི༔ རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ལུས་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་བསྐྱེད་པ༔ མཆོག་ཏུ་རབ་ཏུ་ཞི་བ༔ རློམས་སེམས་དང་བྲལ་བ་རོ་མྱང་བ་མེད་པ༔ མཚན་མ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི༔ དེ་དག་གི་ཚེ་འདི་ལ་བདེ་བར་གནས་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ༔ ཞེས་གསུངས་པས་སེམས་ཡོད་མེད་གནས་མི་གནས་སོགས་རྣམ་རྟོག་མི་འགྱུ་བར་གནས་པ༔ ལུས་ངག་ གསུམ་ལ་མི་དགེ་བའི་རྟོག་པ་མེད་པ༔ འདི་བསྒོམ་ཡིན་སྙམ་པའི་ང་རྒྱལ་མེད་པ༔ ཞི་གནས་ཀྱིས་ལུས་སེམས་བདེ་བས་ཁྱབ་པ་དེ་ལ་ཆགས་ཞེན་སྲེད་པ་ཡང་མེད་པ༔ དམིགས་པ་གང་ལ་བཟུང་བའི་གཏད་སོ་མེད་པར་སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་གནས་ན་ཞི་གནས་ལེགས་པོ་ཡིན་ཏེ༔ པདྨ་ས་རའི་ཞལ་ནས༔ བསྒོམ་རྒྱུ་རྡུལ་ཙམ་མེད་པ་ལ༔ ཡེངས་སུ་སྐད་ཅིག་མི་འདོད་པ༔ ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒོམ་པ་ཡིན༔ ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར༔ ཅི་ཡང་མི་བསམ་པར་མ་ཡེངས་པར་བཞག༔ དེ་ཡང་བསྒྲིམ་དྲག་ན་གནས་མི་འདོད་པས་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་བག་ཀློད་ལ་བཞག་སྟེ༔ གྲུབ་ཆེན་པདྨ་ས་ར་ཧས༔ འགྱུར་བུས་བཅིངས་པའི་སེམས་ཉིད་འདི༔ ཀློད་ན་གྲོལ་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད༔ བྲམ་ཟེས་སྐུད་པ་འཁེལ་བ་བཞིན༔ རྣལ་འབྱོར་ཤེས་པ་ཀློད་ན་བདེ༔ ཞེས་དང་༔ བཅིངས་པ་དག་ན་ཕྱོགས་བཅུར་འཐེན་པ་བརྩོམ༔ ཀློད་པར་གྱུར་ན་མི་གཡོ་བརྟན་པར་གནས་རྔ་མོང་ཐག་པས་གྲོལ་བའི་དཔེ་ཇི་བཞིན༔ ཞེས་གསུངས༔ དེ་ཡང་རྗེ་འབངས་གཉག་ཆེན་ཛཱ་ནའི་སྤྲུལ་སྐུ་གྲུབ་ཆེན་པྲཛྷ་བྷ་དྲའི་གསུངས་ལས༔ འདས་པ་ལ་མི་མནོ༔ མ་ ཐའོངས་པ་ལ་མི་བསམ༔ ད་ལྟ་བ་ལ་མི་སེམས༔ བློས་མི་སྒོམ༔ རྟོག་པས་མི་དཔྱད༔ སེམས་ནི་ཡང་དག་པར་གྲོལ༔ ཞེས་དང་༔ གྲུབ་ཆེན་ཤ་བ་རིས༔ བསྒོམ་དུ་མེད་པ་ཡིད་ལ་མི་བྱ་སྟེ༔ ཐ་མལ་ཤེས་པ་རང་ལུགས་གཉུག་མ་ལ༔ བཅོས་མའི་དམིགས་པ་དག་གིས་མི་བསླད་དེ༔ རང་བཞིན་དག་པའི་སེམས་ལ་བཅོས་མི་དགོས༔ མ་བཟུང་མ་བཏང་རང་ག་ཉིད་དུ་ཞོག༔ ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་སེམས་མ་བཅོས་པར་རང་ལུགས་སུ་བཞག༔ དེ་ལ་སྐྱོན་མེད་དང་སྐྱོན་ཅན་གཉིས་འོང་སྟེ༔ སྐྱོན་ཅན་ནི༔ མུན་ནེ་བ་ལྷང་ངེ་བ་ལྷོབ་བེ་བ་བྱིངས་རྨུག་གི་རྣམ་པ་གསལ་ཆ་མེད་པར་མི་འཕྲོ་བར་གནས་པ་ཡིན༔ རྒྱུན་དུ་དེ་ལ
Chinese
看看是否能来并安住。如果根本不能安住，这也是显现的规律，所以对此不需要后悔和痛苦。总的来说，修习止住，这是六度中的禅定度，在《菩萨地》中说：对于菩萨们的禅定是，远离一切分别念，生起身心极度调柔，最为寂静，远离傲慢心，没有品尝，远离一切相，这即是，要知道他们此时安乐而住。如是说，因此，心存在与否，安住与否等等，不住于分别念的流动，身体、语言、意念没有不善的念头，没有“这是在修行”的傲慢，止住使身心充满安乐，对此也没有贪恋执着，对于所缘境没有执着，心自然而住，这是好的止住，莲花生大师说：没有丝毫可修之物，片刻也不愿散乱，这是大手印的修习。如是说，什么也不想，不散乱而住。如果过于用力，则不愿安住，因此放松身语意三门而住，大成就者萨ra哈说：被扭曲束缚的心性，放松则解脱，毫无疑问，如同婆罗门纺线，瑜伽士放松觉性则安乐。又说：如果束缚，则开始向十方拉扯，如果放松，则不摇动而稳固安住，如同一只骆驼解脱了绳索。如是说。又是杰本娘钦扎那的化身，大成就者布扎巴扎所说：不忆念过去，不思未来，不思现在，不用分别念修，不用分别念观察，心就真正解脱。又，大成就者夏瓦日说：没有可修的，不要放在心上，对于平凡的觉性，原始的自性，不要用造作的所缘境来迷惑，对于自性清净的心，不需要造作，不取不舍，安住于自然状态。如是说，心不造作而安住于自性。这有无过和有过两种情况，有过的是：昏沉、呆滞、迟钝、迷茫的状态，没有明分而不散发的状态。常常如此。
English
See if you can come and abide. If you cannot abide at all, this is the law of manifestation, so there is no need for regret and suffering about it. In general, the practice of calm abiding is the perfection of meditation among the six perfections. In the Bodhisattva-bhumi, it says: For the meditation of the Bodhisattvas, it is to generate the complete separation from all conceptual thoughts, the extreme training of body and mind, the supreme tranquility, the separation from pride, the absence of tasting, and the separation from all characteristics. That is, one should know that they abide in happiness in this life. As it is said, therefore, whether the mind exists or not, whether it abides or not, etc., abiding without the movement of conceptual thoughts, the body, speech, and mind are without unwholesome thoughts, without the pride of thinking "this is practice," the calm abiding pervades the body and mind with happiness, and there is no attachment or craving for it. Without clinging to any object of focus, the mind abides naturally, which is good calm abiding. Padmasambhava said: There is not a speck of something to meditate on, and one does not want to be distracted for a moment. This is the meditation of the Great Seal. As it is said, do not think of anything and abide without distraction. If you tighten too much, you will not want to abide, so relax the three doors of body, speech, and mind and abide. The great accomplished Sara said: This mind itself, bound by distortion, if loosened, there is no doubt that it will be liberated. Just as a Brahmin spins thread, a yogi is happy when he loosens his awareness. And: If it is bound, then begin to pull in ten directions. If it is loosened, it will abide steadily without moving, like a camel freed from its rope. As it is said. Also, it is said by the incarnation of Jeban Nyakchen Jana, the great accomplished Prajnabhadra: Do not think about the past, do not think about the future, do not think about the present, do not meditate with the mind, do not examine with conceptual thought, the mind is truly liberated. Also, the great accomplished Shavari said: There is nothing to meditate on, do not keep it in mind. For ordinary awareness, the original nature, do not confuse it with artificial objects of focus. For the naturally pure mind, there is no need for artificiality. Do not grasp, do not let go, abide in your own natural state. As it is said, leave the mind uncorrected in its own nature. There are two situations, without fault and with fault. The faulty ones are: the state of darkness, dullness, sluggishness, and bewilderment, abiding without clarity and without radiating. It is always like that.
Tibetan
་མ་ལུས་ན་རེས་འགའ་དེ་ལྟར་བྱུང་བ་ཡང་མི་སྐྱོན་ཁམས་ཀྱི་དགྱེ་རྒུ་ཡིན༔ སེམས་མི་འཕྲོ་བར་གསལ་སེང་ངེ་ཤེལ་སྒོང་ལྟ་བུའམ་མར་མེ་རླུང་གིས་མ་བསྐྱོད་པ་ལྟ་བུ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པ་དེ་ཞི་གནས་ཡིན༔ དེ་ལ་རྣམ་རྟོག་ཕྱིར་འཕྲོ་བ་ནི་མེད་ཀྱང་༔ དེ་རང་ལ་སྤུ་རིས་འབྱེད་པའི་རྣམ་རྟོག་ཕྲ་བ་འགའ་རེ་ཡོད་པ་དེ༔ གསལ་སེང་ངེ་གནས་སོ་མི་འཕྲོའོ་ཞི་གནས་ཡིན་ནོ་བསམ་པའང་དེ་ལ་རྟོག་དཔྱོད་ཞད་ ཙམ་རེ་ཡོད་པ་དེ་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོ་ཞེས་བྱའོ༔ རྟོག་དཔྱོད་ཕྲ་ཞིབ་ཡང་འགའ་མི་རྒྱུ་ལ༔ གནས་པ་དེས་སེམས་རྩ་དང་ཡིད་དགའ་བའི་འཛིན་པ་ཞིག་ཡོད་པ་ནི་བསམ་གཏན་གཉིས་པའོ༔ སེམས་གནས་པ་དེས་དགའ་བའི་འཛིན་པ་ནི་མེད་ཀྱང་༔ ལུས་བདེ་བ་ཡང་བ་འདུག་འདོད་པ་སེམས་བདེ་བ་ཚད་མེད་པས་ཕྱིའི་འདོད་ཡོན་གང་ལ་ཡང་བློ་མི་འཇུག་པ་བདེ་མེ་རེ་གནས་པ་ནི་བསམ་གཏན་གསུམ་པའོ༔ སེམས་གནས་པ་དེ་ལ་དགའ་བ་དང་བདེ་བའི་ཚོར་བ་ཡང་མེད༔ མི་དགའ་བ་དང་མི་བདེ་བ་ཡང་མེད་སེམས་ཁྲིག་གེ་གནས་པ་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་པའོ༔ བསམ་གཏན་བཞི་པོ་དེ་ནི་རྣམ་གཡེང་སྤང་ཞིང་ཚུལ་ཁྲིམས་གཙང་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བསྒོམ་པ་ལ་སྐྱེ་ལ་གང་ཡིན་ལ་སྐྱེ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ༔ འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གཟུགས་ཁམས་ཀྱི་ལྷར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ༔ ཕྱི་རོལ་པ་དང་ཐུན་མོང་གི་ལམ་ས༔ ཕྱི་པའི་དྲང་སྲོང་རྣམས་ཀྱི་ཉམས་ལེན་གཙོ་བོ་ཡིན༔ དེ་རང་ནང་པའི་ནི་བསྒོམ་གྱི་གཞི་ཙམ་ཡིན་གྱི་ཉམས་ལེན་དངོས་དེ་མ་ཡིན་ཏེ༔ རིག་འཛིན་ནཱ་གརྫུ་ནས༔ འདོད་སྤྱོད་བདེ་དང་དགའ་དང་སྡུག་བསྔལ་དག༔ རྣམ་པར་སྤང་བའི་བསམ་གཏན་བཞི་པོ་ཡིས༔ ཚངས་དང་འོད་གསལ་དག་དང་དགེ་རྒྱས་དང་༔ འབྲས་བུ་ཆེ་བ་རྣམས་དང་སྐལ་མཉམ་འཐོབ༔ ཅེས་གསུངས་སོ༔ དེ་ཡང་སེམས་གནས་པ་དེ་ལུས་ཀྱི་ནང་དུ་སེམས་གནས་པས་ཕྱི་རོལ་དུ་འཕྲོ་ན་དེ་བཀག་དགོས་པས༔ འཕྲོ་དོག་གི་འཛིན་པ་ཅུང་ཟད་ཞིག་ཡོད་པ་ནི༔ ཉན་ཐོས་ལུགས་ཀྱི་འགོགས་པ་ཆ་མཐུན་གྱི་ཞི་གནས་ཏེ་འདི་བརྟན་པོ་སྐྱེས་ན་ལོ་ཟླ་ཡང་ཡུད་ཙམ་ལས་མ་སོང་སྙམ་པ༔ དེ་ཚོ་ཆགས་པ་དང་སྡང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་དང་སྲེད་པ་མི་སྐྱེ་བ་སྟེ༔ སྔོན་ས་ར་ཧས་བྲམ་ཟེའི་བུ་མོ་ཞིག་ཁྲིད་ནས་དབེན་པ་ལ་བསྒོམས་པས༔ དེས་སྔོ་ཚོད་གཅིག་འདྲེན་བདོ་ས་ར་ཧ་འགོག་པའི་ཞི་གནས་ལ་སོང་སྟེ༔ ལོ་བཅུ་གཉིས་བར་མ་ས༔ ལོ་བཅུ་གཉིས་སོང་བ་དང་སད་ནས་སྔོ་ཚོད་ག་རེ་གསུངས་པས༔ ཁྱེད་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལོ་བཅུ་གཉིས་སོང་དེང་སང་དཔྱིད་དུ་སོང་བས་ཚོད་མ་མེད་ལོ་
Chinese
如果不是全部，偶尔发生这种情况也是人体气脉的正常现象。心不外散，像水晶球一样清澈明亮，或者像蜡烛不被风吹动一样，一心一意地安住，这就是止。虽然没有向外的分别念，但是，对于它本身，存在一些细微的区分的分别念，例如，认为“清澈明亮地安住，不外散，这是止”，这种想法也带有一点思辨的成分，这就是初禅。即使细微的思辨也不存在，安住时，有一种执着于心脉和喜悦的感觉，这就是二禅。心安住时，虽然没有执着于喜悦的感觉，但是，身体感到舒适轻盈，想要安住，由于内心的无限喜悦，对外在的任何欲望都不感兴趣，安住在一种舒适的状态，这就是三禅。心安住时，既没有喜悦和舒适的感觉，也没有不悦和不适的感觉，心平静地安住，这就是四禅。这四禅是舍弃散乱，严守戒律，一心一意地修习才能产生的，不是随便什么人都能产生的。这是世间道，是转生到色界天神的因。这是外道和共同的道路，是外道修行者的主要修习。对于内道佛教徒来说，这只是修习的基础，而不是真正的修习。如持明那伽尔诸那说：“欲望享乐、快乐和痛苦，完全舍弃的四禅，与梵天、光明、纯净和善增，以及大果者们同等。”也就是说，心安住时，由于心安住在身体内，如果向外散乱，就必须阻止。因此，存在一种轻微的阻止散乱的执着，这是声闻乘的顺解脱分的止，如果这种止变得稳固，即使过了很多年月，也感觉只是一瞬间。这些都不会产生贪恋和嗔恨等烦恼和欲望。以前，萨ra哈带着一个婆罗门女子在寂静的地方修行，那个女子想去采摘蔬菜，萨ra哈进入了阻止散乱的止境，持续了十二年。十二年后醒来，问她要什么蔬菜，她说：“你进入禅定十二年了，现在已经是春天了，没有蔬菜了。”
English
If not all, occasionally such occurrences are normal fluctuations of the human constitution. When the mind does not wander, remaining clear and bright like a crystal ball, or like a candle unmoved by the wind, abiding single-pointedly, that is calm abiding (shamatha). Although there are no outward-wandering thoughts, there are some subtle discriminating thoughts within itself, such as thinking, "Abiding clearly and brightly, not wandering, this is calm abiding." This thought also carries a slight element of deliberation, which is the first dhyana. Even subtle deliberation ceases, and while abiding, there is an attachment to the heart channels and a feeling of joy, that is the second dhyana. While the mind abides, although there is no attachment to the feeling of joy, the body feels comfortable and light, wanting to remain, and due to the immeasurable joy of the mind, there is no interest in any external desires, abiding in a state of comfort, that is the third dhyana. While the mind abides, there is neither a feeling of joy nor comfort, nor a feeling of displeasure or discomfort, the mind abides calmly, that is the fourth dhyana. These four dhyanas arise from abandoning distraction, maintaining pure discipline, and meditating single-pointedly; they do not arise in just anyone. This is a worldly path, the cause of being reborn as a god in the form realm. It is a path common to outsiders, the main practice of non-Buddhist ascetics. For Buddhists, it is only the basis for meditation, not the actual practice. As the Vidyadhara Nagarjuna said: "Desire, enjoyment, pleasure, and suffering, the four dhyanas that completely abandon them, attain equality with Brahma, luminosity, purity, and increasing virtue, and those with great results." That is to say, when the mind abides, because the mind abides within the body, if it wanders outward, it must be stopped. Therefore, there is a slight attachment to stopping wandering, which is the calm abiding of the Hearer's path that is in accordance with liberation. If this becomes stable, even if many years pass, it feels like only a moment. These do not give rise to afflictions and desires such as attachment and hatred. Previously, Saraha took a Brahmin girl and meditated in a secluded place. The girl wanted to gather some vegetables, and Saraha entered a state of calm abiding that stopped wandering, lasting for twelve years. After twelve years, he awoke and asked her what vegetables she wanted. She said, "You have been in samadhi for twelve years, and now it is spring, there are no vegetables."