Tibetan
་མེད་དུ་མར་སྣང་ཞིང་། གསལ་བ་མཐོང་བྱ་མཐོང་བྱེད་ཀྱི་འཛིན་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་པ། བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་ཀྱི་དམིགས་པའི་ཡུལ་ལས་གྲོལ་བ། གང་ཡང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་ཡིད་ལ་བྱ་བྱེད་དང་བྲལ་བ་དེ་ཉིད་བཟོ་བཅོས་མ་བྱས་པར་ལྷུག་པར་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་བྱར་མེད། གང་ཤར་ངོས་འཛིན་དང་བྲལ་བས་འཛིན་མེད། མཉམ་བཞག་གི་ཤེས་པ་ལ་བཅོས་སླད་དང་བྲལ་བའི་ཧད་དེ་བ། མཚན་འཛིན་མེད་པས་སྟོང་སང་ངེ་བ། རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བས་ས་ལེ་བ། རྣམ་རྟོག་གཟུང་འཛིན་གྱིས་མ་གོས་པའི་རྗེན་ནེ་བ། རང་ངོ་རང་གིས་ཤེས་པས་ཧྲིག་གེ་བ། ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གྱི་འཛིན་པ་ཞིག་པས་སྣང་སེམས་དབྱེར་མེད་ཟང་ཐལ་དུ་ཕྱམ་མེ་བ། རིག་པ་མ་བཅོས་པར་རང་ལུགས་སུ་འཇོག་པས་ཐ་མལ་ཤེས་པ། རྣམ་རྟོག་ལུ་གུ་རྒྱུད་དུ་སྙིང་མི་འཇུག་པར་རིག་པ་སོ་མ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འདི་ལྷག་མཐོང་ཉམས་སུ་བླང་བའི་ངོ་བོ་དངོས་གཞི་ཡིན་ནོ། །ཡང་སེམས་ཉིད་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱང་ཡིན་ཏེ། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་སྤྱན་གྱིས་འགྲོ་བ་ཡོངས་ལ་ཐོགས་ མེད་དུ་གཟིགས་པས་ན་སྤྱན་རས་གཟིགས་སོ། །བློ་འདས་མཐའ་དབུས་དང་བྲལ་བའི་ཀུན་མཁྱེན་གྱི་སྤྱན་གྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུར། མ་འདྲེས་པ་རང་གསལ་དུ་གཟིགས་པས་ན་སྤྱན་རས་གཟིགས་སོ། །རང་རིག་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱན་གྱིས་ཆོས་ཉིད་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་དོན་གཟིགས་པས་ན་སྤྱན་རས་གཟིགས་སོ། །གཟུང་འཛིན་དབྱིངས་སུ་དག་པའི་སྤྱན་གྱིས་སྤྲོས་བྲལ་འོད་གསལ་བའི་སེམས་གཟིགས་པས་ན་སྤྱན་རས་གཟིགས་སོ། །ཞེས་དང་། སྤྱན་རས་གཟིགས་ཉིད་ཀྱིས་སྲོང་བཙན་སྒམ་པོ་ལ་གསུངས་པ། སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཅི་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ཡིན། སྟོང་པ་ལས་རྩལ་མ་འགགས་པའི་སངས་རྒྱས་ལ་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་སུ་ཤར། སེམས་ཅན་ལ་དུག་ལྔ་ལ་སོགས་པར་ཤར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སེམས་ངོ་བོ་སྟོང་པར་འདུག་པ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་རང་ལ་གནས་པ་ཡིན། རྩལ་དུག་ལྔ་དང་རྣམ་རྟོག་མ་འགགས་པ་ཤར་ཀྱང་། རྩ་བ་སྟོང་པ་ཡིན་པས་མ་འགགས་རང་ཤར། མི་གནས་ཏེ་རང་གྲོལ་བས་ཡེ་ཤེས་སུ་འཆར་རོ། །སེམས་ཉིད་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཆོས་སྐུར་ཉམས་སུ་བླང་མ་འགགས་པ་གསལ་བའི་ལོངས་སྐུ་ཉམས་སུ་བླངས། སྣ་ཚོགས་སུ་འཆར་བ་རང་ཤར་རང་གྲོལ་བ་སྤྲུལ་སྐུར་ཉམས་སུ་བླང་ངོ་། །ཞེས་གསུངས་སོ། །མཁའ་འགྲོ་སྙིང་ཐིག་ལས། དང་པོ་བྱུང་ས་མེད་དེ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །བར་དུ་གནས་ས་མེད་དེ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས། །ཐ་མ་འགྲོ་ས་མེད་པ་སྤྲུལ་པའི་སྐུ། །ཞེས་གསུངས་པས། སེམས་ཉིད་སྐུ
Chinese
无有地显现，明晰超越能见所见的执着之境，禅修超越所修能修的对境，什么也不作意，远离作意能作意，那不造作，自然放松，远离一切作为，无所作为。 任何显现都远离识别，无所执着。于等持之识，无有矫饰的坦然。无有名称执着，空荡荡的。自性光明，亮闪闪的。未被分别念所染污，赤裸裸的。自知自性，清清楚楚的。境与有境的执着消散，显现与心识无别，通透而敞亮。不加改造地安住于自性，是庸常的觉知。不让分别念连续不断，称为原始觉性。这是修习胜观的真实体性。 又是，心性即是观世音，以大悲之眼，无碍地垂视一切众生，故名观世音。 超越智慧，远离边际中点的遍知之眼，视一切法如影像般，不混杂而自明，故名观世音。 以自证智慧之眼，观照法性无生之义，故名观世音。 以能所二取清净于法界的眼睛，观照离戏光明的心，故名观世音。 如是说。 观世音自己对松赞干布（617-650或605-649）说道：心的体性是空性，什么也不成立。从空性中，力量不灭，对佛陀显现为色身和智慧。对众生则显现为五毒等等。 如此，心的体性安住于空性中，即是法身安住于自身。力量，五毒和分别念不灭地显现，但因为根本是空性，所以不灭而自显。不住留而自解脱，故显现为智慧。 心性体性空性，修持为法身，不灭的明，修持为报身， 显现为各种各样，自显自解脱，修持为化身。 如是说。 空行心髓中说： 最初无有生处，是法身。 中间无有住处，是圆满受用身。 最后无有去处，是化身。 如是说。心性是身
English
Appearing without any basis, clarity transcends the realm of grasping at the seen and the seer, meditation transcends the object of what is meditated upon and the meditator, not thinking of anything, being free from acting and intending, that which is un fabricated, naturally relaxed, free from all actions, without anything to do. Whatever arises is free from identification, without grasping. In the wisdom of equipoise, there is an unadulterated openness. Without clinging to names, it is empty and clear. Naturally luminous, it is bright and clear. Unstained by conceptual grasping, it is naked. Knowing one's own nature by oneself, it is clear. The clinging to objects and subjects dissolves, appearances and mind are inseparable, transparent and open. Leaving awareness uncorrected in its own state is ordinary awareness. Not allowing conceptual thoughts to continue in a chain is called original awareness. This is the actual essence of practicing vipassanā. Furthermore, mind itself is also Avalokiteśvara, because with the eyes of great compassion, he sees all beings without obstruction, therefore he is called Avalokiteśvara. With the all-knowing eyes that transcend intellect and are free from extremes and center, he sees all phenomena like reflections, unmixed and self-luminous, therefore he is called Avalokiteśvara. With the eyes of self-aware wisdom, he sees the meaning of the unborn nature of phenomena, therefore he is called Avalokiteśvara. With the eyes that purify grasping in the expanse, he sees the mind of luminosity free from elaboration, therefore he is called Avalokiteśvara. Thus it is said. Avalokiteśvara himself said to Songtsen Gampo (617-650 or 605-649): The nature of mind is emptiness, nothing is established. From emptiness, the power is unceasing, appearing to the Buddha as form and wisdom. To sentient beings, it appears as the five poisons and so on. Thus, the nature of mind abides in emptiness, which is the Dharmakāya abiding in itself. Power, the five poisons, and unceasing conceptual thoughts arise, but because the root is emptiness, they arise unceasingly. Not abiding, they are self-liberated, therefore appearing as wisdom. The nature of mind, the essence of emptiness, is practiced as the Dharmakāya, the unceasing clarity is practiced as the Sambhogakāya, Appearing in various ways, self-arising and self-liberating, is practiced as the Nirmāṇakāya. Thus it is said. From the Ḍākinī Heart Essence: In the beginning, there is no place of origin, it is the Dharmakāya. In the middle, there is no place of dwelling, it is the Sambhogakāya. In the end, there is no place to go, it is the Nirmāṇakāya. Thus it is said. Mind itself is the kāya.
Tibetan
་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་རང་གྲོལ་བའོ། །ཞེས་དང་། །ཀློང་གསལ་སྙིང་ཐིག་ལས། དེ་ལ་གང་ཤར་གྱི་ངོ་བོ་ཤར་གྲོལ་མཉམ་གྲོལ་ཇི་ལྟར་འགྱུ་ཞིང་འཕྲོ་ཡང་། དོན་རང་བཞིན་དུ་མ་གྲུབ་སྟེ། འགྱུ་བསྡོ་གསལ་སྟོང་སྟེ། ཡུལ་མེད་རྗེན་པར་སྟོང་པའི་རང་རྩལ་ལས་གཞི་མ་གྲུབ་སྟེ། བརྗོད་མེད་སྤྲོས་བྲལ་དོན་ལ་གདངས་མ་འགགས་ཙམ་དུ་ཅི་ཡང་སྣང་བས། སྣང་བའི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཡུལ་མེད་བློ་བྲལ་དུ་ཤེས་ཤིང་། དེའི་དོན་དང་མི་འབྲལ་བ་ནི་ལྷང་ངེ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་དང་། རྩ་ཚིག་ལས། རང་གི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་ལྟོས། ཅིའི་ངོ་བོར་ཡང་མ་གྲུབ། ཅེས་དང་། རྗེ་རང་བྱུང་རྡོ་རྗེའི་ཞལ་ནས། དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པ། དམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་དོན་དུ་གཉེར་བ། ཆོས་སྐུ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཟེར་བའི་སྒྲ་བོ་ཆེ་གཡེར་པོ་ཆེ་དེ་རང་གི་སེམས་ ལ་ཟེར་བ་ཡིན། རང་སེམས་ངོ་མ་ཤེས་ན་ངའི་སེམས་ངའི་སེམས་ཟེར་བའི་མི་དྲན་དགུ་དྲན་དེ་ཡིན་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། །རིག་པ་འདི་རང་ལས་མ་འདས། སྡེ་སྣོད་མདོ་རྒྱུད་ཀྱི་བཅུད་ཀྱང་འདི་ཡིན། ། འདི་ཉམས་སུ་ལེན་ན་བསྒོམ་རྒྱུ་ཅི་ཡང་མེད། རིག་པ་འདི་ཧྲིག་གེ་རང་སར་ཞོག །དེ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡིན་ནམ་མ་ཡིན་སྙམ་པའི་ཐེ་ཚོམ་མི་དགོས། ཡག་ཏུ་རེ་བ་དང་། ཉེས་ཀྱི་དོགས་པ་ཡེ་མ་བྱེད། རྟོག་པ་སྤྱན་སྤུན་མང་པོའི་རྗེས་སུ་མ་འབྲང་། རིག་པ་ཧྲིག་གེ་རང་གི་ཐོག་ཏུ་ཞོག །ལྷོད་དེ་ཀློད་ལ་ཞོག །སྒོམ་རྒྱུ་ཅི་ཡང་མི་བདོག་གོ །དེ་ལྟར་ཡང་ནས་ཡང་དུ་བསྒོམས་པས་དུས་ཚོད་གཅིག་ནས་རྣམ་རྟོག་རང་ངོ་ཤེས་ནས་སྐད་ཅིག་ལ་བག་ཆགས་མུན་པ་དྲུངས་ནས་ཕྱུང་སྟེ། དེ་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱའོ། །སྐད་ཅིག་གཅིག་གིས་བྱེ་བྲག་ཕྱེད། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྙིང་གཏམ་ཚིག་གཅིག་མ་བླ་མ་དམ་པ་གྲུབ་ཐོབ་རྣམས་ཀྱི་མན་ངག་མཐར་ཐུག་དེ་ལས་ཡོད་རེ་ཤི །ཞེས་གསུངས་སོ། །རྗེ་མཁའ་སྤྱོད་དབང་པོའི་གསུང་ལས། ཨེ་མ་རིགས་ཀྱི་བུ་ཁྱོད་ཀྱི་ད་ལྟའི་སེམས་འདི་ཡོད་པ་ཞིག་ཡིན་ ན། ཕྱི་ནང་བར་གསུམ་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་ན་ཡོད་པར་འཐད་པ་ལས། དེ་དག་ན་བདེན་པ་ཉིད་དུ་འདུག་གམ། ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་མི་སྣང་མོད་ཀྱི། རིག་པ་ཙམ་དུ་སྣ་ཚོགས་སྙམ་ན་རིག་ན་ཡུལ་གང་ཞིག་རིག །ཡུལ་མི་ཞིག་རིག་གོ་སྙམ་ན། ཡུལ་དེ་རིག་པ་དེ་ལས་གཞན་ཞིག་གམ་དེ་ཉིད་ཡིན། །དབྱེར་མེད་དུ་ཡིད་ལ་སྣང་བའི་ཚེ། དེས་སེམས་ལས་གང་རིག་ཉེ་བར་དམིགས། གལ་ཏེ་སེམས་ཉིད་ཡིན་ན། རལ་གྲིས་རལ་གྲི་ར
Chinese
三者的自性中自然解脱。 还有，《虚空明点心髓》中说： “对于那任何显现的体性，无论如何生起解脱、同时解脱，如何变动、如何放射，其意义自性中并不成立，变动、聚合、明、空，从无境、赤裸的空性自力中，基并不成立，不可言说、离戏论，意义上只要声调不停止，就会显现任何事物，了知显现的体性是空性、无境、离心，并且不离其意义，就叫做朗然。 ”还有，根本偈颂中说：“观看自己的心之体性，在任何体性中也不成立。”还有，至尊让炯多吉（第三世噶玛巴，1284-1339）的开示中说：“三世诸佛的密意，大德们所追求的，叫做法身大印的大声音、大喧嚣，就是指自己的心。 如果不认识自心，就是指我的心我的心这样想东想西的那个，轮回和涅槃的一切法，也没有超出这个觉性。 经律论三藏的精华也是这个。 如果修持这个，就没有什么要修的。 让这个觉性赤裸裸地安住于自处。 不要怀疑它是不是大印。 不要期待好的一面，也不要害怕坏的一面。 不要追随众多分别念的兄弟。 让觉性赤裸裸地安住于自己的本位。 放松、放松地安住。 没有什么要修的。 像这样反复修持，总有一天会认识到分别念的自性，刹那间连根拔起习气黑暗，那即是成佛。 一刹那间就能区分开。 大印的心要，一句诀窍也没有，上师、圣者、成就者们的究竟口诀就在这里。 ”这样说了。 至尊虚空行自在（噶玛巴）的开示中说：“唉玛，种姓之子，你现在的这个心，如果是一个存在的事物，那么就应该存在于外、内、中间的任何一个地方，但是，它真实地存在于那些地方吗？ 即使颜色和形状不显现，如果只是觉性而显现各种各样，那么觉知时，觉知的是哪个境？ 如果认为觉知的是某个境，那么，那个境是与觉性不同的事物，还是觉性本身？ 当无分别地显现在心中时，它从心中觉知的是什么？ 如果是心本身，那么剑如何砍剑呢？
English
Naturally liberated in the nature of the three. It says. From the Longsal Nyingtik: "Whatever arises, how does it move and radiate in the nature of arising liberation and simultaneous liberation? The meaning is not established in its own nature. Moving, gathering, clear, empty. From the self-energy of the empty, naked, without object, the basis is not established. Inexpressible, free from elaboration, whatever appears as long as the tone does not stop in meaning. Knowing that the nature of appearance is emptiness, without object, without mind. And not separating from its meaning is called Lhang nge." It says. From the root words: Look at the nature of your own mind. It is not established in any nature. It says. From the mouth of Lord Rangjung Dorje: The intention of the Buddhas of the three times. What the holy ones strive for. The great sound and great noise called Dharmakaya Mahamudra is your own mind. If you do not know your own mind, it is the one who thinks of nine things that you do not remember, saying my mind, my mind. All the dharmas of samsara and nirvana. This awareness does not go beyond itself. This is also the essence of the Tripitaka Sutra. If you practice this, there is nothing to meditate on. Leave this awareness naked in its own place. There is no need to doubt whether it is Mahamudra or not. Do not expect good things. And do not be afraid of bad things. Do not follow the many brothers of thought. Leave the awareness naked in its own place. Relax and let go. There is nothing to meditate on. By meditating again and again in this way, one day you will recognize the nature of your own thoughts, and in an instant you will uproot the darkness of habit. That is called enlightenment. Differentiate in an instant. There is not a single word of the heart of Mahamudra. The ultimate instruction of the holy gurus and accomplished ones is here. It is said. From the words of Lord Khachod Wangpo: Ema, son of lineage, if this mind of yours now exists, Then it should be in any of the outer, inner, and intermediate places. But is it really there? Although color and shape do not appear. If it is just awareness that appears in various ways, then when you are aware, what object are you aware of? If you think that you are aware of an object. Is that object different from that awareness or is it the same? When it appears in the mind without distinction. What does it perceive from the mind? If it is the mind itself, then how does a sword cut a sword?