Tibetan
དྲ་ཡང་། །རྟག་མི་ཐུབ་སྟེ་འགྱུར་ལྡོག་ཆེན་པོ་འབྱུང་། །དཔེར་ན་སེང་གེ་དཀར་མོའི་འགྲོས་བྱེད་ཚེ། །རྒྱངས་ཙམ་མཆོངས་ནས་ཚུར་ལ་བལྟ་བ་ལྟར། །དེ་བཞིན་སེམས་ཀྱིས་སེམས་ལ་ཚུར་ལྟ་བས། །སེང་གེ་རྣམ་པར་འགྱིང་བའི་ཏིང་འཛིན་ཟེར། །སྒོམ་དེ་ནང་དུ་བསྒོམ་པ་འདྲ་ཞིག་ཡོད། །བདེ་གསལ་མི་རྟོག་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ལ། །སེམས་ནི་རྩེ་གཅིག་གནས་པས་རྩེ་གཅིག་ ཟེར། །ཆེ་ཆུང་འབྲིང་གསུམ་གོམས་པ་ཆེ་ཆུང་དང་། །བརྟན་དང་མི་བརྟན་སོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལགས། །ཞི་ལྷག་གཉིས་ལས་ཞི་གནས་གཙོ་ཆེའོ། །སྒོམ་ཆེན་གསར་བུས་། ཉམས་སུ་ལེན་པའི་ཚུལ། །དཔེར་ན་འདམ་སེང་སྔོན་མོའི་ངར་སྒྲ་དེ། །སེང་གེ་དཀར་མོའི་རིགས་ནི་མ་ཐོབ་སྟེ། །སེང་རིགས་ཡིན་པས་སྡེར་ཆགས་ཟིལ་གྱིས་གནོན། །ཡ་མཚན་དཔའ་རྟགས་རལ་པ་དམར་པོས་བརྒྱན། །དེ་བཞིན་རྩེ་གཅིག་སྐབས་ཀྱི་གླུ་དབྱངས་འདི། །ཕྱག་རྫོགས་རྟོགས་པ་དངོས་ནི་མ་ཐོབ་ཀྱང་། །ཐ་སྙད་རྟོག་གེར་འབྱམས་རྣམས་ཟིལ་གྱིས་གནོན། །ཡ་མཚན་དཔའ་རྟགས་བླ་མའི་མོས་གུས་འབར། །སྒོམ་ཆེན་གསར་བུ་རྣམས་ཀྱིས་ཉམས་ལེན་ཚུལ། །འདམ་སྐྱེས་སེང་གེ་སྔོན་མོའི་ང་རོ་འདི། །རྟ་ལོ་རྒྱལ་ཟླའི་ཉེར་བཞིའི་དགོང་ཐུན་ལ། །རཱ་ག་ཨ་སྱས་ཉམས་ལ་ཤར་ནས་སྨྲས། །བཱིརྱ་སཱ་ག་ར་ཡིས་ཡི་གེར་བཀོད།། ༈ །།ན་མོ་མ་ཧཱ་མུ་དྲ་ཡེ། །རི་ཁྲོད་འགྲིམས་ཤིང་རྒྱུན་དུ་ཉམས་བླངས་ན། །ཉམས་ཀྱི་འཆར་ཚུལ་དབྱར་ཁའི་སྤང་དང་འདྲ། །རི་བྲག་རྩིག་པ་ཕྱི་ཡི་སྣང་བ་ཀུན། །ངོ་བོ་མ་གྲུབ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད། །རྒྱུག་མཆོངས་ སོང་ཡང་ཐོགས་པ་མེད་སྙམ་བགྱིད། །ལག་པས་རེག་ན་སྲ་མཁྲེགས་དེ་གར་སྣང་། །སྐྱིལ་ཀྲུང་བཅས་བཞིན་ནམ་མཁར་འཕུར་ན་ཡང་། །བདག་ལུས་གདོས་བཅས་མ་གྲུབ་ཐོགས་མེད་སྙམ། །ཨེ་ཆོག་ཚད་ན་མཐོ་གང་འཕག་མི་ནུས། །སེམས་དང་ནམ་མཁའ་དབྱེར་མེད་གཅིག་ཏུ་འདྲེས། །ནམ་མཁས་གར་ཁྱབ་རིག་པས་ཁྱབ་པ་དང་། །རིག་པས་གར་ཁྱབ་ཆོས་སྐུས་ཁྱབ་པ་ཡི། །བསྲེ་བ་དངོས་དེ་འདི་ཉིད་ཡིན་སྙམ་བགྱི། །འདྲེས་སོ་ཁྱབ་བོ་སྙམ་པའི་འཛིན་པ་ཡོད། །འཛིན་པ་དེ་ལ་ཧྲིག་གེར་བལྟས་པ་ན། །ཁྱབ་དང་མ་ཁྱབ་འདྲེས་དང་མ་འདྲེས་ཀྱི། །འཛིན་པ་རང་ཞི་བརྗོད་མེད་ཉམས་ཤིག་འཆར། །གོང་དུ་བདེ་ཉམས་དང་ནི་གསལ་ཉམས་ལ། །ཆགས་ཤིང་ཞེན་པས་འདོད་ཁམས་གཟུགས་ཁམས་གོལ། །འདི་སྐབས་སེམས་དང་ནམ་མཁའ་འདྲེས་པ་དང་། །ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་བཞིན་དུ་སེམས་མཐའ་ཡས། །སེམས་ནི་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་དང་། །སེམས་ལས་མ་གཏོགས་ཆོས་ནི་
Chinese
而且，它并不总是持久，会发生巨大的变化。例如，当白狮行走时，它跳跃一段距离后会回头看。同样，当心回头看心时，这被称为狮子威严的禅定。这种禅定就像在内部禅修一样。为了将乐、明、无念结合起来，心专注于一点，所以称为专注。大小中三种熟练程度的差别在于大小，稳定与不稳定等等。在止观二者中，止住更为重要。新禅修者修习的方式，例如泥土狮子的吼声，并没有获得白狮的血统，但因为是狮子的种类，所以用爪子压制。以奇妙的勇敢标志和红色鬃毛装饰。同样，专注时的这首歌，即使没有获得大手印和大圆满的真实证悟，也能压制那些泛滥的术语概念。奇妙的勇敢标志是对上师的虔诚。新禅修者们的修习方式，这泥土中生长的蓝狮的吼声，在马年藏历新年十二月二十四日的夜晚，拉嘎阿亚（藏文：རཱ་ག་ཨ་སྱ།）在体验中显现并说道，比尔亚萨加拉（藏文：བཱིརྱ་སཱ་ག་ར།）记录了下来。༈ །།那摩玛哈穆扎耶。（藏文：ན་མོ་མ་ཧཱ་མུ་དྲ་ཡེ།，梵文天城体：नमो महामुद्राये，梵文罗马拟音：Namo Mahāmudrāye，汉语字面意思：敬礼，大手印！）如果经常在僻静处修行，体验的显现方式就像夏天的草地。山、岩石、墙壁等外在显现的一切，本体未成立，一切皆是空性。即使奔跑跳跃，也觉得没有阻碍。如果用手触摸，会如实显现坚硬。即使结跏趺坐飞向天空，也觉得自己的身体未成立，没有阻碍。如果允许的话，连一扎高也跳不起来。心与虚空无别地融合在一起。虚空如何遍布，觉性也如何遍布，觉性如何遍布，法身也如何遍布。觉得融合的实相就是这个。有觉得融合了、遍布了的执着。当锐利地看着那个执着时，对于遍布与未遍布、融合与未融合的执着自然平息，会生起一种无法言说的体验。之前对于乐的体验和明的体验，因为贪恋执着而迷失于欲界和色界。此时，心与虚空融合，如同虚空无边，心也无边。心既非存在也非不存在，除了心之外，没有法。
English
Moreover, it is not always lasting; great changes occur. For example, when a white lion walks, it leaps a distance and then looks back. Similarly, when the mind looks back at the mind, this is called the meditation of the lion's majestic poise. This meditation is like meditating internally. To unite bliss, clarity, and non-thought, the mind focuses on one point, so it is called one-pointedness. The difference between great, medium, and small proficiency lies in the size, stability, and instability, etc. Of the two, shamatha and vipassanā, shamatha is more important. The way a new meditator practices, for example, the roar of a mud lion, does not obtain the lineage of the white lion, but because it is of the lion species, it subdues with its claws. Adorned with wondrous signs of bravery and a red mane. Similarly, this song at the time of one-pointedness, even if it does not obtain the actual realization of Mahāmudrā and Dzogchen, it subdues those who are overwhelmed by terminological concepts. Wondrous signs of bravery blaze with devotion to the lama. The way new meditators practice, this roar of the blue lion born from the mud, on the evening of the twenty-fourth of the waxing month of the Horse year, Rāga Asya arose in experience and spoke, and Bīrya Sāgara wrote it down. ༈ །། Namo Mahāmudrāye. (Tibetan: ན་མོ་མ་ཧཱ་མུ་དྲ་ཡེ།, Sanskrit Devanagari: नमो महामुद्राये, Sanskrit Romanization: Namo Mahāmudrāye, Literal Chinese meaning: Homage to the Great Seal!) If one practices in solitude regularly, the way experiences arise is like a summer meadow. All external appearances such as mountains, rocks, and walls, their essence is unestablished, all is emptiness. Even if running and jumping, one thinks there is no obstruction. If touched by the hand, hardness appears as it is. Even if flying into the sky in a lotus posture, one thinks one's own body is unestablished and unobstructed. If allowed, one cannot even jump a span high. The mind and space merge indivisibly into one. As space pervades, so does awareness pervade, and as awareness pervades, so does the Dharmakāya pervade. One thinks that the actual merging is this itself. There is clinging to thinking that it is merged and pervaded. When looking sharply at that clinging, the clinging to pervaded and unpervaded, merged and unmerged, naturally subsides, and an inexpressible experience arises. Previously, due to attachment and clinging to the experience of bliss and the experience of clarity, one strays into the desire realm and the form realm. At this time, the mind merges with space, and as space is infinite, so is the mind infinite. The mind is neither existent nor nonexistent, and apart from the mind, there is no dharma.
Tibetan
རྡུལ་ཙམ་མེད། །སེམས་ལ་དངོས་པོ་ཅི་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །སྙམ་པ་དེ་དག་རེ་རེའི་འཛིན་པ་ཞུགས། ངེས་ཤེས་སེམས་ལ་ འཆང་བའི་ཉེས་སྐྱོན་གྱིས། །གཟུགས་མེད་སྐྱེ་མཆེད་མུ་བཞིར་གོལ་བ་ཡིན། །དེ་ཡན་ཉམས་རྟོགས་ཇི་ལྟར་བཟང་བ་དང་། །རྟོགས་པ་ཇི་ལྟར་མཐོ་མཐོ་འདྲ་ན་ཡང་། །ཉམས་ཀྱི་འགྱུར་ལྡོག་ཡིན་གྱི་རྟོགས་པ་མིན།། ༈ །།ཨེ་མ་ཧོ། བདེ་སྟོང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་དང་། །འདོད་ཁམས་ལྷ་རིགས་དྲུག་གི་གོལ་ས་གཉིས། །འདྲ་འདྲ་འདྲ་ལ་ཁྱད་པར་སྤུ་ཙམ་ཞིག །བདེའོ་སྙམ་པའི་འཛིན་པ་གོལ་ས་ཡིན། །བདེ་བའི་ངོ་བོ་བལྟས་པས་འཛིན་པ་ཞིག །བདེ་སྟོང་དབྱེར་མེད་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དངོས། །གཟུགས་ཁམས་གནས་རིགས་བཅུ་བདུན་གོལ་ས་དང་། །གསལ་སྟོང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་གཉིས། །ཁྱད་པར་མེད་དེ་ཁྱད་པར་སྤུ་ཙམ་ཞིག །གསལ་སྟོང་རྗེན་ནེ་ཡེ་རེ་ངེས་ཤེས་ཅན་། །འདི་བས་ལྷག་པ་མེད་བསམ་ང་རྒྱལ་ཅན། །དེ་ཡང་ང་རྒྱལ་ཆེ་ཆུང་ཁྱད་པར་གྱིས། །ཚངས་རིས་ཚངས་པའི་མདུན་ན་འདོན་ལ་སོགས། །བསམ་གཏན་བཞི་ཡི་ལྷ་གནས་རྣམས་སུ་གོལ། །གོལ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་རུ་སྐྱེ་བའི་མིང་། །སྐབས་རེ་དེ་འདྲར་སྐྱེས་ཀྱང་མི་གོལ་ཏེ། །དེ་ལ་མཆོག་འཛིན་དེ་ངང་ཤི་ན་ཡིན། །གསལ་ཉམས་མངོན་ཤེས་ ཡོད་འདྲ་ཤར་ཡང་ནི། །ང་རྒྱལ་འཁྲི་བར་རང་རྩིས་མི་བྱ་བར། །གསལ་བའི་ངོ་བོ་བལྟས་པས་སྟོང་པར་འཆར། །གསལ་སྟོང་ཟུང་འཇུག་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དངོས། །འདི་སྐབས་གཉིད་དང་མ་གཉིད་སོ་མཚམས་ན། །ཤེལ་སྒོང་ཟླ་ཐིག་མར་མེའི་འོད་འདྲ་བའི། །འོད་ཞིག་མིག་གི་ཐད་དུ་བྱུང་བ་ཡིས། །རྐྱེན་བྱས་སེམས་ངོའི་སྟེང་དུ་གནས་པའི་ངང་། །ས་རྡོ་རི་བྲག་སོགས་ཀྱིས་མི་སྒྲིབ་པར། །ཐག་རིང་གནས་པའི་མི་ཡིས་ཅི་བྱེད་མཐོང་། །ཅི་སྨྲས་ཐོས་སོགས་མངོན་ཤེས་ལྟ་བུར་ཐིག །དེ་འདྲ་རྒྱུན་དུ་མི་འབྱུང་རེས་འགའ་འབྱུང་། །མངོན་ཤེས་ཡིན་པར་རློམས་ཤིང་ང་རྒྱལ་ན། །བར་ཆད་ཡིན་ཏེ་རྟོགས་པའི་འཕེལ་འཕྲོ་ཆད། །དེ་ནི་ཉམས་ཀྱི་འོད་གསལ་ཞེས་བྱ་ཡིན། །དེ་བཞིན་རང་ཉིད་ཉལ་ནས་འདུག་པའི་ཚེ། །གཉིད་པ་ཤེས་ཤིང་གཉིད་ཀྱི་འོད་གསལ་ཟིན། །མུན་ཁུང་ཡིན་ཀྱང་རང་ཁྱིམ་ཉིན་བཞིན་གསལ། །གཞན་དག་རྣམས་ཀྱི་ཡིད་ལ་ཅི་་བསམ་པ། །ཁོ་རང་སྨྲས་ནས་བྱུང་སྙམ་གསལ་པོར་ཐིག །དེ་ཚོ་ཉམས་ཀྱི་འོད་གསལ་ཞེས་བྱ་སྟེ། །མངོན་ཤེས་ཡོད་སྙམ་སྨྲས་ཤིང་ཐིག་པའི་ཚེ། །ང་རྒྱལ་སྐྱེས་ན་བདུད་ཀྱི་ བར་ཆད་ཞུགས། །རྣལ་འབྱོར་ཉམས་ལ་ཅི་ཡང་འཆར་བའི་དཔེ། །ང་རྒྱལ་མི་
Chinese
微尘也不存在。心中什么事物也没有。认为这些的每一个都进入了执着。以在心中 怀有定解的过失，迷失于无色界四处。在那之上，体验证悟无论如何好，证悟无论如何高，都相似，是体验的改变，不是证悟。 唉玛吙！乐空大印的智慧和，欲界六道众生迷失之处二者，相似相似相似，差别仅有一点点。认为快乐啊的执着是迷失之处。观察快乐的自性，产生执着。乐空无别是大印的真实。色界十七处迷失之处和，明空大印的智慧二者，没有差别，差别仅有一点点。明空赤裸，具有耶热的定解。认为没有比这更殊胜的自满傲慢者。那也因傲慢大小的差别，迷失于梵天眷属、梵天前导等，四禅的天界处。称为迷失，是于彼处出生的名称。有时那样出生也不会迷失，如果对那执为殊胜，在那状态中死去就是。明相体验，显现好像有神通，也不要自以为是地执着傲慢。观察明相的自性，显现为空性。明空双运是大印的真实。此时在睡眠和未睡眠的交界处，由如水晶蛋、月亮光点、灯火般的光，在眼前出现，作为因缘，停留在心上的状态，不被土地、石头、山崖等遮蔽，见到住在远处的人在做什么。听到说了什么等，好像神通般清晰。那样的事不会经常发生，偶尔发生。如果自以为是神通而傲慢，就是障碍，证悟的增长中断。那是体验的光明。同样，自己躺着的时候，知道睡着了，并且获得睡眠的光明。即使是黑暗的房间，自己的家也像白天一样明亮。其他人的心中在想什么，也清晰地好像他自己说出来一样。那些是体验的光明，如果说了好像有神通而清晰的时候，产生傲慢，就会进入魔的 障碍。瑜伽士的体验中显现任何事物的例子，不要傲慢。
English
There is not even a speck of dust. There is nothing whatsoever in the mind. The thought that each of these enters into clinging. With the fault of holding certainty in the mind, one is lost in the four formless realms. Above that, no matter how good the experience and realization are, and no matter how high the realization is, it is similar, it is a change of experience, not realization. Emaho! The wisdom of bliss-emptiness Mahamudra and, the two places of straying of the six types of beings in the desire realm, are similar, similar, similar, with only a hair's breadth of difference. The clinging that thinks "it is bliss" is a place of straying. By looking at the nature of bliss, a clinging arises. Bliss-emptiness is inseparably the reality of Mahamudra. The seventeen places of straying of the form realm and, the wisdom of clear-emptiness Mahamudra, have no difference, but there is only a hair's breadth of difference. Clear-emptiness is naked, with the certainty of Yere. Thinking that there is nothing more superior than this is arrogant. That also depends on the difference between the size of arrogance, and one strays into the abodes of the gods of the four meditations, such as the retinue of Brahma and the forerunner of Brahma. Being called "straying" is the name of being born there. Sometimes, even if one is born like that, one does not stray, but if one clings to that as supreme, then dying in that state is it. Clear experience, even if it seems like there is clairvoyance, do not cling to arrogance and do not consider yourself important. By looking at the nature of clarity, it appears as emptiness. Clear-emptiness union is the reality of Mahamudra. At this time, in the boundary between sleep and non-sleep, a light like a crystal egg, a drop of moonlight, or a lamp appears in front of the eyes. As a condition, the state of dwelling on the surface of the mind, without being obscured by earth, stones, mountains, or cliffs, one sees what people living far away are doing. One hears what they say, etc., clearly like clairvoyance. Such things do not happen often, but sometimes they do. If one is arrogant, thinking that one is clairvoyant, it is an obstacle, and the progress of realization is cut off. That is called the luminosity of experience. Similarly, when one is lying down, one knows that one is asleep, and one seizes the luminosity of sleep. Even if it is a dark room, one's own home is as clear as day. What others are thinking in their minds is also clear, as if they themselves had said it. Those are called the luminosity of experience. If one says that one has clairvoyance and it is clear, and arrogance arises, then one enters the obstacles of demons. An example of anything appearing in the experience of a yogi, do not be arrogant.