English
Compassion is taught through the means of cause, fruit, ground, object, and the benefit of purity. The term "one-sided" refers to indicating sentient beings who possess a location, by means of the location. Because it is belief and action, it is belief. Because it is believing in all sentient beings simultaneously, it is pervasive. Because the actual absorption is attained, it is perfected. Because it follows for a long time, it is said to abide, as explained in the Discrimination of Reasoning. Among these, immeasurable joy is mental ease, so it exists in the first two dhyanas. The other three immeasurables are only meditative equipoise, so although they are not capable, they are clear and similar to the main practice, so some believe they exist in the six dhyana grounds. Some believe that it is only the main practice, so it exists in the special dhyana and the four main practices, i.e., five. Some also mention non-equipoise and application, so it is believed to exist in ten places: the four access concentrations of desire and dhyana, and the five main practices.
Tibetan
་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་བྱམས་སོགས་གསུམ་འདོད་པ་དང་ཉེར་བསྡོགས་ན་ཡོད་པར་འདོད་པ་ལྟར་ན་ནི་སྦྱོར་བ་དང་དམིགས་རྣམ་དང་ངོ་བོ་དངོས་གཞིའི་ཚད་མེད་དང་འདྲ་ཞིང་། དེ་དག་གི་སྦྱོར་བས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་རྣམ་པར་མནན་ནས་སྤོང་ལམ་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་(འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་ཏེ་དངོས་གཞི་ཐོབ་ནས་དངོས་གཞིས་བསྡུས་པའི་ཚད་མེད་རྙེད་པའི་ཕྱིར་གནོད་སེམས་ལ་སོགས་པའི་རྐྱེན་སྟོབས་ལྡན་གྱིས་ཀྱང་མི་རྗིའོ། །)རྣམས་ཀྱིས་དངོས་སུ་སྤོང་ངོ་། ། འདི་སྒོམ་པའི་ཚུལ་ནི་སྒོམ་པ་པོ་ཉོན་མོངས་ཆུང་ན་ཇི་ལྟར་རང་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་བདེ་བ་ཡོད་པའམ། གཞན་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་འཕགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུད་ལ་བདེ་བ་མངའ་བར་ཐོས་པ་དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུའི་བདེ་བ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་ཅིག་ཅར་མོས་པར་བྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་ཉོན་མོངས་པའི་འཇུག་པ་ཤས་ཆེ་བས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་ལྟར་མོས་པར་མི་ནུས་ན་ནི་སེམས་ཅན་ལ་མཛའ་བོ་དང་། ཐ་མལ་པ་དང་། དགྲ་བོའི་ཕྱོགས་གསུམ་དུ་དབྱེ་ཞིང་། མཛའ་བོའང་ཆེ་འབྲིང་ཆུང་ངུ་གསུམ་དུ་ཕྱེ་ལ། དང་པོར་བསྐྱེད་སླ་བས་མཛའ་བོ་ཆེ་འབྲིང་ཆུང་ངུ་གསུམ་ལ་རིམ་གྱིས་མོས་པར་བྱེད་ལ། གལ་ཏེ་གསུམ་ག་ལ་བྱམས་པ་མཉམ་པོར་ཐོབ་ན་དེ་ནས་ཐ་མལ་པ་དང་། དེ་ནས་དགྲ་བོའི་ཕྱོགས་ལའང་ཆུང་འབྲིང་ཆེན་པོ་གསུམ་དུ་ཕྱེ་ནས་ཆུང་འབྲིང་ཆེན་པོ་གསུམ་ལ་རིམ་གྱིས་ཁྱབ་པར་བྱེད་ཅིང་གལ་ཏེ་དགྲ་བོ་ཆེན་པོ་ལ་མཛའ་བོ་ཆེན་པོ་ལྟར་བདེ་བར་མོས་པ་མི་ལྡོག་པར་གྱུར་ན། དེ་ནས་རིམ་གྱིས་ཁྱིམ་དང་གྲོང་དང་ཡུལ་ཕྱོགས་གཅིག་གི་སེམས་ཅན་དང་། དེ་ནས་རིམ་གྱིས་ཕྱོགས་གཅིག་ནས་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བར་དུ་བྱམས་པས་རྒྱས་ཤིང་ཁྱབ་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ཡང་དགེ་རྩ་ཆད་པ་དང་རང་རྒྱལ་ལའང་སྔོན་གྱི་བསོད་ནམས་དང་དེ་མ་ཡིན་པའི་དབང་གིས་རིམ་པ་ལྟར་(རང་སངས་རྒྱས་)གཟུགས་བཟང་ངན་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྐྱོན་ཡོན་གཉིས་ཀ་ཡོད་ཀྱང་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆ་ནས་བསམས་ན་བྱམས་པ་མྱུར་དུ་སྐྱེ་བས་སྐྱོན་ནི་བསམ་པར་མི་བྱ་སྟེ། འགྲེལ་པ་ལས། གང་ཞིག་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོན་ཏན་འཛིན་པ་དེ་ནི་བྱམས་པ་མྱུར་དུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །སྔོན་གྱི་བསོད་ནམས་དང་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པའི་འབྲས་བུ་སྣང་བའི་སྒོ་ནས་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཀུན་དུ་ཆད་པ་ལའང་ཡོན་ཏན་གཟུང་བར་ནུས་ལ། རང་སངས་རྒྱས་ལའང་སྐྱོན་གཟུང་བར་ནུས་སོ་ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞི
Chinese
是为此缘故。然而，如果像认为慈等三者存在于欲界和近分定时那样，那么（慈）就与加行、所缘行相、自性正行的无量相同。它们的加行能压伏烦恼，并以断除障碍的道（因为断除了贪欲而获得正行，又因为正行所摄持而获得无量，所以即使是嗔恨等强有力的因素也不能胜过它。）来真实地断除（烦恼）。 此处的修习方式是：如果修行者烦恼微薄，那么就像自己相续中有安乐，或者听到其他佛陀、菩萨、圣者阿罗汉等相续中有安乐一样，也同样地，希望一切有情都具有这样的安乐，这样立即生起希求。如果因为烦恼的侵扰过于强烈，而不能对一切有情都这样希求，那么就将有情分为亲友、中等者和怨敌三类。亲友也分为大、中、小三等。首先，因为容易生起（慈心），所以对亲友大、中、小三等依次生起希求。如果对三者都平等地生起了慈心，那么之后对中等者，再之后对怨敌一方也分为小、中、大三等，从小、中、大三等依次普及。如果对大怨敌也能像对大亲友一样不退转地希求安乐，那么之后依次对家庭、村庄、一个地区的有情，再之后依次从一个方向到整个世界的一切有情，以慈心来扩展和普及。此外，对于断善根者和自生缘觉，也由于往昔的福德和非福德的影响，次第地（自生缘觉）以美丑等形象作为所缘，虽然有情们既有缺点也有优点，但如果从优点的角度来考虑，慈心会迅速生起，所以缺点就不应考虑。经疏中说：无论何时，执取一切功德，那么慈心会迅速生起。因为通过显现往昔福德和非福德的果报之门，对于断灭一切善根者也能执取优点，对于自生缘觉也能执取缺点。是为此缘故。如此这般
English
This is the reason why. However, if it is thought that love and the other three exist in the desire realm and near concentration, then (love) is similar to the immeasurable of application, object aspect, and the nature of the actual basis. Their application subdues the afflictions, and the path that cuts off obstacles (because it is free from attachment and obtains the actual basis, and because it is held by the actual basis, it obtains the immeasurable, so even strong factors such as hatred cannot overcome it.) actually abandons (afflictions). The way to practice this is: if the practitioner has few afflictions, then just as there is happiness in one's own mind, or hearing that other Buddhas, Bodhisattvas, Noble Arhats, etc. have happiness in their minds, in the same way, may all sentient beings have such happiness, and immediately generate aspiration. If, because the intrusion of afflictions is too strong, one cannot aspire in this way for all sentient beings, then divide sentient beings into three
Tibetan
ན་དུ་སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་རྣམ་པ་མང་པོའི་ཆུ་བོར་བྱིང་ཞིང་མངོན་པར་དགའ་བ་དང་མི་ལྡན་པ་འདི་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་ལས་མྱུར་དུ་ཐར་པ་དང་། མངོན་པར་དགའ་བ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ན་ཅི་མ་རུང་སྙམ་དུ་མོས་པས་སྙིང་རྗེ་དང་དགའ་བ་ལའང་སྒོམ་པར་བྱེད་ལ། བཏང་སྙོམས་ནི་དང་པོ་ཐ་མལ་པའི་ཕྱོགས་ལ་བརྩམས་ནས་མཐར་དགྲ་དང་གཉེན་ལ་མཚུངས་པར་ལྟ་བ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མེད་པ་བཞི་པོ་འདི་དག་ནི་དང་པོ་བློ་གསལ་བས་མི་དག་གི་ནང་དུ་བསྐྱེད་ཀྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་བློ་མི་གསལ་བས་བསྐྱེད་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཅི་ཚད་མེད་དེ་དག་གཅིག་དང་ལྡན་པ་དེ་ངེས་པར་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་ནམ་ཞེན། ཐམས་ཅད་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་དགའ་བ་མ་གཏོགས་པ་གསུམ་ནི་གཅིག་ལྡན་ན་གཞན་གཉིས་ཀྱང་ལྡན་པས་གཅིག་ཡོད་ན་ངེས་པར་གསུམ་གསུམ་དང་ལྡན་ལ། དགའ་བ་ནི་ཡིད་བདེ་ཡིན་པས་དེ་ནི་བསམ་(དང་གཞན་གྱིས་འདོམས་པ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར།) གཏན་གསུམ་པ་དང་བཞི་པའི་ས་ལ་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཡང་ཐོབ་པ་ལ་བསམས་ཀྱི་མངོན་གྱུར་ནི་རྣམ་པ་འགལ་བས་རེ་རེ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་མདོ་ལས། ནད་གཟུགས་སུ་འདུ་ཤེས་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་རྣམས་ལ་ལྟ་བ་འདི་ནི་རྣམ་པར་ཐར་པ་དང་པོའི་ནད་གཟུགས་མེད་པར་འདུ་ཤེས་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་རྣམས་ལ་ལྟ་བ་འདི་ནི་རྣམ་པར་ཐར་པ་གཉིས་པོའོ། །སྡུག་པའི་རྣམ་པར་ཐར་པ་ལུས་ཀྱི་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ཏེ་རྫོགས་པར་བྱས་ནས་གནས་པ་འདི་ནི་རྣམ་པར་ཐར་པ་གསུམ་པའོ་ཞེས་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་མེད་པ་བཞི་དང་། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་ཏེ། འདུ་ཤེས་དང་ཚོར་བ་འགོག་པ་ལུས་ཀྱིས་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ཏེ་རྫོགས་པར་བྱས་ནས་གནས་པ་འདི་ནི་རྣམ་པར་ཐར་པ་བརྒྱད་པའོ་ཞེས་རྣམ་པར་ཐར་པ་བརྒྱད་གསུངས་པ་ལས་རྣམ་ཐར་དང་པོ་གཉིས་ནི་རྣམ་པར་སྡོས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ལྟ་བའི་ཕྱིར་མི་སྡུག་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ཏེ། འདིའི་ངོ་བོ་མ་ཆགས་པ་དང་། དམིགས་པ་འདོད་པར་གཏོགས་པའི་གཟུགས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ཡིན་པར་ནི་(མི་སྡུག་མ་ཆགས་པ་སོགས་སུ་)སྔར་མི་སྡུག་པར་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །ཁྱད་པར་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། མི་སྡུག་པ་ནི་ས་བཅུ་པ་ཡིན་ལ། རྣམ་ཐར་དང་པོ་གཉིས་ནི་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ཡན་ཆད་ན་མིག་ཤེས་མེད་པས་ཁ་དོག་གི་འདོད་ཆགས་མེད་དེ། གང་ཡུལ་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་དེ་ནི་ཡུལ་ཅན་ཤེས་པ་ལས་ཀྱང་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་ཏེ་སྣ་ལྕེའི་རྣམ་ཤེས་
Chinese
如果这些沉溺于种种痛苦之河，且不具喜乐的众生，能迅速从痛苦中解脱，并具足喜乐，那该多好啊！如此信解，对慈悲和喜也应修习。舍则首先从平凡的一方开始，最终平等看待怨敌和亲友。这四无量，首先由聪慧者在非清净者中生起，否则不能生起，因为不聪慧者无法生起。
English
If these sentient beings, who are drowning in the river of various sufferings and do not possess manifest joy, could quickly be liberated from suffering and possess manifest joy, how wonderful it would be! With such faith and understanding, one should also meditate on loving-kindness and joy. Equanimity, on the other hand, begins with the ordinary side and ultimately views enemies and friends equally. These four immeasurables are first generated by the wise among the impure; otherwise, they cannot be generated, because the unwise cannot generate them.
Tibetan
བཞིན་ནོ། །(བསམ་གཏན་ཕྱི་མ་གསུམ་ན་ནང་གི་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་ལ་ཆགས་པ་ཡོད་དོ། །རྣམ་ཐར་འདི་གསུམ་བསམ་གཏན་གསུམ་པར་ཅིའི་ཕྱིར་མ་བཞག་ཅེ་ན། རང་གི་སྤང་བྱ་གཉིས་པའི་ཁ་དོག་གི་འདོད་ཆགས་མེད་པས་མི་སྡུག་པའི་རྣམ་ཐར་མེད་ལ།) བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པ་ནའང་མིག་ཤེས་མེད་པས་ཁ་དོག་གི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཊཱི་ཀར་བཤད་པས་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་འདོད་པ་དང་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ས་པའི་ཁ་དོག་གི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཡིན་པས་བསམ་གཏན་སྔ་མ་གཉིས་ཁོ་ན་ན་ཡོད་དོ། །དེ་ཡང་དངོས་གཞིས་བསྡུས་པའི་དག་པ་པ་དང་། མོས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡིན་པས་རྣམ་པར་གནོན་པ་ཙམ་མམ་ཐག་སྲིང་བའི་གཉེན་པོ་ཡིན་གྱི་དངོས་སུ་སྤོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་ནང་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པར་འདུ་ཤེས་པ་ནི་(གཟུགས་ཀྱིས་སེམས་ཐོབ་པ་གང་ཞིག)གཟུགས་ལས་འདོད་ཆགས་དང་མ་བྲལ་བ་དང་བྲལ་བའམ། ཊཱི་ཀར་རང་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་མ་བཤིག་པ་དང་བཤིག་ནས་ཕྱི་རོལ་ཀྱི་གཟུགས་ལ་ལྟ་བ་ཡིན་པར་བཤད་པའམ། ཡང་ན་ཀུན་ལས་བཏུས་ཀྱི་འགྲེལ་པར་གཟུགས་མེད་པའི་སྙོམས་འཇུག་ལ་བརྟེན་ནས་ལྟ་བ་པོ་བདག་ཉིད་ལ་གཟུགས་སུ་འདུ་ཤེས་མངོན་དུ་བྱེད་པ་དང་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་སྤངས་ནས་མིང་བཞིའི་འདུ་ཤེས་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ལ་རིམ་པ་བཞིན་བཤད་དོ། །གསུམ་པ་སྡུག་པའི་རྣམ་ཐར་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་ཡ་མཐའ་བཞི་པ་ན་ཡོད་ཅིང་། དེ་ཡང་ངོ་བོ་ཆགས་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་པས་གཙོ་བོ་མ་ཆགས་པ་ཡིན་གྱི་སྡུག་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པས་མི་སྡུག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གཟུགས་ཡིད་དུ་འོང་བ་སྤྲུལ་ནས་སྡུག་པར་ལྟ་ཞིང་དེ་ཉིད་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ལུས་ཀྱིས་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པས་ན་མེད་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །(སྔ་མ་གཉིས་ཏེ་གསུམ་པོ།) དེ་དག་འཁོར་དང་བཅས་ན་ནི་རྗེས་འབྲང་གི་གཟུགས་ཡོད་པས་ཕུང་པོ་ལྔའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །(བདེ་བས་གཡོ་བར་བྱས་པས་བདེ་བས་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པ་མི་སྲིད་པས་སྡུག་པའི་རྣམ་ཐར་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་གསུམ་པའི་ཁ་དོག་ལ་ཆགས་པ་མེད་པས་བཞི་པར་ཡང་དེ་ཇི་ལྟར་ཡོད་ཅེ་ན། དེ་ན་དེ་སྐྱེད་པའི།) དགོས་པ་ནི་མི་སྡུག་པ་བསྒོམས་པས་ཡིད་ཞུམ་པར་རབ་ཏུ་དགའ་བས་གཟེངས་བསྟོད་པ་དང་། སྡུག་པ་སྤྲུལ་པ་ལ་ཆགས་པ་སྐྱེན་རྣམ་ཐར་དང་པོ་གཉིས་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ལ་མི་སྐྱེ་ན་གྲུབ་པ་ཡིན་པས་དེ་བརྟག་པའི་ཡང་ཕྱིར་རོ། །བསམ་གཏན་དང་པོ་གསུམ་དུ་སྡུག་པའི་རྣམ་ཐར་མི་སྟོན་པ་ནི་ས་དེ་དག་ན་དགའ་བ་དང་བདེ་བ
Chinese
是这样的。（在后面的三个禅定中，内在的感官对有形的色有贪执。为什么这三种解脱不在第三禅中安立呢？因为没有对自身所断除的第二种颜色的贪执，所以没有不净的解脱。）在第二禅等中，因为没有眼识，所以说是远离了对颜色的贪执，如 टीका 中所说，因此次第地，是欲界和初禅之地的颜色的贪执的对治，所以在前两个禅定中才有。而且，这是以实事所摄的清净者，是信解作意，所以仅仅是压伏或者延长关系的对治，而不是真实地断除。 其中，将内色和无色视为（以色获得心者），或者是不离色贪，或者是离色贪。或者， टीका 中说，是不破坏自己的色想，或者是破坏后观看外面的色。又或者，《摄类学》的注释中说，依靠无色定的等持，观者显现为色想，以及舍弃色想而显现名四蕴之想，是次第地宣说的。第三个不净的解脱是在第四禅的边际，而且，其自性是对贪执的对治，所以主要是没有贪执，因为具有不净的相状，所以不是不净。因此，变化悦意的色，观为不净，并且以等持之身现证，所以说是无有。 （前二者即三者。）这些和眷属一起，因为有随从的色，所以是五蕴的自性。（因为被乐所动摇，所以不可能背离乐，因此也没有不净的解脱。如果第三禅没有对颜色的贪执，那么第四禅中怎么会有呢？因为在那里产生。）必要是，因为修习不净而使心灰意冷，所以极度欢喜而赞叹，以及对变化的不净产生贪执，如果前两个解脱没有成就，如果不起贪执就成就了，所以也是为了观察那个。在初禅三禅中不显示不净的解脱，是因为那些地有喜和乐。
English
It is like that. (In the latter three dhyanas, the inner senses have attachment to tangible forms. Why are these three liberations not established in the third dhyana? Because there is no attachment to the second color to be abandoned, there is no impure liberation.) In the second dhyana and so on, because there is no eye consciousness, it is said to be free from attachment to color, as stated in the Ṭīkā, therefore, successively, it is the antidote to the attachment to color in the desire realm and the first dhyana, so it is only in the first two dhyanas. Moreover, this is the purifier included in the actual thing, it is the belief and intention, so it is only the antidote of suppression or prolongation, but it is not the actual abandonment. Among them, perceiving inner form and formlessness as (one who obtains the mind through form), either not separated from attachment to form, or separated from attachment to form. Or, the Ṭīkā says, it is not destroying one's own form perception, or destroying it and looking at external forms. Or, in the commentary on the Compendium of Topics, it is said that relying on the absorption of formlessness, the viewer manifests as form perception, and abandoning form perception and manifesting the perception of the four names, are explained in order. The third impure liberation is at the edge of the fourth dhyana, and its nature is the antidote to attachment, so mainly there is no attachment, because it has the appearance of impurity, so it is not impure. Therefore, transforming pleasant forms, viewing them as impure, and realizing them directly with the body of samadhi, it is said to be non-existent. (The former two are the three.) These, together with their retinue, are of the nature of the five aggregates because there are following forms. (Because it is shaken by pleasure, it is impossible to turn away from pleasure, so there is no impure liberation. If the third dhyana has no attachment to color, how can the fourth dhyana have it? Because it arises there.) The necessity is that because the mind is discouraged by practicing impurity, it is greatly rejoiced and praised, and attachment arises to the transformed impurity. If the first two liberations are not achieved, if attachment does not arise, it is achieved, so it is also for observing that. The impure liberation is not shown in the first three dhyanas because those grounds have joy and pleasure.