Tibetan
མ་པར་གྲོལ་བ་དང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཟག་མེད་ཀྱི་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་འདུན་པ་དང་བརྩོན་འགྲུས་ལ་སོགས་པ་གཞན་དག་ཀྱང་ཡིན་ཏེ། མདོ་ལས། སྟག་གི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་བུ་དག་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་ཡོངས་སུ་དག་པའི་གཙོ་བོ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་དག་དགེ་སློང་འདོད་ཆགས་ལས་སེམས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་ཞིང་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཡིན། ཞེ་སྡང་དང་གཏི་མུག་ལས་སེམས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་ཞིང་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཕུང་པོ་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པའམ། ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་རྗེས་སུ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་འདུན་པ་དང་བརྩོན་འགྲུས་གང་ཡིན་པ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འཆད་དོ། ། གལ་ཏེ་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་ནི་ཡན་ལག་བཅུ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡང་དག་པའི་ལྟ་བའི་ནང་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སྔར་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཟད་པ་དང་མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཟད་དང་མི་སྐྱེའི་བློ་ལྟ་མིན་ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་དེ་ནི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཡེ་ཤེས་གཟིགས་པའི་ཕུང་པོའང་ཡིན་ཏེ། རང་གི་བྱང་ཆུབ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སེམས་རྣམ་པར་གྲོལ་ན་སེམས་འདས་པའམ། མ་འོངས་པའམ། ད་ལྟར་བྱུང་བ་གང་ཞིག་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར་ཞེ་ན་མི་སློབ་པའི་སེམས་ནི་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་མ་འོངས་པ་སྒྲིབ་པ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། འདས་པའི་སྒྲིབ་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ལ་ད་ལྟར་བ་ནི་སྒྲིབ་པ་ལ་དངོས་སུ་གནོད་པ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ། དེ་སྒྲིབ་པའི་ཐོབ་པ་དང་དུས་མཉམ་པའི་ཕྱིར་དང་། དེའི་རྗེས་ཐོགས་སུ་སྒྲིབ་པ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་སེམས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །(ཉོན་མོངས་པ་ནི་དེའི་ཐོབ་པ་ལ་བཞག་སྟེ་དེ་སྐྱེ་བ་ལ་གེགས་བྱེད་པས་སོ། །)འོ་ན་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཅན་དག་ཇི་ལྟར་སྒྲིབ་པ་ལས་གྲོལ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བསྟན་འཆོས་ལས་མི་སློབ་པའི་སེམས་མ་འོངས་པ་སྒྲིབ་པ་རྣམས་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་དོ། ། འོ་ན་ལམ་འདས་པ་ལ་སོགས་པ་གང་གིས་སྒྲིབ་པ་དེ་སྤོང་ཞེ་ན། འགག་པར་འགྱུར་བ་དེ་འགག་པ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་ད་ལྟར་བའི་ལམ་གྱིས་ནི་ད་ལྟར་བ་དེའི་སྒྲིབ་པ་རབ་ཏུ་སྤོང་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་སྤོང་བ་ནི་བྱ་བ་འགལ་བའི་སྒོ་ནས་གནོད་པ་བྱེད་པ་ཡིན་ན་འདས་པ་དང་མ་འོངས
Chinese
而且，从贪欲等中解脱出来的无漏之心和心所，以及意愿和精进等其他也是。经中说：‘具虎相的菩提之子们，什么是完全清净的解脱之主呢？’这些比丘的心从贪欲中解脱，远离贪欲而解脱。心从嗔恨和愚痴中解脱，远离贪欲而解脱。像这样，未完全圆满的解脱蕴，能使其完全圆满，或者能使已完全圆满的继续保持的意愿和精进是什么呢？因此这样说。 如果正确的智慧不是第十支，因为包含在正确的见解中。不是的，菩提如前所说，什么是灭尽和不生之智，那就是正确的智慧，但那不是正确的见解，因为灭尽和不生的智慧不是见解。将会这样解释。正确的智慧也是解脱的智慧之蕴，因为它知道自己的菩提。如果心解脱，那么过去、未来或现在的心，哪个会解脱呢？无学之心是将会生起的未来，会从障碍中解脱。过去有障碍，而现在就像金刚一样直接损害障碍，因为它与障碍的获得同时，并且在此之后生起从障碍中解脱的心。(烦恼是安住在它的获得上，因此会障碍它的生起。)那么，不生之法者如何从障碍中解脱呢？因为与此相似。因此，在论释中说，无学之心将会从未来的障碍中解脱。 那么，过去等的道，以什么来断除那个障碍呢？将会止息的，那趋向于止息的现在的道，会彻底断除现在的那个障碍。像这样，断除是通过行为相违的方式来损害，那么过去和未来
English
Moreover, the uncontaminated mind and mental factors that are liberated from desire and so on, as well as other things like intention and diligence, are also. The sutra says: 'Sons of the Buddha with tiger characteristics, what is the chief of complete purification in liberation?' These monks' minds are liberated from desire, free from desire and liberated. The mind is liberated from hatred and ignorance, free from desire and liberated. Like this, what is the intention and diligence that makes the not completely perfect aggregate of liberation completely perfect, or that maintains the already completely perfect?' Therefore, it is said. If correct knowledge is not the tenth branch, because it is included in correct view. It is not, because as previously said, what is the knowledge of cessation and non-arising, that is correct knowledge, but that is not correct view, because the wisdom of cessation and non-arising is not a view. It will be explained like this. Correct knowledge is also the aggregate of the wisdom of liberation, because it knows its own enlightenment. If the mind is liberated, then which mind, past, future, or present, will be liberated? The mind of no more learning is the future that will arise, and it will be liberated from obscurations. The past has obscurations, and the present is like a vajra that directly harms obscurations, because it is simultaneous with the attainment of obscurations, and after that, the mind that is liberated from obscurations arises. (Afflictions are based on their attainment, so they hinder their arising.) Then, how are those who have the nature of non-arising liberated from obscurations? Because it is similar to that. Therefore, it is said in the commentary that the mind of no more learning will be liberated from future obscurations. Then, by what does the path of the past and so on abandon that obscuration? The path of the present, which is about to cease and is directed towards cessation, completely abandons the obscuration of the present. Like this, abandonment is harming through contradictory actions, then the past and future
Tibetan
་པ་ནི་བྱ་བ་འགགས་པ་དང་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ད་ལྟར་བའི་ལམ་གྱིས་ད་ལྟར་བའི་སྒྲིབ་པ་སྤོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུད་གཅིག་ལ་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཤེས་པ་རྒྱུད་གཉིས་སུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། འགལ་བ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འབྱུང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། ཡེ་ཤེས་ཉོན་མོངས་པའི་འཇིག་རྒྱུར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། ཉོན་མོངས་པའི་ཐོབ་པའམ་ས་བོན་སྤང་བྱར་འདོད་པས་ཡུན་རིང་དུ་མི་གནས་ཤིང་གནོད་པ་བྱེད་བཞིན་པའི་ལྟན་ཅིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། སྤང་བྱ་ཕྱི་མ་བསྐྱེད་པའིི་ནུས་པ་དང་མི་ལྡན་པར་བསྐྱེད་པ་ལ་གནོད་པར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ། ། འོ་ན་ཉོན་མོངས་བཅོམ་པ་འདུས་མ་བྱས་ཞེས་རྣམ་གྲོལ་འདུས་མ་བྱས་སུ་བཤད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དང་མདོའམ་བསྟན་བཅོས་ལས་སྤངས་པའི་ཁམས་དང་། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ཁམས་དང་། འགོག་པའི་ཁམས་ཞེས་ཁམས་གསུམ་བཤད་པ་དེ་དག་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། རྣམ་གྲོལ་འདུས་མ་བྱས་སུ་བཤད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་སྤངས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁམས་གསུམ་དུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་སྤང་བྱ་(ཁམས་གསུམ་གྱི་)འདོད་ཆགས་ཀུན་ཟད་ཅིང་སྤངས་པ་ནི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ཁམས་ཡིན་ལ། སྤངས་པའི་ཁམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདོད་ཆགས་ལས་གཞན་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པ་དག་ཡང་དག་པར་ཟད་ཅིང་སྤངས་པའོ། །འགོག་པའི་ཁམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་གཞི་ཡང་དག་པར་ཟད་པ་སྟེ། གཞིའི་སྒྲ་ཡང་འདིར་ཡུལ་དང་རྒྱུ་ལ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་སྟེ་ཉོན་མོངས་པ་ལས་གཞན་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་དག་གོ། (འདི་ནི་འདུན་པའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ལ་འདོད་དོ། །)འོ་ན་དངོས་པོ་གང་གིས་ཡིད་འབྱུང་བར་འགྱུར་པའི་དངོས་པོ་དེས་འདོད་ཆགས་དང་འབྲལ་བར་འགྱུར་རམ་ཞེ་ན། སྡུག་བསྔལ་དང་རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་ལ་དམིགས་པའི་བཟོད་པ་དང་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་བདེན་པ་དེ་གཉིས་ཟག་བཅས་ཡིན་པས་ཡིད་འབྱུང་བར་འགྱུར་ལ། (ཡུལ་དམན་པ་ལ་སྐྱོན་དུ་བརྟག་པས་)བཟོད་པ་(བཞི་)དང་(སྒོམ་ལམ་)ཤེས་པ་གང་གིས་དངོས་སུ་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་བདེན་པ་བཞི་པོ་གང་ལ་དམིགས་ཀྱང་རུང་ཀུན་གྱི་འདོད་ཆགས་དང་འབྲལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་ཡིད་འབྱུང་བ་དང་འདོད་ཆོགས་དང་བྲལ་བ་ལ་མུ་བཞི་སྲིད་དེ། ཡིད་འབྱུང་བར་འགྱུར་ལ་འདོད་ཆགས་དང་འབྲལ་བར་མི་འགྱུར་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་ལ་དམིགས་པའི་སྒོམ་ལམ་ཡིན་ཡང་རུང་སྦྱོར་བ་དང་རྣམ་གྲོལ་དང་ཁྱད་པ
Chinese
这是因为行为已经停止且没有产生。如果现在的道不能断除现在的障碍，那是因为在一个相续中，烦恼和智慧的识会变成两个相续，并且会导致矛盾同时产生，还会导致智慧成为烦恼的毁灭之因。如果这样说，那不是这样的，因为烦恼的获得或种子被认为是应断除的，它们不会长久存在，并且是持续造成损害的因素，而且因为它们不具备产生后续应断除之物的能力，所以说它们会妨碍产生，因此没有过失。 那么，经部或论典中所说的“断除烦恼是不生不灭”，即解脱是不生不灭的，以及所说的“断除之界”、“离贪之界”和“灭尽之界”这三种界有什么区别呢？应该理解，所说的解脱是不生不灭的，就是指断除等三种界。例如，应断除的（三界之）贪欲完全灭尽和断除，就是离贪之界。而所谓的断除之界，是指除了贪欲之外的其他烦恼，如嗔恨等，也完全灭尽和断除。所谓的灭尽之界，是指烦恼的根本完全灭尽，这里的“根本”一词也意指对境和原因，即除了烦恼之外的其他有漏的色等。（这指的是与欲望的贪欲分离。）那么，以什么事物生起厌离的事物，会与贪欲分离呢？以苦和集为对境的忍和智，因为这两个谛是有漏的，所以会生起厌离。（因为将低劣的对境视为过患）无论是哪个忍（四忍）和（修道）智，只要能真实地断除烦恼，无论以四谛中的哪个为对境，都能与一切的贪欲分离。如果是这样，那么厌离和离贪就有四句：会生起厌离但不会与贪欲分离，这是指以苦和集为对境的修道，无论是加行道还是解脱道，都有差别。
English
This is because actions have ceased and have not arisen. If the present path cannot eliminate the present obscurations, it is because in one continuum, the consciousness of afflictions and wisdom would become two continua, and it would lead to contradictions arising simultaneously, and it would also lead to wisdom becoming the cause of the destruction of afflictions. If you say that, it is not so, because the attainment or seeds of afflictions are considered to be abandoned, they do not last long, and they are factors that continuously cause harm, and because they do not have the ability to generate subsequent things to be abandoned, it is said that they hinder generation, therefore there is no fault. So, what is the difference between what is said in the Sutras or Treatises that "the destruction of afflictions is unconditioned," that is, liberation is unconditioned, and the three realms that are said to be "the realm of abandonment," "the realm of detachment from desire," and "the realm of cessation"? It should be understood that what is said to be liberation as unconditioned refers to the three realms of abandonment and so on. For example, the complete exhaustion and abandonment of desire (of the three realms) to be abandoned is the realm of detachment from desire. And the so-called realm of abandonment refers to the complete exhaustion and abandonment of other afflictions besides desire, such as hatred and so on. The so-called realm of cessation refers to the complete exhaustion of the root of afflictions, and the word "root" here also refers to the object and cause, that is, other contaminated forms and so on besides afflictions. (This refers to being separated from the desire of longing.) So, by what thing does the thing that arises with aversion become separated from desire? The patience and wisdom that focus on suffering and the origin of suffering, because these two truths are contaminated, will give rise to aversion. (Because inferior objects are regarded as faults) Whichever patience (four patiences) and (path of meditation) wisdom can actually eliminate afflictions, no matter which of the four truths is the object, it will be separated from all desires. If so, then there are four possibilities for aversion and detachment from desire: one will arise with aversion but will not be separated from desire, this refers to the path of meditation that focuses on suffering and the origin of suffering, whether it is the path of preparation or the path of liberation, there are differences.