Tibetan
་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྐྱོན་རིགས་པ་མཁྱེན་པ་རྣམས་ཀྱིས་བརྗོད་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་འདིར་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་རང་གི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལ་གནོད་པར་དྭོགས་ནས་སྐྱོན་གཞན་བརྗོད་པར་བྱེད་དེ། འདི་ལྟར་འཇིག་པ་རྒྱུ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ན་བློ་དང་སྒྲ་དང་མེ་ལྕེ་དང་གློག་ལ་སོགས་པ་འཇིག་པའི་རྒྱུ་གཞན་མེད་པ་རྣམས་ལས་འཇིག་པ་འགའ་ཡང་མི་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ངང་གིས་འཇིག་པར་འདོད་ན་(སྤྱིར་འཇིག་པ་ཕྱིས་)རྒྱུ་ལ་ལྟོས་པར་འདོད་པ་ཉམས་པ་ཡིན་ནོ། །བྱེ་བྲག་པ་བློ་ཡང་བློ་ཕྱི་མས་འཇིག་ལ། སྒྲ་ཡང་སྒྲ་ཕྱི་མས་འཇིག་གོ་ཞེས་བྱ་བར་འདོད་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་(ཅིག་ཅར་མི་འབྱུང་བས་)ཕྲད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་(ཕྱི་མ་ཕྱི་མས་སྔ་མ་སྔ་མ་འཇིག་པར་བྱེད་ན་འོ་ན།) མེ་ལ་སོགས་པས་འབྲས་ཆན་ལ་སོགས་པ་འཚེད་པ་ན་མ་ཚོས་བ་ཚོས་པ་དང་ཆེས་ཚོས་པ་དང་ཆེས་ཆེར་ཚོས་པར་བྱེད་པ་ན་ཕྱི་མ་ཕྱི་མས་སྔ་མ་སྔ་མ་འཇིག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡང་འཇིག་པར་བྱེད་པ་པོའི་རྒྱུར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་སྐྱེད་བའི་རྒྱུ་དེ་ཉིད་འཇིག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ན་ནི་(འབྲས་བུ་འགལ་བ་གཉིས་བྱེད་པའམ།) སྐྱེས་ཙམ་ཉིད་ན་འཇིག་པའི་ཕྱིར་འདུས་བྱས་རྣམས་(མི་འཇིག་པར་)ཡུལ་གཞན་དུ་འཕོ་བ་མ་ཡིན་པ་དང་། (ཕྱིས་)རྒྱུ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་ཡང་གྲུབ་བོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བས་ལུས་ཀྱི་རིག་བྱེད་ཁ་དོག་ལས་རྫས་ཐ་དད་པའི་དབྱིབས་སུ་འདོད་པ་ལ་མདོ་སྡེ་པ་ན་རེ་དབྱིབས་གཅིག་པོ་དེ་ཉིད་མིག་ཤེས་ཀྱིས་ཀྱང་མཐོང་ལ་ལུས་ཀྱི་དབང་པོས་རེག་པ་ན་ལུས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་ཀྱང་ཤེས་པའི་ཕྱིར་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་གཟུགས་གཅིག་དབང་པོ་གཉིས་ཀྱི་གཟུང་བར་འགྱུར་ན་དེ་ལྟ་བུ་ནི་མེད་དེ། དེའི་ཕྱིར་ཁ་དོག་གི་རྔུལ་ཕྲ་རབ་བཀོད་པ་ལ་ཁ་དོག་གི་དབྱིབས་དང་རེག་བྱའི་རྔུལ་ཕྲ་རབ་བཀོད་བ་ལ་རེག་བྱའི་དབྱིབས་སུ་འདོགས་པའི་ཕྱིར་དེ་གཉིས་ལས་རྫས་གཞན་བ་ནི་མེད་དོ། །(གལ་ཏེ་རིང་པོ་ལ་སོགས་པའི་དབྱིབས་མིག་དང་མིག་ཤེས་ཀྱིས་འཛིན་ན། དེ་ཙམ་དུ་ལུས་ཀྱིས་རེག་ནའང་རིང་པོ་ལ་སོགས་པར་འཛིན་པའི་བློ་སྐྱེ་བར་མྱོང་བས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དབྱིབས་དེ་ཉིད་དབང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་གཟུང་བར་ཐལ་བ་ལས་མི་འཛིན་པས་སོ། །དེས་ན་ཁ་དོག་དང་རེག་བྱའི་རྔུལ་རགས་པ་མིག་ཤེས་དང་ལུས་ཤེས་ལ་སྣང་བའི་བཀོད་པའི་ཁྱད་པར་ལ་ཡིད་ཤེས་རྟོག་པས་དབྱིབས་སུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན་གྱི་དབྱིབས་མིག་ཤེས་དང་ལུས་ཤེས་གཉིས་ཀས་འཛིན་པ་མེད་ཀྱི། ལུས་ཀྱིས་འཛིན་ཞེས་པའང་མིག་གིས་འཛིན་ན་རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་ཞེས་དགག་པའོ། །གཞན་ཡང་དབྱིབས་དུ་མ་ཡུལ་གཅིག་ན་གནས་པར་ཐལ་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་གྲུ་བཞིའམ་ཟླུམ་པོ་ལྟ་བུ་གཅིག་ལ་ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་འདོད་ན། གོ་ས་གཅིག་ཏུ་དབྱིབས་དུ་མ་མི་འབྱུང་བར་འདོད་པ་ཉམས་སོ། །དབྱིབས་ཀྱི་གཟུགས་རགས་པ་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་ཏེ་དེའི་སོག་བྱེད་རྡུལ་ཕྲན་ལ་དབྱིབས་མེད་པས་སོ། །)གཞན་ཡང་དབྱིབས་རྫས་སུ་ཡོད་ན་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ལ་དབྱིབས་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། གཟུགས་ཅན་རྫས་སུ་གྲུབ་པ་ནི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྡུལ་ཕྲ་རབ་ལ་དབྱིབས་ཡོད་པ་དེ་ལྟའང་མ་ཡིན་ཏེ། ཆ་དང་བཅས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་དབྱིབས་དེ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ལ་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར་ཡང་དབྱིབས་རྫས་སུ་མེད་དོ་ཞེས་ཟེར་མོད་ཀྱི་དེ་ལྟ་ན་ཁ་དོག་དང་རེག་བྱའང་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དབྱིབས་ནི་དེ་དག་གི་བདག་ཉིད་ཡིན་ལ་དེ་རྫས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་གི་བདག་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་དེ་ལས་དོན་གཞན་དུའང་མེད་ན་དངོས་པོར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དབང་པོའི་ཤེས་པ་མ་འཁྲུལ་པ་ལ་མི་སྣང་བར་ཐལ་བ་ལ་ལན་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དབྱིབས་རྫས་སུ་གཏན་ནས་ཀྱང་མ་གྲུབ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་སྨྲ་བ་ལ་ལེགས་པར་མ་མཐོང་ངོ་། །ངག་གི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ནི་ངག་གི་རང་བཞིན་གྱི་སྒྲ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ངག་གི་སྒྲ་སྨོས་པ་ནི་སྤྱི་ལ་ཐལ་བ་སྤང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རིག་བྱེད་ནི་རང་ཀུན་ནས་སློང་བའི་བསམ་པ་རིག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ནོ། །མདོ་སྡེ་པ་རྣམས་ནི་ལུས་ངག་གི་རང་བཞིན་ནི་ལས་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་དེ་དག་གི་དུས་སུའང་སེམས་པ་ཉིད་ལས་ཡིན་ཏེ། སེམས་པ་དགེ་མི་དགེ་བར་གྱུར་ན་ལུས་ངག་མི་དགེ་བ་དང་དགེ་བར་སྣང་ཡང་དོན་དགེ་བ་དང་། སྡིག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་སེམས་པ་དང་བསམ་པའི་ལས་གཉིས་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། སེམས་པ་དང་བསམ་པའི་ལས་ནི་རིམ་པ་ལྟར་རྒྱུ་དང་དུས་ཀྱི་ཀུན་སློང་གི་དབང་དུ་མཛད་ནས་གསུངས་པ་ཡིན་ལ། ལུས་ངག་ལས་སུ་གསུངས་པ་ནི། སེམས་པ་དེ་མཐར་ཕྱིན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ལས་སུ་བཏགས་ནས་གསུངས་པ་ཡིན་གྱི་ཐམས་ཅད་དུའང་སེམས་པ་ཉིད་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འདོད་ལ། དོན་འདི་ནི་ཐེག་པ་གོང་མ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བཞེད་པ་ཡིན་ནོ། ། གཉིས་པ་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་བཤད་པ་ནི། འོ་ན་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པའི་ངོ་བོ་ནི་བཤད་ཟིན་ན་དེ
Chinese
那些通晓道理的人们会说“因为如此”的过失，然而在此，分别说者因为怀疑会损害自己的宗义，所以才说其他的过失。就像这样，如果坏灭依赖于其他的因，那么心识、声音、火焰和闪电等等，由于没有其他的坏灭之因，所以其中任何一个都不会产生坏灭，因为没有因的缘故。如果认为它们自然坏灭，那么（普遍的坏灭后来）依赖于因的观点就被破坏了。分别说者也不认为心识被后面的心识所坏灭，声音也被后面的声音所坏灭，因为它们（不会同时产生）没有相遇的缘故。此外，（如果后面的坏灭前面的，那么）用火等煮饭时，使未熟的成熟、成熟的更成熟、非常成熟的更加成熟，由于后面的坏灭前面的，那么产生的原因也会变成坏灭的原因。如果是那样，产生的原因本身就是坏灭的原因，那么（产生相反的两种结果，或者）仅仅产生就坏灭的缘故，有为法（不坏灭）不会转移到其他地方，并且（后来）也成立了不依赖于其他因。分别说者认为身体的动作是与颜色不同的实体的形状，对此，经部师说，如果仅仅是那个形状，眼识也能看见，并且用身体的感官接触时，身体的意识也能知道，那么一个处所的色法就会变成两个感官的对境，但那是不可能的。因此，颜色的微尘排列是颜色的形状，可触的微尘排列是可触的形状，因为是这样安立的，所以除了这两者之外，没有其他的实体。（如果长等形状被眼睛和眼识所执持，那么仅仅用身体接触时，也会产生执持长等形状的意识，因为经验已经证明了这一点，所以形状本身就会变成两个感官的对境，但实际上并没有执持。因此，显现在眼识和身识中的颜色和可触的粗大微尘的排列差别，是被意识的分别念虚构为形状的，实际上并没有形状。
English
Those who understand reasoning would say the fault of "because of that," but here, the Vaibhashikas, fearing that it would harm their own tenets, state other faults. Like this, if destruction depends on other causes, then mind, sound, flame, lightning, etc., since there are no other causes of destruction, none of them would arise as destruction, because there is no cause. If it is thought that they naturally perish, then the view that (general destruction later) depends on causes is undermined. The Vaibhashikas also do not think that the mind is destroyed by the later mind, and the sound is also destroyed by the later sound, because they (do not arise simultaneously) do not meet. Furthermore, (if the later destroys the former, then) when cooking rice etc. with fire etc., making the unripe ripe, the ripe more ripe, the very ripe even more ripe, since the later destroys the former, the cause of production will also become the cause of destruction. If that is the case, if the cause of production itself is the cause of destruction, then (either producing two opposite results, or) just as soon as it is produced, it will perish, so conditioned things (not perishing) will not move to other places, and (later) it will also be established that it does not depend on other causes. The Vaibhashikas think that the body's movements are shapes that are different substances from color. To this, the Sutrantikas say that if it is just that shape, the eye consciousness can also see it, and when touched by the body's senses, the body's consciousness can also know it, then one form of the sense base would become the object of two senses, but that is impossible. Therefore, the arrangement of color atoms is the shape of color, and the arrangement of touchable atoms is the shape of touchable things, because that is how it is established, so there is no other substance other than these two. (If long etc. shapes are held by the eye and eye consciousness, then just by touching with the body, a consciousness of holding long etc. shapes will arise, because experience has proven this, so the shape itself will become the object of two senses, but in reality it is not held. Therefore, the differences in the arrangement of coarse atoms of color and touchable things that appear to the eye consciousness and body consciousness are fabricated as shapes by the conceptual mind, but there is no shape.
Chinese
眼识和身识两者都不执著。说身体执著也和眼睛执著理由相同，这是驳斥。另外，如果认为多种形状存在于一个地方是荒谬的，因为在坛城等处，一个四方形或圆形的东西会显现出多种颜色，那么，认为一个地方不会出现多种形状的观点就破灭了。形状的粗大色法是不可能存在的，因为它的组成部分微尘没有形状。）另外，如果形状作为实有存在，那么微尘就会有形状，因为构成色法实有的只有微尘。微尘有形状也不是这样的，因为会成为有分。因为形状在微尘上不存在，所以形状也不是实有，虽然这样说，但如果这样，颜色和触觉也会不存在，因为形状是它们的自性，而它不是实有。如果不是它们的自性，也不是与它们不同的事物，那么因为没有成为事物，就会导致不显现于不迷惑的根识，这是没有办法回答的。因此，说形状根本不是实有，对于讲道理的人来说是不认可的。语的表诠是语的自性之声。说语的声音是为了避免通向 общей。表诠是因为能识别自己引发的思维。经部宗认为，身体和语言的自性不是业，但即使在那些时候，也是心，因为如果心变成善或不善，身体和语言虽然显现为不善和善，但实际上会变成善和罪恶。那么，难道不是说了心和思的业两种吗？心和思的业是按照次第，在原因和时机的意乐的支配下说的。说身体和语言是业，是为了使心达到究竟，所以假名为业而说的，但在一切时候都是心。这个道理是所有大乘行者都认可的。 第二，解释非表诠。那么，如果已经解释了非表诠的体性，那么
English
Neither eye consciousness nor body consciousness grasps. Saying that the body grasps is the same reason as saying that the eye grasps, which is a refutation. Furthermore, if it is argued that it is absurd for multiple shapes to exist in one place because in mandalas, etc., one square or round thing appears in various colors, then the view that multiple shapes do not appear in one place is ruined. Gross form of shape cannot exist because its constituent particles have no shape.) Furthermore, if shape exists as a substance, then atoms would have shape, because only atoms constitute substantial form. It is not the case that atoms have shape, because it would entail having parts. Because shape does not exist on atoms, shape is also not a substance, although it is said that way, but if so, color and tactile objects would also not exist, because shape is their nature, and it is not a substance. If it is not their nature, nor is it a different thing from them, then because it has not become a thing, it would lead to not appearing to the unconfused root consciousness, which is unanswerable. Therefore, saying that shape is not at all a substance is not well regarded by those who speak reason. The verbal expression is the sound of the nature of speech itself. Saying the sound of speech is to avoid going to the general. Expression is because it makes one aware of the thought that arises from oneself. The Sutra School believes that the nature of body and speech is not karma, but even at those times, it is mind, because if the mind becomes virtuous or non-virtuous, the body and speech appear as non-virtuous and virtuous, but in reality, they become virtuous and sinful. Then, haven't two kinds of karma, mind and thought, been spoken of? The karma of mind and thought is spoken of in order, under the control of the intention of cause and time. Speaking of body and speech as karma is to make the mind reach the ultimate, so it is spoken of as karma, but at all times it is mind. This principle is accepted by all Mahayana practitioners. Second, explaining non-expression. So, if the nature of non-expression has been explained, then